Carta aberta ao Gran Ghulai

Last updated on 7 / Novembro/ 2012

Pirámides cuantitántricas en Baroña. Foto: Migueljv

Estimado Gran Ghulai:

Escríbote desde as penurias do mundo dos mortais para queixarme por vía administrativa (por escrito) dos teus crentes, orantes e ofertantes. Enviareite esta carta a través do procedemento establecido para os envíos certificados: fumareime un par de puros, bebereime dun grolo unha botella de augardente e esgonzarei o pescozo dunha pobre galiña cabo do cruceiro da Corredoira de Atrás despois de que pasen todas as vellas que veñen da misa.

Entendo que non te sentara ben que prohibiramos os sacrificios humanos e que tampouco leves con gusto que a xente abandonara o new age polos libros do traidor Paulo Coelho, pero debes saber que os galegos non temos a culpa. Certo é que Paulo Coelho vén moito polo noso país, pero iso non debe ser motivo para acusarnos de connivencia. Tamén vén con moita frecuencia La Pantoja e non por iso nos arrincamos por soleares (agás en Palmeira e Rianxo, que hai escola de sevillanas, son traidores tamén).

Queremos escribirte, como te dicía, para transmitirte as nosas queixas formais polas accións dos ghulais que practican o teu culto. Ese costume de facer pirámides enerxéticas para deixar a súa pegadiña no sitio no que sinten que comungan coa Natureza. De facer o que os antropólogos definirían como “apropiación” dese espazo a través da construción de pequenas Gizehs tamaño Lego empregando as pedriñas dos xacementos arqueolóxicos. O caso de Baroña se cadra é o máis coñecido, pero hai uns meses, subindo a un sitio arqueolóxico case inaccesible, cando cheguei arriba del atopeime que un/unha Ghulai, querendo comungar coa ría de Muros e o solpor, sacara pedras das muradas para facer a súa pirámide cuantitántrica. Gran Ghulai: sei que a intención é noble, como a dos poligoneros e tuneiros que lle meten neóns pola parte de abaixo ao coche ou car audios de 900W ou os que mercan claveis noturnos aos pobres chinos que andan sorrindo entre os cús apretados dun pub. Sei que a intención dos teus oferentes ghulaiítas busca a comuñón co sagrado, pero é que nos van deixar sen pedras. Se os nosos devanceiros decidiron botar a perder as súas casas é para que nós, na nosa época, sigamos mantendo os xacementos como unha ruína chea de porcallada e matogueira, non para que o convirtamos nun Portugal dos pequeninhos, coma o Braga.

Gran Ghulai, eu ben sei que as pirámides cuantitántricas recargan a túa enerxía e permiten estender o ghulaísmo a través de vías tan importantes coma o Camiño de Santiago; eu ben sei que tes demostrado o teu poder sacándote da manga do teu rico manto novos rituais para Fisterra que convertirán en breve á vila neria na segunda cidade santa de peregrinación, despois de Rosswell.

Pero desta volta pedímosvos que lle digades aos vosos servos e crentes ghulaiítes que, simplemente, modifiquen un pouco o ritual. Que se queren crear un recordo que perdure, poden probar a coller esas mesmas pedras no sitio e deixalas caer xuntas sobre o pé dereito. Ou probar a degustar en cru unhas bonitas Amanitas Muscaria para acadar a Comuñón Ghulai con facilidade. Pero deixen os nosos entullos como están. O pobo galego é un pobo amante do entullo. Non ten máis que ir por calquera pista forestal, e no lugar máis perdido do monte verá un depósito ritual de lavadoras antigas, colchóns que se entregan malia levar toda a unha vida na familia e ladrillos e cemento dun cortello dos porcos desmontado para montar unha churrasqueira. A todas esas cousas collénselles cariño e sen embargo, facemos un esforzo por entregalas aos deuses. Non se imaxina o traballo dos nosos devotos e oferentes en levar isto desde as súas casas ata estes lugares de vista singular. A nosa ambición é destruir, estrar, abandonar; se os seus ghulais constrúen pirámides cuantitántricas, escachan a harmonía da nosa paisaxe e móvennos o entullo do sitio, que os nosos devanceiros deixaron tan concentrado e nun delicioso ‘caos creativo’, como hoxe o definirían os amantes das conferencias TED.

Gran Ghulai, con todos os respectos saúdoo e despídome. Póñame aos pés da súa señora, a Gran Pai-Lana. Só dicirlle que agardo ter noticias positivas súas. Do contrario, terémonos que ver obrigados a acudir a Hercólubus, o Planeta Rojo para que devolva a paz a este pequeno noso universo.