A señora María e a alma dos lugares

Xurxo acábame de avisar. Hoxe á mañá morreu a señora María de Neixón. Quen teña pasado por esa fermosa península de piñeiros e antigas murallas, pode que se teña atopado con esta muller baixiña, de face enrugada e apergamada, que non paraba de falar; e que como todas as labregas ou mulleres do mar, era poeta en canto se lle permitía estenderse máis alá dos monosílabos e recapitulaba a súa vida. A señora María tivera unha vida terrible, moi difícil, e así foi tamén o seu final, atropelada por un camión nunha rotonda nas portas de Rianxo, ás seis da mañá. Ao mellor mesmo cruzou pola seca de Taragoña, atravesando a pé a ría de Beluso, camiñando sobre o mar ido, como antes facían as mulleres de Cespón para ir á vila. Toño Chouza fíxolle esta fermosa curta que podes ver; nela está a súa esencia, malia que falta o que dá o contacto físico: ese mirar intenso e fixo que tiña a señora María canto te relataba algo, un mirar dramático, que aspiraba a que a historia te atravesara, como lle teño visto a algúns vellos que posuían o misterioso don do relato. En certo xeito, aquela muller era o espírito do lugar, dos castros de Neixón; quen a coñecera, saberá o que digo. Aquela muller, María, que pareu de pé, soa, como nunha antiga lenda, o seu fillo na ribeira do mar, entre as algas, o arneirón e os mexilóns. Non deixa de fascinarme a misteriosa coincidencia de abandonos, como se todo en Neixón marchara cara outro lugar.

Adeus, señora María, alma, orfa, soíña do mundo.