Pena Furada en Galicia Confidencial

Moitas grazas, Anxo. A nosa filosofía é a arqueoloxía cidadá, recuperar o vínculo co patrimonio perdido practicamente nas últimas dúas décadas. Un dos grandes problemas deste país foi a disociación entre profesionais/científicos e afeccionados. Vermos o que acontece durante os traballos en Pena Furada, a ilusión que está concentrada nese outeiro penedento, é marabilloso. E non é tanto ilusión polo que sexa ou deixe de ser Pena Furada, senón polo propio feito de participar da descuberta do pasado. Asegúroche que as mañás son trepidantes coma un filme de acción.

Sobre a morfoloxía do lugar. Nos vídeos estámonos centrando en cousas que son visibles con facilidade nos vídeos, pero a penas tocamos parte da gran chicha de Pena Furada, porque practicamente non se poden ver en vídeo. O que nós pensabamos que era un podio exento, non é tal: é o eixo central dunha estrutura complexa de recintos e habitacións ao redor, que deixaron as súas pegadas, ben claras, nas pedras anexas que estamos a limpar. Hai unha chea de recintos ao redor, non só un, e en todos eles a presenza da cerámica é ben clara. Só hai un lugar, ao redor do podio da Moura, no que NON hai restos antrópicos: nin tella nin cerámica. E ese lugar, por agora, é a propia moura. Absolutamente mosqueante. De feito, a última hora do domingo comezouse a limpar un estremo do cara do podio na que está a moura e apareceron escotaduras na pedra, e aí, case de xeito matemático, apareceu tella e cerámica. Tamén a última hora do domingo parecía clara a existencia dun recinto baixo a moura. Ese recinto podería ter un tellado delimitado polas pedras da plataforma da moura. Moi posiblemente, non sobresairía nin a taparía, pero iso non o poderemos confirmar nesta campaña, porque habería que escavar. Nesa área -aínda que non sabemos se por arrastre- apareceu un mosqueante fragmento de palla-barro. Xa sabedes, o palla-barro revestía as paredes dos cabanas dos castros na área da Moura en época romana, etc.

O caso é, o fermoso é, que todo isto por agora nos está falando dun contexto profundamente rural. Non sabemos onde nos levará, pero o que estamos a ver é tan humilde como denso, e polo tanto profundo como a propia terra. E é fermoso traballar con esas dúas variables.

Cústanos aínda imaxinar como era iso, pero hai que ver unha certa complexidade de estruturas que non fican só aí, senón que se estenden por todo o curuto, e en varias direccións. Non sei ata onde conseguiremos chegar nesta vindeira (e última) fin de semana, pero imos traballar en dirección N e NO, limpando esas áreas, a ver que temos claro. Pero todo, todo o outeiro está artificializado e posiblemente monumentalizado. É unha pasada. Tamén é unha pasada ver o ignorantes que somos, pero aprendemos. :-)