Despois de xantarmos, movímonos a outro local para tomar algo antes de continuar a tarde. Pedimos dous chupitos de licor-café. Trouxéronnos isto.
-Perdoa -dixémoslle ao camareiro sorprendidos- pedimos dous chupitos, non dúas copas.
-Desfrútenas, señores -contestou o camareiro entre dentes, cun ton amargo- que hoxe é o meu último día neste lugar.
E foi atender outra mesa de consultores que observaban o mundo a través dos seus smartphones.
Aqui sempre fomos de fartura, como se diría en Riveira.
Iso chámase a estratexia de gorxa queimada!
Ui non me quero imaxinar como saichedes dalí!
Non me dighas, Manuel, que non puideches con iso…
Se de min dependese unha antoloxía do relato breve contemporáneo, este iría de cabeza.
Moitas grazas, Avelino! O tremendo é que é totalmente real.