Se o centro de México é un lugar estremo e duro, o próximo barrio de Coyoacán é un remanso de tranquilidade. Neste rueiro histórico de clase media-alta, con recoletas casiñas agachadas tralos muros, amplas sombras hai algúns tesouros imprescindíbeis: alí están as casas de Trotsky e de Frida Kahlo. A casa de Trotsky, reconvertida polo ruso en búnker, está tal e como a deixaron despois do asasinato do revolucionario, con balazos incrustados na parede, mesas para alimentar a moreas de colaboradores e dictáfonos propios do doutor Bacterio. Os guías falan baixiño, como no querendo crebar o certo aire sacro que alí existe, entre fouces e martelos, entre sombras, disparos, traizóns.
A poucas mazás de distancia está a Casa Azul, a casa familiar de Frida Kahlo. Lugar máxico, cheo de cor, camiñas polas súas estancias é fascinante: faise lendo unha a unha as cartas que a artista lle escribía ao seu amigo médico Leo Eloesser. É a voz da autora a que fala en todo o momento, e sucédense cadros e corsés ortopédicos, pernas decoradas e apostas entre amigos escritas en arroutada na cociña. Sobre a cabeceira da cama de Frida aparece o retablo cos seus santos preferidos: Marx, Lenin, Stalin, Mao. Na escaleira, aparecen exvotos, pequenas ofrendas pictóricas nos que xente humilde ofrece a súa historia, debuxada, aos santos. En cada esquina, apropiándose das iconas desta cultura mexicana, esqueletes de papel, de escaiola. No belo xardín, estatuíñas xoguetonas precolombinas.
Be First to Comment