Un menú degustación composto por Comunicación, Cultura, Descubertas, Deseño, Gastronomía, Viño e Viaxes.

Unha curta un tanto surrealista.

Hoxe celebraremos a IX Xantanza de Blogastrónomos no Restaurante Alborada da Coruña. Viramos cara terras coruñesas para tomar o pulso á cociña deste afamado local coruñés; temos estado haberá cousa dun ano, con Chus e César, e é un magnífico restaurante. Seguro que o menú desta volta non defrauda. E aquí estaremos para contalo.

Foto: Sole

No monumental santuario de Augasantas, en Ponte Caldelas, un párroco que fixo unha reforma na igrexa consignou deste xeito o momento da inauguración ou da finalización da obra. Só me queda unha pregunta: ¿que tempo habería o 23 de agosto de 1906 ás catro da tarde?

O equívoco anuncio deste restaurante (especialmente ambíguo en inglés) di: “Servimos (a) vexetarianos. Simplemente dinos como queres que chos preparemos“.

Boísimo. Este post vai dedicado ao amigo Eugenio.

Unha divertida e irreverente campaña publicitaria para o Museo Nazionale del Fumetto, en Lucca (Italia). (vía)

Fume barbacoa, Revolto Paisano e Chícharos con callos de bacallau

Xa tiven oportunidade de ir degustando algunhas das tapas do Santiago (é)Tapas 09, aínda que non tantas como quixera. A vista de paxaro (aínda só probei uns oito ou nove locais), coincido con Colineta en que o nivel mellorou, especialmente por abaixo, e hai unha media de calidade e de esforzo superior á da anterior convocatoria. É difícil escoller, pero por agora hai tres tapas que quero compartir convosco porque están de vicio, e a ver se o luns que vén aínda publico outro post de recomendacións.

Dos chícharos con callos de bacallau do Restaurante Acio xa teño falado. Agora están concursando, sírvense tan ben presentados como vedes na foto e son un pequeno pracer en miniatura. Iso si, son moi sutís, non é a contundencia habitual dunha tapa. Para os que lles gustan os sabores máis convencionais, o Revolto Paisano con Pementos de Padrón que ofrecen no De Profundis, o bar do Hotel Monumento San Francisco, é un must. Un pedazo revolto de quitarse o sombreiro. E a quen lle apeteza unha experiencia nova, pois pode pasarse polo Caney, no Hotel Araguaney, e pedir un vaso “Fume Barbacoa” con piruleta de Leitón ao Chimichurri. Toda unha experiencia que comeza cos “fumes de artificio” e remata mollando enviciado no chimichurri coa brocheta de leitón.

Xa sabedes, enderezos e máis datos en Santiago (é)Tapas

Andy Freeberg fixo esta divertida serie sobre as Gardianas dos Museos de Arte rusos. (Máis fotos)

A Fraga do Monte da Cidade. Fotos: Sole

En Fornelos de Montes (Pontevedra) hai un castro abraiante. Chámase A Cidade e esténdese por un risco encaixado entre dous ríos, hoxe rodeado pola conca do encoro de Eiras, cuberto por unha espesa fraga. O castro ten dous foxos enormes. Un deles aílla a acrópole do resto do recinto. Outro, rodea unha plataforma que se estende ao oeste. Pero neste lugar, dun xeito que non sabemos polo de agora, produciuse unha sorte de simbiose cultural entre arquitecturas e espazos ao longo dos séculos que non é doada de explicar. Case mellor vela.

Segundo te vas achegando ao castro, polo mellor acceso posíbel neste momento (podes velo no mapa), comezan a aparecer casas ruinosas aínda en pé, asentadas ao primeiro ao pé da muralla do castro. O curioso é a regularidade de case todas elas. Son casas pequenas, sen fiestras, rectangulares, cubertas de carrizo. Boa parte delas foron construídas semienterrando a casa na terra, escavando un acceso lateral e suxeitando a terra da parede do acceso cun muro de contención. É dicir, para meterte nas casas orixinalmente terías que baixar un metro ou así. As portas son diminutas, e boa parte delas teñen un minúsculo anaco de terra cercado á súa entrada. Non teñen restos de tella e en boa parte delas localicei as pedras da lareira nun dos recantos.

Aquí se pode ver claramente a disposición da casa. Semisoterrada, a estrutura da dereita é o muro de contención que permitía baixar á casa.

Ao continuares camiñando, entrarás na parte máis complexa deste lugar. De súpeto ábrese o primeiro foxo, polo que andas, enorme, aos pés da Cidade. Alí, sucedéndose, aparecen moitas casas, unhas tras doutras, semienterradas, dispostas ao carón do camiño, encaixadas nese húmido e escuro espazo. Cada unha co seu mínimo microespazo valado á porta. Como unha colonia, ou algo así. ¿Pero quen carallo vivía aquí?

Aquí pódese ver a sucesión de casas (esquerda) ao carón do camiño (dereita), ubicadas dentro do primeiro foxo

Pero o realmente alucinante, aínda máis, vén agora. Ao fondo do foxo distinguimos como unha enorme muralla. E un arco oxival abríndose no medio.

Iso que vedes aí é o que os veciños de Oitabén chaman A Ponte dos Mouros. Trátase dunha especie de ponte-acueduto que atravesa o foxo e comunica a croa do castro coa segunda plataforma, pero no que alguén se preocupou de facer unha entrada monumental cara ese poboado de casas semisoterradas. Rastreando o monte, atopamos trazas do acueduto que parte da Ponte e que segue, pola segunda plataforma, baixando polo segundo foxo ata o manancial do que tomaba a auga. Agora ben, o acueduto remata, sen máis trazas, xusto no límite da croa do castro. Non vin unha fonte final ou outro tipo de estrutura a nivel superficial. É algo estrañísimo, este sitio. Parece responder a unha necesidade de traída de augas ata o poboado, pero que se combina coa impoñente fasquía monumental da entrada, extemporánea ao mundo castrexo ou romano, e que non saberías ubicar temporalmente desde o punto arquitectónico. Un misterio. Por suposto, estaraste preguntando que raio é todo isto. Só hai unha pista.

No interior da Ponte dos Mouros, nunha das pedras do arco, hai unha inscricion cunha data: 1787. Nada máis. ¿Pode corresponder esta obra a estas datas? Non me arriscaría eu a dicilo, pero é o dato máis claro. Investigando por aí, atopei que a morfoloxía das casoupas é similar á dos chozos que se empregaban para refuxio de pastores na inmediata Serra do Suído: cubríanse con terra con carrizo e as paredes laterais tapábanse con terra para evitar a escorrentía (ver o apartado Serra do Suído>Etnografía no web ecoloxista Asemblea do Suído). Polo estado das casoupas, parecen non ser demasiado vellas (en escala galega, refírome, dous ou tres séculos), pero a súa existencia, dentro do castro, é un misterio e non me arriscaría eu a dar unha cronoloxía. Iso si, que boa historia debe haber aí detrás!

A canle, por certo, continúa polo segundo foxo. Aquí hai unha calzada moi ben empedrada, preto de onde nace o manantial.

Mira que teño visto castros, pero aínda non me atopara con algo similar.

Débolle a visita a este fermoso e intrigante lugar a Alberto Vidal, lector de Capítulo 0, que en varios correos detalloume a ubicación desta acrópole e como chegar a ela. Aquí tedes unhas notas xeográficas sobre o lugar. Moitas grazas, Alberto!

É arrincar, moverte inquedo no sofá -porque non estás a ver o de sempre- e quedarte enganchado por unha boa manchea de capítulos. In treatment (En terapia) é unha serie de HBO de orixe israelí que afonda no papel dos psicoterapeutas, tan abundantes nalgunhas sociedades como a norteamericana. A serie ten un formato aparentemente simplísimo. A sala de consulta do terapeuta, o Dr. Paul Weston, e unha conversa, só unha conversa, entre un paciente e o seu doutor, durante media hora que dura o capítulo. Pero está tan ben escrito, tan ben perfilado, ten tanta acción contida e disparada nesa conversa, é quen de implicarte tanto na historia, que non podes parar. In treatment é a enésima demostración que o esencial, sobre todo, é o talento. E que, por riba dos artificios técnicos, da realización e da montaxe, ten que haber escritores, guionistas, que saiban cautivar. Unha obra mestra da televisión, sen dúbida.

Unha fermosa curta de luz.

Se alguén pensa que a Arqueoloxía é unha ciencia de verdades inmutábes, está moi confundido. Como calquera disciplina de investigación, o que sabemos do noso pasado está sempre sometido a revisións continuas. Cambian os enfoques, cambian os paradigmas, e tamén, como é obvio, os achados tamén provocan cambios. Hai anos, un arqueólogo resumíamo do seguinte xeito: “cada vez que abrimos unha mámoa poñemos todo en cuestión”. Quería dicir que os datos dalgunha mámoa podían contradecir achados, cronoloxías, nocións establecidas previamente.

Se cadra, do noso pasado recente é a Idade do Ferro a que está sometida a cambios máis grandes no ámbito científico, malia que, nas crenzas populares, continúan a existir unha serie de tópicos enraizadísimos nos cómics, nas recreacións festivas, ou nas reportaxes xornalísticas. Nos últimos anos, dous libros, en niveis diferentes, permítennos asomarnos a un mundo castrexo que se define pola súa complexidade e, ás veces, pola súa heteroxeneidade. A magnífica tese de Alfredo González Ruibal, publicada por Brigantium, Galaicos: Poder y comunidad en el Noroeste de la Península Ibérica (1200 a.C. - 50 d.C.) (2006-2007) e o interesante libro de divulgación A Galicia castrexa (2009), de Javier Rodríguez Corral, ofrécennos novas perspectivas sobre o noso pasado que fan reflexionar. Ambos os dous libros, nos seus respectivos rexistros, son unha sorte de actualización do que sabemos sobre os nosos castros, reunindo bibliografía, informes e tamén unha visión menos reducida do mundo, apoiándose nas comparacións, sen medo nin prexuízos aparentes, co resto do mundo celta atlántico ou co resto da Península Ibérica ou Mediterráneo.

O resto do artigo no interior do post. [sigue lendo…]

Gustoume moito este pequeno trailer da anada 2007 do Niepoort Vintage 2007, que realiza Dirk Niepoort, un dos grandes nomes da enoloxía portuguesa. Un formato sinxelo de presentación dos viños que ben podían imitar os adegueiros de aquí. (vía)

(vía)