A capela de Rosslyn

Louis Daguerre (1787-1851), Intérieur de Rosslyn Chapel

Este verán abusei da paciencia dos meus amigos e nos achegamos ata a Rosslyn Chapel. Esta pequena igrexa fica a uns vinte minutos de Edimburgo, cidade que, como Santiago de Compostela, é quen de transformar o chan asfáltico nun verde prado de aires enxebres e marelas pacendo en cuestión de metros.

Veña, como non che ve ninguén, non te sintas avergoñado: si que sabes o que é a Rosslyn Chapel. Sabes que é o lugar onde acontece o capítulo final de O Código da Vinci. Eu non puiden resistirme ao morbo, así que mentres os compañeiros xogaban ao tute, eu visitei o recinto. Unha mágoa a novela: non lle fai o máis mínimo favor a este fermosísimo recinto no que o gótico está a piques de estoupar de fantasía no seu derradeiro alento. A capela comezouse a construir a mediados do século XV e a súa fasquía interior é alucinada. Centos de esceas pétreas concéntranse nos teitos, nos alicerces, no presbiterio. Aquí hai moitas fotos. Moitas delas inusuais e de apariencia misteriosa. Alí descubrín, por exemplo, os green men, unhas figuras da tradición medieval das Illas Británicas compostas por caras de homiños xurdindo bruscamente da follaxe.

A capela, de propiedade privada, é unha auténtica mina de ouro alimentada por xubilados do país e solitarios freaks do esoterismo, que medían as naves cos pés e facían aritmética cos motivos dos capiteis, se cadra na procura do Santo Graal ou da tumba do fundador John Saint Clair. Habia varios: unha enorme muller de corenta anos, totalmente pálida, dunha cabeleira que lle chegaba ata as cadeiras e da que sobresaía un mechón canoso coma a cola dun cabalo, pasou media hora sen moverse, observando sen pestanexar unha escea de anxos e arcanxos. Cheguei a pensar que estaba alí dende a colocación da primeira pedra. Un señor orondo de camisa hawaiana e cámara Yashica das vellas, movíase con aire misterioso e uns papeis nos que espiei un estraño gravado mil veces fotocopiado previamente.

Todo tiña un aspecto profundamente excéntrico. O afortunado propietario, o conde de Rosslyn, contaba nun folleto as vicisitudes da igrexa, beneficiábase do furor esotérico e aproveitaba para comentar os problemas de alcolismo e débedas do defunto do seu avó, un dandy.

Ao saír, sentín o doce rezumo da bosta das marelas.