Do 10 ao 12 de setembro organízase en Compostela, con centro neurálxico no CGAC, o MaccAtlantic 2010, unha interesantísima proposta de acción cultural. Trátase dun evento no que concorren conferencias, obradoiros, debates e outras actividades ao redor do que se coñece como ‘industrias creativas’.

O Mercado Atlántico de Creación Contemporánea é un encontro profesional multidisciplinar que ten como obxectivo a difusión e o intercambio de ideas entre creadores, artistas, produtores, xestores da cultura, empresas e institucións. Macc é un espazo de intercambio no que se difunden ideas e procesos de traballo que apostan polo risco e o atrevemento.

Iniciativas innovadoras e contemporáneas en múltiples ámbitos que se poñen en común. Xentes de sectores diferentes que dialogan. O máis interesante, ademáis, é que o MACC céntrase nos procesos, non nos resultados finais. É dicir, a clave non é vender un resultado final, senón que os creadores expliquen como se chega a el, dar as claves para traballar, crear, innovar e xestionar no ámbito cultural.

Pola miña parte, colaboro co MACC en varias cousas: na organización dun obradoiro sobre realidade aumentada que coordina o Consello da Cultura Galega, ou un interesantísimo talk show sobre o futuro das industrias creativas. O MACC tamén inclúe a gastronomía como industria creativa nesta edición. Hai unha interesante mesa titulada Valores globais, iniciativas locais, na que se analizan catro casos de estudo sobre proxectos innovadores vinculados á gastronomía e produción agropesqueira do país (Abastos 2.0, Fórum Gastronómico, Mar de Lira e Granxa Familiar). Miguel Vila coordina unha serie de sesións de degustación moi orixinais na que eu impartirei unha Cata de Contrarios.

Tes toda a info e inscrición no seu sitio web.

Postpost: A celebración do MACC vén moi acaída nestes momentos. O mundo da cultura en Galicia precisa inxeccións de adrenalina pero xa.

A Asociación de Sumilleres Gallaecia vén de remitir a lista de 44 viños premiados na súa convocatoria anual. O titular claro deste ano é o gran pulo de calidade nos tintos de Galicia, que segundo a presidenta da asociación, Mercedes González, “acadaron, nalgúns casos, puntuacións superiores aos brancos”. O rexurdir do tinto galego é lento, pero se convertiu no ruxe-ruxe dos últimos anos. Un asunto interesante sería saber canto disto é pola mellora na viticultura e na elaboración, e canto polas coxunturais condicións climáticas da colleita.

Aínda onte, falando con adegueiros do Ribeiro, sorprendeume o interese que tiñan en apostar de novo polos tintos, recuperando o vello espírito da comarca. Atentos, porque aínda imos ver cousas interesantes neste ámbito nos vindeiros anos.

Velaquí a lista de premiados:

D.O. Monterrei, brancos
GORVIA 2007, ADEGA QUINTA DA MURADELLA
VIA ARXENTEA 2009, ADEGA MANUEL GUERRA JUSTO

D.O. Monterrei, tintos
LADAIRO BARRICA 2008, ADEGAS LADAIRO, S.L.
TRIAY 2009, TRIAY ADEGAS DE OIMBRA, S.L.

D.O. Rias Baixas, brancos
Aguiuncho 2009, Aguiuncho, S.L.
Bouza do Rei 2009, Bouza do Rei, S.A.T.
Capricho Morgadío 2008, Adegas Morgadío, S.A.
Lagar de Costa 2008, Dolores Fontán Limeres
Leira 2009, Pazo Pondal, S.L.
Maior de Mendoza 3 Crianzas 2005, Maior de Mendoza, S.L.
Mar de Viñas 2009, Adegas Gran Vinum, S.A.
Palabras Mayores 2008, Bodegas Agnusdei, S.A.
Rosalía de Castro 2009, Coop. Vitivinícola Arousana, S.C.G.
Santiago Roma 2009, Santiago Roma, S.L.
Valdamor 2007, Selección Valdamor, S.A.

D.O. Ribeira Sacra, brancos
REGINA VIARUM 2009, bodegas REGINA VIARUM

D.O. Ribeira Sacra, tintos
CASA NOGUEDO 2009, MARCOS FERNANDEZ, RAMON
CONDADO DE SEQUEIRAS 2006, GRUPO PEAGO
ESTRELA 2009, CARLOS DIAZ DIAZ
QUINTA DE ALVARADO 2009, AS OUBENZAS
REGINA EXPRESION 2007, REGINA VIARUM
SAIÑAS 2009, JAVIER FERNANDEZ GONZALEZ
VIÑA REGUEIRAL 2009, JOSE RODRIGUEZ PRIETO

D.O. Ribeiro, brancos
Alejandrus 2008, Antonio Montero Sobrino
Casal de Paula 2009, Emilio Docampo Diéguez
Coto de Gomariz 2009, María Álvarez Serrano
Coto de Gomariz Coll Selec. Barrica 2008, María Álvarez Serrano
Lagar do Meréns barrica 2007, José Meréns Martínez
Leive Relíquia 2008, Adegas Aurea Lux
María Andrea 2009, Eduardo Rdgz. y Luz Cánovas S.C.
Sameirás 2009, Antonio Cajide Gulín
Sameirás 1040 – 2009, Antonio Cajide Gulín
Val de Nairoa 2009, Nairoa S.L.

D.O. Ribeiro, tintos
Seica 2007, María Álvarez Serrano
Tarabelo barrica 2008, Benito Eladio Rguez. Fdez.

D.O. Ribeiro, tostados
Tostado de Teira 2006, Adega Manuel Formigo de la Fuente

D.O. Valdeorras, brancos
A COROA – LIAS 2009, ADEGA A COROA
CASAL NOVO 2009, ADEGA O CASAL
GODEVAL CEPAS VELLAS 2009, BODEGA GODEVAL
VALDESIL 2008, BODEGA VALDESIL

D.O. Valdeorras, tintos
ALAN DE VAL ESCADA 2008, ADEGA ALAN, S.A.T.
EREBO 2009, BODEGAS CARBALLAL, S.L.
JOAQUIN REBOLLEDO 2009, BODEGA JOAQUIN REBOLLEDO, S.A.
VENTURA GARNACHA 2009, ADEGA DA PINGUELA, S.L.
VENTURA MENCIA 2009, ADEGA DA PINGUELA, S.L.

Gústanme estes vídeos ‘mosaico’, porque cada imaxe que ves provócate imaxinar a historia precedente á gravación. Feito por everynone.com. (vía)

Fotos: Sole

No medio dunha densa trama urbana, que me recordou no seu caos e dispersión ao peor hinterland do Salnés ou da área metropolitana da Coruña, pero inmensamente máis suxo, érguese un xigante doutros tempos: o Vesubio. O golfo de Nápoles non sería o que é, en todos os sentidos, sen este volcán durmido que na última explosión, no ano 1944 -non se lle tería ocorrido outro momento- fíxose aínda máis imponente do que é.

J.C. Dahl: O Vesubio en erupción (1826) (vía)

Dos seus 1800 metros débense subir uns douscentos ou trescentos, doadamente, en cousa de vinte minutos como moito. Vas subindo e de súpeto ábrese un cráter enorme, e nalgúns lugares xorden fumarolas de vapor. A xeoloxía aquí é fermosísima, grandiosa e brutal. Pero máis que unha porta dos infernos, o Vesubio parece un enorme mirador, tranquilo e a modo, sobre a contorna napolitana e sorrentina e un fermosísimo e inmenso mar azul.

Podería citar algún dos múltiples poemas que os viaxeiros ingleses e alemáns ensaiaron motivados por esta antigamente perigosa orografía, pero abráiome máis coas prantiñas que medran nos ríos de lava do volcán e nos torrentes de lapilli que escorregan monte abaixo. A vida que nace nas terras volcánicas sempre me chamou a atención poderosamente: a intensidade mineral e zugosa dos sabores. En Sicilia, días máis adiante, marabilleime cos tomates que medran á sombra do Etna, absolutamente inesquencibles. E no Vesubio non podo menos que recordar unha das mellores marcas comerciais da Historia, moito antes que a Coca-Cola, o viño que se comercializaban en Pompeia e Ercolano cultivado nas abas do volcán. Chamábanlle Vesuvinum, en serio. Logradísimo. Mal non lles ía: a xulgar pola procedencia de algunas das ánforas exhumadas nas últimas escavacións, o viño pompeiano puido ter chegado mesmo ás Rías Baixas. E iso sen críticas no New York Times.

Hoxe o nome comercial dos viños do Vesuvio cambiou moito o conto: chámanse Lacryma Christi. Viños sinxelos con notas volcánicas para disfrutar coa cociña mediterránea.

Pero miro o que nos ocupa. O pseudoguía que nos ofrece unha explicación dun minuto por 6′50 euros, nos dá coa clave de que o cráter do volcán estea tan cheo coma o Obradoiro un 25 de xullo.

-Se o volcán esperta -avísanos, sinalando ao seu redor como o demo diante de Cambados, Fefiñáns e Santo Tomé- a ver como marcha toda esta xente.

Decátome de que delectación do turista, aquí, está en ser testemuña previa da catástrofe. Non se trata das vistas privilexiadas, senón do pracer morboso de estar no escenario dun futuro drama perfectamente previsible, antes de que aconteza. Cando ocorra, claro, verás os ríos de lava e a evacuación das miles de casas, e as familias en camiseta chorando mentres cargan con algunhas pertenzas lixeiras, en directos do telexornal noite.

-Eu estiven alí e xa nos avisaron de que ía pasar -diraslle aos amigos.

Notas prácticas: Hai dous camiños de acceso ao Vesubio. Nun deles, unha empresa privada bloquea unha pista forestal supoño que pública e só permite o acceso cos seus furgóns Mercedes, que te deixan a pouca distancia do cráter. Acabas pagando case 50 euros por dúas persoas, un tangazo como un mundo. E tende coidado: desde algunha oficina de turismo pública da zona só informan desta posibilidade de subida, rozando a prevaricación. A mellor solución, sen dúbida, é pola estrada provincial. Tamén te deixa abaixo, e pagas 6,50 euros por persoa, “nada máis”. Atento co que escolles.

O estudio Choi + Shine realizou este proxecto, Land of Giants, para a condución de cabos de alta tensión en Islandia. Non está construído, pero xa gañou premios pola idea de arquitectura imaxinaria. Aquí o explican:

Making only minor alterations to well established steel-framed tower design, we have created a series of towers that are powerful, solemn and variable. These iconic pylon-figures will become monuments in the landscape. Seeing the pylon-figures will become an unforgettable experience, elevating the towers to something more than merely a functional design of necessity.

(vía)

Moito me rin. Que ben comín. Resumámolo así.

Conforme vas subindo a Vía dei Tribunali, en Nápoles, atopamos pendurado dun balcón o seguinte anuncio:

Que traducido, vén dicindo o seguinte:

AVISO: A pizzería Sorbillo non ten sucursais, senón casos de homonimia.

Nós estabamos procurando esta pizzería, que está en Via Tribunali, 32 (localización), e que ten fama de facer as mellores pizzas de Nápoles, pero fiquei empatado con esta precisión léxica nunca vista. Ao entrarmos na pizzería, ao ver a foto dos avós Sorbillo colgada na parede e ler por algures que era unha familia con 21 fillos pizzaiolos, xa nos deu risa.

Agora sabemos de que vén a homonimia.

Resulta que por Nápoles hai varias pizzerías Sorbillo, todas de irmáns, e supoño que todos os irmáns estarán picados entre si. A xustiza decidiu non decantarse por ningún, así que temos un montón de pizzerías (unha na mesma rúa, moi próxima á que nos paramos) chamadas Sorbillo, ou sexa, homónimas, que non teñen que ver entre si máis que están feitos por membros dunha mesma familia todos pleiteando entre eles para quedarse coa sona do nome orixinal.

Non sei como serán as dos irmáns, pero a Pizzeria Sorbillo de Via Tribunale, 32, (que é a que está recomendada nas guías gastronómicas) fai unhas pizzas absolutamente impresionantes, que deixan moi atrás a boa parte das que tes probado na vida. Deliciosas pizzas de masa fina napolitana, cheas de excelentes frescas verduras e embutidos, a irrisorios prezos de 4, 5 ou 6 euros. O irmán dos 21 que é o propietario desta é Gino, Gino Sorbillo para vostedes.

Nota práctica: A iso das nove, ou nove e media, a pizzería peta de xente e hai que agardar na ruidosa rúa a túa quenda para entrar, así que se non te gusta agardar, mellor chegar contra as 20 h. O abarrote da Pizzería Gino Sorbillo provoca que a mamma que controla o acceso e as quendas na porta se dedique a azuzar aos camareiros para que boten aos clientes en canto comen o último bocado das súas pizzas, cuestión bastante desagradable. Así que decidimos contrarrestar á mamma peseteira e crebarlle os esquemas. Empezamos a estresala a ela para que nos sacara os pratos, para que nos retiraran as copas, nos trouxera os cafés. “Signora, a factura!”, berrabámoslle, “queremos pagar xa, muller, veeeña!”. “¿A factura?, temos presa”, seguimos. “Quítennos o mantel por favor! Ese cambio non dá chegado!! A ver, a ver, rapidiño, ho!”. Creo que acabou pillando o sentido da farsa. A vinganza do turista.

De Dosis Diarias. (vía)

Acabo pero de alucinar cando Roberto me pasou esta ligazón dunha primicia publicada no blog Versión muy original de El País.

É o anuncio da superprodución cinematográfica Galaicus! Producida por Luís Tosar e Farruco Castromán, Galaicus contará unha historia do enfrontamento entre os pobos galaicos e o poder invasor de Roma. Contará a historia de amor entre o conquistador do sur de Galicia, Décimo Xuño Bruto o Galego e Ambala, unha raíña galaica, viúva dun lugartenente galego morto no combate contra as tropas romanas. O comandante Máximo, lugartenente de Décimo Xuño, tamén caerá en amor de Ambala e saltarán faíscas…Sobre todo porque tras moitos avatares, Máximo se convertirá en líder dos guerreiros galegos e se enfrontará ao poder de Roma…

Para a rodaxe se construíra un castro e, polo que se ve nos bocetos que se están a distribuír, os que vedes neste post, está claramente inspirado no castro de Baroña. O orzamento da película é de 4 millóns de euros e a rodaxe se iniciará en 2011 ou 2012.

Ala, todos a flipar.

Antes de valorala, só digo unha cousa: é a típica peli que todo o mundo sempre di que había que facer, tirando proveito da Historia de Galicia para o audiovisual. Con algo de prevención, alégrome de que alguén se molle e dea o paso adiante. Agora, porfa, que todo saia ben e a peli teña nivel…De principio, no boceto xa hai unhas cantas incorreccións. Agardemos que aínda non teñan o equipo de documentación histórica montado, porque ver no cinema unha pota de cobre con polbo nunha romaría castrexa pode ser algo dificil de superar a nivel psicolóxico…