Gonzalo Gonzalo e Antonio Palacios
Coñecín a Gonzalo Gonzalo aquí en Compostela; el viña de tour galego co distribuidor local, picamos algo e pasamos, eu que sei, tres ou catro horas falando sen parar de viños, tendencias globais, proxectos futuros e das cousas que admiramos; el, dos viticultores e dos viños do mundo que lle asombran e dos que este enólogo de vinteoito anos quere aprender. Gonzalo non para nunca, e representa unha xeración moi libre, imaxinativa, moderna e festiva que pode abrir un novo camiño enolóxico na Rioja tan insospeitado como alternativo e cun estilo propio. El e máis Antonio Palacios forman The Wine Love, un nonseique que estrutura empresarialmente a produción de catro viños, os Orgullo (branco e tinto) e os Lazarus (etiqueta laranxa e negra).
O Orgullo é o proxecto persoal de Gonzalo nos viñedos da familia. Na etiqueta podes ver unhas mariquiñas que definen a filosofía que hai detrás. No mes de abril, Gonzalo organiza o Mariquitina’s Day, unha pedazo festa no viñedo, na que os asistentes -é aberto a todos-, saen a coleccionar mariquiñas dun viñedo mentres uns DJs da Rioja improvisan unha sesión. As mariquiñas, vivas, súbense para o viñedo de arriba, La Tejera Alta, onde loitarán contra as pragas de insectos. Todo, con música electrónica, viticultores e moita parranda, para celebrar un viño colleitado e coidado por moi poucas persoas, case en familia, e cun gran coidado co equilibrio do medio. O Orgullo tinto é un viño sinxelo que Gonzalo define como de “garaxe” (imitando aos viticultores franceses que nos 80 decidiron abandonar as grandes producións e centrarse en poucas e excelentes botellas); da Rioxa conserva este sabor único dos tempranillos pouco castigados polo clasicismo, moi doados de beber e con moita froita, como feitos para saúdos lixeiros e felices. Tan festivo coma o Mariquitina’s Day que este abril, desde logo, non me penso perder.
O outro proxecto alucinante desta banda de dous é o Lazarus. Un xa se imaxina algo cando colles a botella e te das conta de que está toda en braille. Esta xente fai un proxecto marabilloso: o enólogo Antonio Palacios decatouse no ano 1999 de que as persoas cegas podían percibir as notas aromáticas e de sabor que ían aparecer no viño varios días antes de que se puideran percibir, movéndose en umbrais ultrabaixos. Este factor outorga, en teoría, aos enólogos unha enorme ventaxa, porque poden predecir a evolución do viño e actuar en consecuencia. Palacios chamoulle a este método a Elaboración Sensorial e aplícao nas dúas marcas do Lázarus; os catadores cegos interveñen nas primeiras catas do viño revelando o seu futuro e axudando na elaboración; o Lázarus é un syrah-merlot máis que interesante, con toques minerais en olfato e de froitos secos en boca que me resultan moi chamativos.
Ah. The Wine Love pide a colaboración de deseño de moda para vestir á xente de campo, as comerciais e todo o mundo. O gañador levará o seu peso en viño da adega (!!!).
E fáltame unha cousa. O nome Orgullo. Trátase do título dun poema do poeta maldito de Ezcaray Armando Buscarini, que malviviu a bohemia madrileña de principios do XX. Así que remataremos este post e o día co seu poema Orgullo:
Orgullo
Aunque sufra del mundo los desdenes
de mi vida de artista en la carrera;
aunque pasen altivos a mi paso
los hombres de alma ruin que nunca sueñan;
aunque salgan aullando a mi camino
los famélicos lobos que me acechan
con la envidia voraz; aunque en mi lucha
hambre y frío sin límites padezca;
aunque el mundo me insulte y me desprecie
y por loco quizás también me crean;
aunque rujan tras mí ensordecedoras
tempestades de envidia; aunque me vea
harapiento y descalzo por las calles,
inspirando piedad e indiferencia;
y, en fin, aunque implacables me atormenten
las más grandes torturas, aunque vea
que a mi paso se apartan las mujeres
por ver con repugnancia mi pobreza
( pero quizás ignorando de mi alma
el tesoro de ensueño que se alberga),
nada me importará, porque yo siempre,
caminando sereno por la tierra,
con el alma latiendo por la gloria
y flotante a los vientos mi melena,
iré diciendo al mundo con voz fuerte,
con voz en la que vibre mi alma entera!:
-Es verdad que yo sufro; pero oídme:
¿ qué me importa sufrir si soy poeta?
Armando Buscarini
2 Comments