Foto: Xurxo Lobato
O Fórum Gastronómico A Coruña 2014 está a ser un gran éxito de público. Hai moitísimos eventos e actividades, e tempo haberá para analizalas. Pero quero deixar constancia dunha, posiblemente a máis emocionante que vivín: a de Josep Roca, o sumiller do Celler de Can Roca. Vinte e pico viños, sen tempo nin axenda, e el propoñéndonos un marabilloso percorrido mariño que comezaba en Xeorxia -na viticultura máis vella do mundo- ata o Atlántico. Puiden catar viños impresionantes, fermentados nas tinaxas de barro, con notas terrosas profundas. O percorrido -non vou aquí anotar todos os viños, sería imposible- levounos ata Exipto, ata Sicilia, ata Cataluña, Madeira, Porto…o nexo de unión xa non eran os patróns organolépticos que un agardaría nunca cata convencional -proximidade nos aromas, nos gustos, nas elaboracións…non. Roca xa está por riba do ben e do mal: Josep era quen de sacar binomios terra/mar, bocoi/barro, montaña/val que ían moito máis alá das ríxidas etiquetas da cata convencional.
El falaba de equilibrio, de harmonía, de profundidade, de sensacións laterais. Ir a unha cata de Josep Roca é abrir o espírito co viño: en serio, é unha experiencia esencialmente emocional, máis que técnica, levada da man do viño como intercesor entre a materia e a imaxinación, entre a terra e o home. O viño como interfaz coa vida.
A súa preocupación actual está na historia do ivño, no que o viño representou para as diferentes culturas; está na procura do esencialismo, do que fai ao viño unha máxima expresión cultural. Na casa, afirmou, ten viño da tumba de Tutankhamon. O viño estaba ubicado en tres posicións simbólicas distintas. Están estudando como rehidratalo para tentar reconstruír e saber a que sabe. Son circunstancias incribles. O último viño que probamos, Trafalgar, é un xerez de 200 anos. Só un belisco, un sorbo, e aquelo foi como unha tormenta bélica, pura pólvora, caldo ingobernable que te sacudía entre tufos de explosión.
Unha cata que non esquencerei na vida.
Be First to Comment