O bo gusto estético desta demostración do uso de hologramas como instrumentos é bastante discutible, pero non así o impresionante da tecnoloxía. (vía)
{ 0 comments }
Andivemos percorrendo o ateigado Palácio da Bolsa de Porto durante o Essência do Vinho 2010, unha cita tan indispensable para os amantes do viño como ausente de visitantes galegos (tampouco hai unha campaña de comunicación en Galicia para promocionar o evento). Creo que sentín a un señor nun acumulado corredor falar nun idioma que non fora portugués ou inglés. E non sería por viño que explorar: 350 produtores de todo o país, aínda que concentrados en dúas grandes áreas: Douro e Alentejo, con certa presenza do Ribatejo e a clamorosa ausencia dos viños do Dão (debía haber tres ou catro adegas).
Igual que o ano anterior, percibín nesta panorámica dos viños portugueses a tensión entre a madeira nova e o varietal. Moitos dos viños portugueses, mesmo moitos dos clasificados por un comité de expertos coma os mellores da mostra (ligazón ao PDF) dan un maderazo impresionante. Por exemplo, o Redoma Branco 08, un Douro da adega Nieerport -que tiña o stand máis concorrido da mostra-, fermentado en barrica e con certas notas petroleadas que o aproximaban, sutilmente, a algunhas notas alemanas. En termos de tintos, acontecía o mesmo coa Quinta do Couquinho Gran Reserva 07, tamén con forte presenza de madeira, aínda sendo un viño moi sólido. Ademáis, o Douro ten circunstancias excepcionais. Todos os viñedos son únicos, na medida en que están conformados por un montón de castes diferentes, xa que a cuestión do varietal non era importante para facer os viños do Porto. Ese leigado de cepas vellas vinculado á historia da rexión provoca que, cando fas tintos, cada viño teña unha personalidade diferente e especial. A madeira pode axudar a domar a brava tanicidade daqueles viños do Douro sometidos a máis calor -o das zonas superiores do canón-, pero é un monstro que hai que controlar. Os señores da Quinta das Brôlhas, por exemplo: probamos un impresionante vertical que comezaba no 2003 e levaba ata unha Escolla especial do 2007. Podíase observar como a madeira, en todos estes viños, integrábase de xeito sutil, ata adquirir na anada 2007 uns fermosos e elegantes toques balsámicos. Outros casos collen o touro polos cornos. Atención a esta adega: Quinta do Filoco. Encantáronme os seus viños, especialmente o Quinta do Filoco Gran Reserva 2007. Unha achega diferente aos viños do Douro, cheo de personalidade, varietais propios (touriga nacional e outras castes) e frescura.
Comercial/Terroir, Moda/Tradición, Modernidade/Puretismo. Ese é un pouco o binomio. Acontece cos curiosos viñedos de Gloria Reynolds, no Alentejo, unha familia de curiosa historia que leva na rexión desde o XIX. Toda a serie Gloria Reynolds concede moita importancia á crianza. Pero o seu sucesor, Julián, elabora o Julian Reynolds Reserva, no que un fondo de compota negra, profunda e escura confírelle esa personalidade buscada: o calor do viño alentejano no que van aparecendo as froitas que maduran con rapidez. O Alentejo é curioso: alí é onde mantén unha vida digna unha variedade que en Galicia arrasou no seu momento coas nosas variedades autóctonas, especialmente no Ribeiro, pero que aló continúa a ser importante. Un viño elegante, ben estruturado é o Fita Preta 2007, de Fitapreta viños, feito con Aragonés, Trincadeira e Alicante, con gran potencia alcólica pero dunha estrutura ben saborosa.
Do Alentejo tamén me gustaron moito algúns syrah que probei. A calor dese espazo dálle grandes oportunidades a esa caste que sabe defenderse ben en climas secos. Un viño para notar moito: o Cem Reis 2007, da Herdade da Maroteira, monovarietal de syrah moderno, con notas balsámicas e final delongado en boca.
En resumo, a miña impresión é que o viño portugués, que parece ter moi boa saúde de ver eventos coma este, está dividido -coma nós- entre aqueles que se confían na crianza para darlle aos viños un sabor máis homoxéneo e de gusto supostamente máis internacional e os viños de corte máis moderno, feitos por enólogos algo máis novos, preocupados pola expresión local. Hai que seguir indo a Essência do Vinho!
{ 1 comment }
O Time Explorer é unha nova aplicación web do British Museum destinada a crear un entorno lúdico ao redor de épocas históricas para os nenos. Deseñado coidadosamente en perspectiva isométrica, os xogadores deben solventar fases históricas centradas na obtención de obxectos e pezas da época. Inspirador.
{ 0 comments }
A brétema no Monte Aloia (Tui)
Hai tempo, cando publicara fascinado no blog a localización e o enigma da enorme muralla de Castro Valente, Xenome envioume rapidamente un grupo de flickr de fotografías e un completo mapa de Google Maps doutro lugar que a el lle recordara o Castro Valente do que acababa de falar: a muralla “ciclopea” do Monte Aloia. Quedei intrigadísimo co lugar, así que aproveitamos para visitar as ruínas, que están nun parque natural situado nas proximidades de Tui [localización], esta fin de semana.
Só había un problema: a brétema. Espesa, contundente, impenetrable coma na foto. Na nosa procura polo bosque, a brétema fíxonos perder, toleunos arriba e abaixo, pero tamén creaba unha atmósfera máxica no solitario parque natural, entre as grandes bolas de granito, os piñeiros, os carballos e o carrizo. Localizamos a muralla, aínda que por veces tamén a perdimos, cegos de orientación na espesura da néboa. En canto comezamos a andar por ela, decateime con abraio. Era moi similar á de Castro Valente na súa confección: uns dous metros de ancho, grandes bloques de cachote e a construción serpeando pola zona alta dun monte, recollendo no seu interior mananciais pero aproveitando a disposición dos penedos para integralos na muralla e aforrar custes de construción. A diferencia, no pouco que puiden ver, se cadra estaba nos peculiares e mínimos torreóns semicirculares da de Castro Valente, que aquí non aparecen (aínda que se fala -eu non os vin- dalgunhas construcións grandes na muralla).
Unha pequena cata da muralla na suposta porta do recinto
A muralla polo medio do monte
A muralla é enorme no seu tamaño e eu volvo con moitas máis preguntas das que levaba aló. Hai quen fala de 3200 metros de lonxitude, todo ao redor da cima do monte Aloia. Sería a segunda muralla conservada máis grande de Galicia, despois da de Lugo, que non é pouco. E aquí vén a historia. ¿Que gardaba no seu interior? As penedías acochan unha área de 30 hectáreas ou máis, nos que hai unha curiosa capela de San Xián consagrada a un suposto eremita do monte. Tamén está, próxima, a Cama de San Xulián, unha pedra cunha cavidade na base e plana na zona superior. Un universo de significados e símbolos superpostos durante séculos.
Xurxo na porta da Capela de San Xulián
Historicamente o monte Aloia refuxiou ás xentes da comarca da Tui das numerosas invasións que viviron, pero ¿quen podía defender un perímetro de 3200 metros? Xa volo contesto eu: ninguén. Eu creo que non houbo ningún exército en Galicia con capacidade para artellar unha defensa nunha muralla de tres quilómetros. ¿Entón para que valía?¿De que época é? Polas súas dimensións, parece que non é castrexa. Algunha xente avanza que podería ser tardorromana ou altomedieval. ¿Algo máis? Nada máis.
Non podo deixar de pensar nunha curiosa coincidencia. Castro Valente está nas proximidades de Iria Flavia, un importante enclave romano e do adxacente porto de Cesuris; o Monte Aloia sobre Tide, outro destacada urbe romana con porto. E en ámbolos dous casos temos dous dos xacementos máis enigmáticos e espectaculares de Galicia. Murallas de pedra que cercan extensións enormes, que non parecen interesar demasiado aos arqueólogos nin historiadores deste país, que viven enganchados en microparcelas de coñecemento (eu, Idade do Ferro, ti, mundo romano, el, Idade Media como historiador, leo papeis pero non fago traballo de campo) que impiden que se estuden estes recintos de xeito rigoroso. Estes lugares viven no lumpen da investigación.
Hoxe, cando percorriamos entre a brétema estas enormes murallas, seguindo o seu percurso nun bosque pechado, entre grandes penedías, convencíame de algo a min mesmo: que gran historia hai aquí detrás, que gran historia que descoñecemos. Pero tamén me facía unha pregunta na que procurarei pensar: haberá en Galicia máis recintos enormes como Castro Valente e o Monte Aloia?
{ 10 comments }
Este é un traballo de tese de Julia Tsao. Os Curious Displays se coordinan para facer múltiples funcións, transmitir mensaxes, visualizar vídeos, crear puntos de luz. É un concepto, unha idea, pero bendita imaxinación:
Curious Displays is a product proposal for a new platform for display technology. Instead of a fixed form factor screen, the display surface is instead broken up into hundreds of ½ inch display blocks. Each block operates independently as a self-contained unit, and has full mobility, allowing movement across any physical surface. The blocks operate independently of one another, but are aware of the position and role relative to the rest of the system. With this awareness, the blocks are able to coordinate with the other blocks to reconfigure their positioning to form larger display surfaces and forms depending on purpose and function. In this way, the blocks become a physical embodiment of digital media, and act as a vehicle for the physical manifestation of what typically exists only in the virtual space of the screen.
Xa concebimos perfectamente os clústers de robots. Dentro de pouco se comercializarán, seguro.
{ 1 comment }
Ás veces chega unha pregunta sobre algo da túa vida no que nunca te paraches a pensar e tes que responder no momento. Este foi o caso. Lupe Gómez fíxoma para esta entrevista de Galicia Hoxe. Dubidei un segundo e de súpeto saíu todo.
A que che gustaba xogar cando eras pequeno? Como lembras o territorio da túa infancia?
Eran casas en ruínas. O territorio estaba cheo de fiunchos, fieitos. As casas abandonadas estaban ao lado de regatos moi húmidos. Na Pobra do Caramiñal esas casas estaban ao lado de pazos. Alí inventabamos historias e faciamos que tivesen vida. Os pazos tiñan minas subterráneas de auga e a miña infancia era buscar pasadizos, túneles, tesouros, segredos, fantasía, imaxinación. Eran espazos de silveiras. Cheiraban a gato morto. Dentro desas casas abandonadas sempre había botellas de cristal e zapatillas. Cando a xente marchaba das casas deixaba as zapatillas. Nós criamos que eses territorios en ruínas escondían algo. Había moito “pasado” e teño esa imaxe vital. Todo tiña unha explicación mítica.
Despois díxenlle a Lupe que se esa pregunta ma tivera feito cinco anos antes, ao mellor non sabía respondela. Para ver no pasado hai que subir a un mirador do tempo.
{ 2 comments }
É un dos grandes eventos do viño da Península Ibérica, e está aquí ao lado, no Porto. O Essência do Vinho comezou hoxe e durará ata o domingo. Non hai mellor marco para coñecer o viño portugués.
{ 0 comments }
Minolta promove este experimento de recreación da Venus de Milo en 3D. Ben, aínda que lle falta algo. ¿Narración?
{ 0 comments }
A min o concepto de “semana gastronómica” gústame especialmente. Gústame a idea de que unha carta sexa efímera, que só haxa un momento concreto para consumila; gústame como consumidor pero tamén pola liberdade que dá aos restaurantes de experimentar platos que, ás veces, coa dinámica do día a día, non se poden probar e ver como funcionan.
O restaurante Caney de Santiago de Compostela [T: 981559603 / localización] manterá do luns 8 ao sábado 13 de marzo a semana gastronómica do arroz. Unha completa carta abranguendo diferentes elaboracións e variedades de arroz, dividida entre os arroces tradicionais (á banda, da horta, caldoso mariñeira ou cazadora, que se sirven todos con arroz de Calasparra) e os de tempada (de notas máis creativas e co uso de variedades máis exóticas). A proposta, se apostaramos polo menú degustación (32 euros) pode comezar con sushi (atención, por fin xa hai dous sitios que sirven sushi na cidade, o Caney e La Casa de la Marquesa) que se acompaña dunha lixeira sopa dashi, seguido dun arroz caldoso de bacallau coas súas verduriñas e espinafres (gustoume moito) e un rissoto de parmesano con boletus e foie á prancha (ben), para rematar cun xeado de arroz con leite servido con escuma de nespresso (ben). Entre as cousiñas que puidemos probar na degustación de presentación do menú tamén destacaría un arroz bryany ao cardamomo con año, sutil e evocador, pero tamén unha larpeirada que debes pedir de postre se te achegas por alí: o arroz con leite de coco e escuma de mango (4,50€). Encantoulle a toda á mesa. Por certo, servíronnos un ribeiro elegante e ben estruturado, o Extramundi 2008. Para tomar nota.
Os arroceiros tampouco temos moitos sitios en Compostela onde entregarnos ao vicio das saborosas combinacións que permite este produto alén da sota, cabalo e rei do marisco. As múltiples variedades en carta son unha saborosa alternativa para exploradores urbanos.
{ 3 comments }
Manuel Gago é xornalista e profesor universitario. 
