Vikings: estética turbia, tramas escuras

Que debe ter unha serie histórica para que funcione a estas alturas de século? Esencialmente, dúas cousas, as dúas indispensables. A primeira, e fundamental, é que unha serie histórica é forzosamente unha proposta estética, algo que se diferencia do convencional e que de algún xeito establece unha proposta visual diferenciada dunha narrativa do presente. Todas as series históricas que teñen triunfado nos últimos anos son series dunha estética fina e delicadamente traballada, dunha construción que non fica na ambientación, senón moito na postprodución. Por outra banda, o segundo elemento fundamental é de perogrullo: a serie histórica debe ter unha historia. É dicir, debe ter unha serie de tramas consistentes que, en certo xeito, se esquenzan das grandes liñas mestras trazadas polos acontecementos coñecidos e comecen a camiñar por si soas ao carón das grandes preguntas e os grandes dramas do ser humano, deixando atrás os manuais.

Nin que dicir ten que a serie Vikings ten a primeira, a estética, desde o primeiro segundo do primeiro episodio: unha liña visual moi interesante que se plasma xa de xeito maxistral nesa turbia cabeceira que é unha delicia, con ese achado visual enorme que son os barcos vistos desde o fondo do mar. Sen embargo, ata este episodio cuarto que veño de ver non lle acabei de ver o punto á historia que se contaba. Se cadra a expresión hienesca do protagonista, interpretado polo australiano Travis Fimmel, que resultaba certamente desacougante cos seus risos no medio dos espectáculos de tensión, non acababa de ser entendida, pero é o que o argumento patinaba. Resulta imposible crer que os vikingos descoñecen a existencia dos pobos do Atlántico e prantexar, desta volta, ao protagonista coma un novo Colón que se basea en novas tecnoloxías para chegar á abadía de Lindisfarne, e facer bascular as tramas a partir de aí. Ou manter un elenco de personaxes se cadra demasiado plano. No cuarto episodio todo parece cambiar: as personaxes evolucionan, medran e fanse considerablemente complexas a través do primeiro gran nó da trama, o enfrontamento entre Ragnar e o conde, un enfrontamento conducido ao inevitable. A partir dese momento a serie parece prosperar, e ser capaz de harmonizar o que ten que contar: a viaxe como forxa dun líder entre a Idade do Ferro e a Idade Media, e o gran movemento bélico e histórico que bateu a Europa atlántica e mediterránea da Alta Idade Media.

Aquí vai o trailer: