Notas arqueolóxicas

Se alguén pensa que a Arqueoloxía é unha ciencia de verdades inmutábes, está moi confundido. Como calquera disciplina de investigación, o que sabemos do noso pasado está sempre sometido a revisións continuas. Cambian os enfoques, cambian os paradigmas, e tamén, como é obvio, os achados tamén provocan cambios. Hai anos, un arqueólogo resumíamo do seguinte xeito: “cada vez que abrimos unha mámoa poñemos todo en cuestión”. Quería dicir que os datos dalgunha mámoa podían contradecir achados, cronoloxías, nocións establecidas previamente.

Se cadra, do noso pasado recente é a Idade do Ferro a que está sometida a cambios máis grandes no ámbito científico, malia que, nas crenzas populares, continúan a existir unha serie de tópicos enraizadísimos nos cómics, nas recreacións festivas, ou nas reportaxes xornalísticas. Nos últimos anos, dous libros, en niveis diferentes, permítennos asomarnos a un mundo castrexo que se define pola súa complexidade e, ás veces, pola súa heteroxeneidade. A magnífica tese de Alfredo González Ruibal, publicada por Brigantium, Galaicos: Poder y comunidad en el Noroeste de la Península Ibérica (1200 a.C. – 50 d.C.) (2006-2007) e o interesante libro de divulgación A Galicia castrexa (2009), de Javier Rodríguez Corral, ofrécennos novas perspectivas sobre o noso pasado que fan reflexionar. Ambos os dous libros, nos seus respectivos rexistros, son unha sorte de actualización do que sabemos sobre os nosos castros, reunindo bibliografía, informes e tamén unha visión menos reducida do mundo, apoiándose nas comparacións, sen medo nin prexuízos aparentes, co resto do mundo celta atlántico ou co resto da Península Ibérica ou Mediterráneo.

O resto do artigo no interior do post.