As lesmas

Facendo etimoloxía-ficción, gústame pensar en como as palabras son transportistas de conceptos que levan as ideas ao longo do tempo; en como, ao igual cás persoas, cando chegan lonxe na viaxe descubren que a idea que transportaban fixo as mudanzas necesarias para sobrevivir no novo tempo. Así que convivimos con moitos termos dos que o significado actual resulta ser un reflexo cheo de ironía e humor do que orixinalmente expresaba. Velaí o español retrete, que evoluíu de ser o salón máis íntimo da casa á outra intimidade das casas actuais. A min góstame pensar tamén nas orixes das lesmas. Este molusco, habitante das sombras do bosque, das fontes e das humidades, con toda a traza de contar con nomes diferentes segundo a comarca do país, parece compartir orixe etimolóxica con Lamia, a deidade romana con corpo de serpe e cabeza e peitos de muller, condenada por Zeus a contemplar sen descanso e para sempe aos seus fillos asasinados. Lamia represéntase como hermafrodita, ou de sexualidade confusa, como tamén son as lesmiñas. E no País Vasco, as lamiak son o equivalente das nosas mouras. A Lamia romana tamén estaba vinculada, creo recordar, tamén aos cursos acuáticos e aos manancias.

E velaí que as deusas mudaron en humildes caracois sen cuncha.