Ollos de auga, para os canónicos da novela negra

Ollos de auga é unha novela que está circulando de boca en boca, entre amigos. Escrita por Domingo Villar, preséntase como unha nova aposta pola novela negra en galego. Confeso que o que máis me gusta do xénero é a capacidade de penetrar de xeito transversal en diferentes estratos sociais e colectivos; o que menos, sen dúbida, son as convencións. Ás veces parece que existe nalgures un expedidor de certificados de novela negra que obriga a seguir uns determinados cánones para obter o diploma final, coma no movemento DOGMA. Os que botamos de menos a escrita ácida e etílica de Haníbal Malvar -que no seu momento si que foi un pasiño máis alá, dentro deses cánones- volvemos con melancolía a ler as novas propostas.

O outro día, cando baixei pola rúa con Ollos de auga na man, recoñezo que me enganchei a risco de verme atropelado con semáforos. Despachei a noveliña nun día. Ollos de auga é unha narración de consumo rápido -case inmediato- que se axusta de xeito canónico ás convencións do xénero, aínda que esvare no trasfondo e o protagonista, o inspector Leo Caldas, sexa de psicoloxía plana e caracterización con pinzas. Separado da muller -non temos moi claro que é o que foi mal-, e con carreira fulgurante -pero non sabemos cantos anos ten. Cun asistente zaragozano que non entende os tópicos galegos e que fai de paiaso divertido, pero non sabemos que papel cumpre na acción. A partir de aí, a novela tenta solucionar o escabroso asasinato dun músico gai residente nun dúplex da torre da Illa de Toralla e acaba nos altos fondos -que os hai- da sociedade viguesa. Gústame o alento da cidade, o percorrido polas rúas, a integración para nada traumática da modernidade urbana -que noutros escritores contemporáneos galegos parece un parto e unha motivación máis ideolóxica que un feito normal- e a preocupación polo ritmo -tamén algo máis inusual do que debera. A mágoa é que Villar tema non conseguir ese lendario certificado de “novela negra” que Chandler debe expedir dende os infernos e non se separe nin un centímetro dos personaxes e resultados previsíbeis. Aínda así, prefiro un clon de calidade que unha mala invención. En resumo, unha entretida proposta para devorar nunha ou dúas tardes de praia.