Fumos a unha Fest Noz a Saint Tugen, unha pequena aldea cunha impresionante capela, preto do Point du Raz, o espectacular cabo da estrema de Finistère…e ao palco subiron estes dous labregos de profesión, os irmáns Morvan, que levan cincuenta anos cantando estes antiquísimas cancións tradicionais. Na concorrencia, pódovos asegurar que a xente levantouse dos seus bancos, onde comiamos mexilóns e salchichas no adro, ao carón das tumbas dos antepasados da aldea, e achegouse a escoitar en respectuoso silencio, ou seguindo os fermosos, solemnes e comunitarios pasos do baile bretón.

Compartir

Compartir

• Camping des Chevrets
  -
• Carte d'identité
  -
• Site du Comité Départemental du Tourisme du Finistère - Bienvenue sur le site du Comité Départemental du Tourisme du Finistère
  -
• vacaciones en bretaña, vacaciones en francia : escapadas, deporte, patrimonio, tarjeta de bretaña, alojamientos en bretaña, ocios, transportes…
  -
• Viaje en coche por la Bretaña .: Viatgeaddictes.com :.
  -
• Los Bloggers de Axena » Blog Archive » Con halcones aguantando el chaparrón
  - Fran me habló de una cantera donde todos los años criaba el peregrino. Así que Pablo y yo nos fuimos a disfrutar de la tarde del domingo a buscarla.
• Deadly Glasses
  - 7 estrañísimos modelos de copas de viño de certa inspiración gótica. Creo que non me gusta ningunha.
• Una galaxia que se apaga · ELPAÍS.com
  - El futuro parece ya demasiado cerca para imaginarlo. La literatura de ciencia-ficción pasa por una crisis achacable a los nuevos hábitos culturales
• Miguel Sen - LA DO CATALUNYA ORGANITZA EL I CONCURS DE BLOGS VITIVINÍCOLES CATALANS
  - En Galicia non é factíbel (sería bastante ridículo premiarnos entre os poucos que somos) pero sen dúbida é un modelo no que pensar para todo o blogomillo (Marcus andivera nalgo diso).
• 7 Caníbales » Blog Archive » Pau Arenós >> Me voy
  - "Salgo de los blogs con un poco de asco. Una cosa he descubierto con dolor y perplejidad: no entiendo el odio, la envidia y el rencor que genera la cocina. Una actividad destinada al placer y la felicidad acaba (…) en un magma (…) enfermizo.
• FT.com / Columnists / Lunch with the FT - Lunch with the FT: David Remnick
  - Un interesantísimo xantar co editor da New Yorker.
• Historia de la Publicidad - Inicio
  - Imprescindíbel para os amantes da publi.
• Solar Globetrotter Kit - Lazybone
  - Un impresionante cargador de campaña para dispositivos electrónicos alimentado con enerxía solar.
• CR Blog » Blog Archive » Cooking, PES style
  - Unha fermosa curtametraxe de cociña.
• La invención de la realidad · ELPAÍS.com
  -

Compartir

Aquí e alí, mozos e mozas reciben alegres as xerras de viño fresco que chegan do interior dos restaurantes. E brindan, con cuncas cheas, pola saúde do grupo. Dixen cuncas? Dixen ben. En cuncas de barro como as galegas!

Xa vos amosarei algunha foto un día destes.

Compartir

Suso e Yuso son os dous mosteiros irmáns -en realidade, Yuso é un derivado do orixinal eremitorio que foi Yuso-, no fermoso val de San Millán, ao oeste da Rioxa, alí onde o bosque parece volverse atlántico no medio desas sequedades hispánicas. Suso foi un importante lugar de peregrinación medieval. Se ides -o acceso é restrinxido-, fixádevos ben nas pintadas que están no muro da igrexa, onde está a galería porticada. Alí, os peregrinos devotos de San Millán pintaron, no puro estilo dos códices, -e moi ben por certo- varios graffiti en recordo da súa visita ao santuario. Pequenos fragmentos de vida coma estes:

Compartir

Adega Ysios en Laguardia por Santiago Calatrava. Fotos: Sole

A Cidade do Viño de Marqués de Riscal por Frank Gehry.

¿Como se interpretarán no futuro estas fastuosas novas adegas de selo arquitectónico? Estas edificacións notorias nunha paisaxe austera definen os cambios no mundo do viño e na cultura gastronómica do Estado nos últimos dez anos. O edificio da Cidade do Viño de Frank Ghery para Marques de Riscal, e a adega Ysios de Santiago Calatrava son emblemas dun mundo novo: a marca, a imaxe, a presenza, o turismo, o viño que vai alén do viño, que se internacionaliza, que aspira a un espazo no territorio. O viño como poder económico crecente, que se conecta cos sectores da arquitectura de poder.

Non sei canto me acaba de gustar o miniGuggenheim de Frank Gehry; a Ysios de Calatrava impactoume máis. Solitaria, nun espazo limpo, dialogando coas súas formas ondulantes co horizonte da Serra de Cantabria.

Compartir

Esta ermida, Santa María de Arcos, preto de Nájera, na Rioxa, non é o que parece. Non cando menos. En si mesma é un auténtico compendio cultural a través dos séculos. Cando Carles nos dixo que pararamos nela un minuto no noso camiño a San Millán de la Cogolla, non sabiamos ben a que se refería.

Tratábase dalgo fastuoso, o típico secreto de viaxes que está fóra do turismo de masas e que pode xustificar toda unha viaxe a un amante da arte e da historia. Porque cando entras dentro da basílica paleocristiana de Santa María de Arcos, na viliña de Tricio, de súpeto aparece algo incríbel. Isto:

Si, son enormes, desproporcionadas columnas romanas. Explico o conto. No século V, cristiáns que aínda habitaban na cidade de Tritium Megallum, da que vén o nome actual da vila, construíron este edificio como basílica aproveitando un antigo mausoleo do século III que, coma toda tumba de potentado romano, elevábase como unha alta torre sobre o contorno. Envolveron o espazo e crearon tres naves. E como? Dun templo de Apolo próximo, trouxeron estas enormes e fastuosas columnas. A altura do templo pagán orixinal era de 21 metros, pero no século V a arquitectura non estaba para tantos fastos, así que os cristiáns aproveitaron só algunhas das partes do fuste. Deste xeito, a sensación é dun enorme peso caótico. Tras isto, os visigodos realizaron unha bóveda pechando o mausoleo, na época románica vincularon con arcos as columnas, no barroco encalaron o interior, tapando unhas magníficas pinturas murais das últimas escenas da Vida de Cristo que agora se poden ver…

Este lugar é unha auténtica sorpresa no que, ademáis, pódese observar en detalle todo o proceso de evolución do monumento. Non o perdades. Aquí hai máis detalles.

Compartir

Estamos en Logroño, nunha casa chea de libros na que ás veces aparecen persoas.

Os volumes saen por todas partes: soportan os baixos das mesas, están metidos nas fisgas das camas, enchen estanterías do WC, inundan as paredes da cociña. Hai casas que deberan ter un mirador para admirar todo o que teñen no seu interior, como esta, dedicada toda ela ás historias e ao propio pracer de ler. Nesta estantería, á miña dereita, está a deliciosa Historia da Lectura, de Alberto Manguel, marcada no capítulo da “Historia da Lectura na Cama”. Diante miña teño esa novela gráfica marabillosa que é Emigrantes, de Shaun Tan, unha narración dos éxodos de principios do século XX, cara un país imaxinario de desbordante presenza, suma de múltiples fantasías. Á miña dereita está a Poética del Café, de Martí Monterde, os Espejos, de Eduardo Galeano, o Firmin, de Sam Savage, os Exploradores del abismo, de Vila-Matas, as Memorias de um Pinga-Amor, de Groucho Marx, a Entrevista coa Cultura, de César Coca, os Diálogos entre Gilles Deleuze e Claire Parnet, O poeta nu, de Jorge de Sousa Braga, e sobre a mesiña, os últimos números de Bloc e Texturas.

Durmimos rodeados dunha nube tolerante de palabras, de discursos en múltiples direccións que fan acrobacias sobre as nosas cabezas nesta biblioteca-dormitorio. É reconfortante, como un cuarto de xoguetes da infancia.

-Non te movas moito, a ver se nos sepulta toda a cultura occidental -escoito ao meu carón.

Antes de durmir, descubro unha vitrina chea de xoguetes dos anos 20. Pequenos aeroplanos, triciclos, fords-t.

Compartir

Este ano, apetecíannos unhas vacacións un pouco diferentes. Así que decidimos ir a un país costeiro, con lingua de seu, con catro provincias, cunha costa de fermosas e tranquilas rías e agrestes cantís, e cun interior de granxas, aldeas e cheiro global a vaca. Un país no que o calendario festivo para as vindeiras semanas inclúe a Festa da Vieira, a Festa do Mexilón, a Festa do Longueirón. No turismo cultural, recomendan encarecidamente achegase ata a rexión de Finistere e facer a ruta dos cruceiros e das parroquias. Un dos pratos nacionais, por certo, é a caldeirada de peixe, ademáis das filloas. Son uns flipados do porco, e os maiores produtores en Francia da súa carne e embutidos. Ah, non hai como descubrir culturas exóticas!(suspiro).

Así que nos imos a Breizh, a Bretaña, uns días. Agradeceriámosche moito recomendacións da zona: comidas, lugares, monumentos, durmidas, etc. Marchamos mañá pero nuns días, en Nantes, consultaremos tamén o correo. Escribe a túa opinión nos comentarios ou envíame un correo a magago@gmail.com.

Compartir

Ao abrir unha cadrícula dunha excavación, proponse un enigma, un coidadoso papel cheo de garabatos confusos e algo aleatorios que é preciso desentrañar. Ao pouco, podes chegar ata un nivel histórico de ocupación, e aínda que nunca o viras antes, decátaste case no momento de que chegaches alí: a terra de repente, é dura, máis apisonada, con outra cor. Hai 2.600 anos, pés campesiños sentaron, pasaron por este lugar miles de veces. Investigas nas desfeitas, nas perdas, nos esquecementos involuntarios e nos acochos dos pequenos tesouros de seres humanos humildes. Case todos os achados se concentran en poucos centímetros de altura, nese nivel. Comezan a aparecer ducias de trozos de cerámica: nalgunhas aprécianse as incisións dun punzón, se cadra, vexetal, outras ofrecen unha fermosa boca, ou unha base, e se tes sorte, verás mesmo as unllas do artesán, ou o pasado dun dedo polo interior da peza. Tamén aparecen as fusaiolas, pedriñas furadas empregadas como pesos do telar que usaban as mulleres castrexas. Da man sáltame un precioso cristal de rocha, un prisma que foi moldeado a base de percusión e contrapercusión, se cadra polo puro pracer de entreterse nun serán de verán coma este. E, ao carón, atopamos crisois de metal, modelos ocos empregados por un ferreiro do 600 a.C. para compoñer pezas de bronce. A ferrería debe estar preto de aquí, pero ¿onde? ¿onde? ¿foi parte dese tercio do castro devorado polo mar? ¿Ou estará na dirección contraria, nesa área que se vai abrir en breve?

¿Bronce, dixen? Si, o bronce estase a atopar na casa castrexa, da que hai menos potencia da que pensaban pero na que aparecen de xeito inesperado. Dispersas, agochadas entre as pedras dos muros da casa, na base, ou a poucos centímetros das pedras, os arqueólogos atopan fíbulas -prendedores de capa- máis ou menos enteiras. ¿Por que aí? ¿Alguén as acochou? ¿Foi un despiste? ¿Foi un ritual? Non moi lonxe, aparece unha inusual asideira dun caldeiro tamén de bronce. Outra fíbula alá. E noutro sitio, unha masa metálica difícil de definir. Que intenso verde ten ese bronce prehistórico cando nace, de súpeto, na terra, e todo se para, e comezas a mover os dedos lentamente para apreixar ese anaco de tempo fráxil aínda enteiro, pero que podes esnaquizar ao menor movemento. Hai moitas partículas verdes, que te hipnotizan mentres baixas o nivel. E moitas pedras lisas, limpas do roce ou do uso: pedernais, muíños, outras de ubicación pouco definida. O mar brilla abaixo deste pequeno cantil ao borde do que traballamos. Os veraneantes colleitan mexilón das pedras. Toca Melendi nun transistor.

-¿Hai algo peor que Melendi? -berra o experto en cerámica, ao que lle pasamos os anacos que el reconstrúe na cabeza.
-Hoxe aquí sáenos todo, rapaces -avisa Xurxo Ayán, centrado nesa estraña estrutura da porta.

Muros chega coa libretiña para catalogar os achados e situalos en cota, é dicir, no punto exacto no que foron aparecendo. É coma un primeiro filtro: aí decídese que é relevante e que pasará ao limbo das bolsiñas anónimas de fragmentos de cerámica.

Sobre a planta do xacemento, podes seguir a traxectoria dos obxectos accidentados. Unha xerra escachou na prehistoria preto desa casa, e unha espectacular boca atopada alí así o demostra. Pero eu recollo -desenterro- outro fragmento do impacto medio metro máis alá, ou se cadra produto da patada dun neno, trescentos anos despois. Quen sabe. Noutro sitio, aparece unha sorte de pavimento. E, na porta da casa, un enigmático e inusual conxunto de lousas agarda ser levantado. A casa, no seu interior, ten unha chamativa pedra de esquisto, das que brillan coa luz. Aos castrexos pirrábanlles colocar estas pedras, que debían ter algún significado ritual ou máxico, nalgún punto das súas vivendas. Os arqueólogos traballan ata o solpor neste lugar privilexiado do fondo da Ría de Arousa, e as horas pasan case sen decatarse. Será como en todas partes e todos os oficios, pero neste silencio e nas bromas, neste pasar o tempo sen decatarmos, só rexidos polas sombras que medran no solpor, eles parecen vivir na fronteira vizosa á que poucos teñen acceso: traballo, pracer, diversión, curiosidade, paixón. Todo xunto no mesmo lugar.

Marchamos, con algo de morriña, para emprender outra viaxe. Volveremos en agosto. A campaña de Neixón proseguirá, pero no adxacente Castro Grande, que unha parte do equipo xa comeza a abrir. Alí o contexto é diferente, vai do 300 a.C. ata época romana. E volveremos descubrir pezas do enigma da vida cotiá desaparecida.

Compartir

Supoño que isto son vacacións, ¿non? Levantarse ben cedo pola mañá, e conducir ata un dos lugares nos que se escribe a historia deste país a cavar ao sol durante unhas cantas horas, ofrecendo á ciencia (e sobre todo a este cruel solleiro) as nosas humildes calugas pouco protexidas. Si, o equipo de arqueólogos dirán que son un esaxerado e un pouco flipado pero, ¿que queredes que vos diga? Na cadrícula de excavación de Neixón Pequeno na que temos a sorte de excavar ao carón dos arqueólogos do Laboratorio de Arqueoloxía da Paisaxe do CSIC -Instituto Padre Sarmiento, pódese ver, aínda coa terra fresca e recén exhumada, unha cabana de postes antiquísima, feita de barro, do século VI ou VII antes de Cristo. Estes postes, ese fogar no que aínda se perciben as trazas da actividade do lume, é unha das vivendas máis antigas que conservamos no país e dela saíron abondosos obxectos.

Un fermoso colgante de pedra saído da cabana de barro

Durante esta primeira semana de vacacións, destaparemos parte da historia nos vizosos castros de Neixón, na parroquia de Cespón, en Boiro. Nesta fermosísima península do fondo da Ría de Arousa na que conviven ao carón un do outro dous castros -a relación entre eles aínda non está completamente aclarada polo científicos-, o nordés sacúdenos ben e énchenos de terra ata os poros do nariz, o sol queima as calugas e as pernas, pero de cando en vez aflora un anaco do pasado e o poeirento traballo cobra sentido. A poucos metros da nosa cadrícula, Cuevillas e Bouza Brey confirmaron antes da Guerra Civil o contacto dos nosos castrexos con remotas rexións do mundo mediterráneo: nunca estivemos illados, parece ser a lección da Historia. En Neixón Pequeno, o cronograma baixa ata a Idade do Bronce, unha etapa bastante descoñecida do noso pasado.

María cóntanos as súas historias: é pura antropoloxía popular

O próximo obxectivo -creo que os profesionais xa lle deron duro hoxe á tarde-, é esta gran casa castrexa, que hoxe pola mañá comezou a aboiar na terra como os madeiros dun buque naufragado. Ten sobre uns seis metros de diámetro. ¿Que haberá no seu interior? Mañán volo conto.

Nota: paga a pena visitar o blog do xacemento.

Compartir

Recoñezo que preparara pouco a visita. Estaba pechando o traballo (aínda non o pechei de todo, malia estar oficialmente de vacacións), así que chegamos a todo correr e algo tarde á cita na Casa Grande de Xanceda, unha extensísima propiedade gandeira en Mesía de 170 hectáreas, á que foramos convidados para coñecer o proceso de fabricación ecolóxica de derivados lácteos da propiedade. A lombos dunha Harley, os paisanos das aldeas levantan as mans entre o millo ao pasarmos.

Nada máis chegar, camiñamos ao redor dunha mansión cuberta de hedras e entramos nunha biblioteca rectangular, coas cortinas pechas para evitar a filtración de luz. Todo, todo estaba ateigado de libros, pezas de cerámicas e diplomas de alguén que viviu unha longa e activa vida. Recoñezo que o primeiro que pensei foi que era a típica biblioteca dos pazos pero non nos enganemos, as bibliotecas dos pazos adoitaban ser máis pequenas e o que tiñan, sobre todo, eran libros de contabilidade e os manuais de teoloxía, metafísica e latíns dos fillos que ían para curas e arciprestes. Pero esta non. Unha enorme estantería frontal contiña centos de volumes sobre a II Guerra Mundial, en alemán, inglés, francés. Ao carón, para a miña sorpresa, un marco e un cristal protexía unha sorte de diploma coa sinatura de Isabel II de Inglaterra! A biblioteca seguía máis para alá, noutra habitación que fai as veces de salón de visitas. Nun andel, ducias de figuriñas de Sargadelos. Un enorme volume da Constitución cheo de sinaturas está nun atril. E, máis alá, máis alá, para o meu pasmo, atópase unha primeira edición do Teatro Crítico Universal do Padre Feijoo, impresa a principios do século XVIII!!! Pegada a ela, a Historia do Padre Mariana! E máis libros, primeiras edicións do Século das Luces. Se levara posta unha pucha, quitaríama.

Debería ter preparado algo a visita, pero non houbera tempo, como dixen. Non houbera tempo para saber que estabamos no espazo máis íntimo dun dos grandes xornalistas europeos do século XX, Felipe Fernández Armesto, Augusto Assía. O máis memorábel e novelesco de Assía foi a súa narración da caída da República de Weimar e a súa posterior expulsión de Berlín trala chegada ao poder dos nazis. Assía contará a II Guerra Mundial desde Inglaterra e, despois, percorrerá o mundo informando desde Nova York da ONU da Guerra Fría. Esta biblioteca non era só del, senón tamén da súa fascinante muller, Victoria Fernández-España, que chegou ser vicepresidenta do Parlamento nos primeiros momentos da democracia. A Casa Grande de Xanceda foi a paixón crepuscular do matrimonio. En Mesía mercaron un pequeno pazo e montaron unha explotación pioneira que hoxe en día segue mantendo algunhas das mesmas claves da filosofía inicial, pastoreo e vacas e liberdade, agora inscritas dentro das normas da agricultura ecolóxica.

Na Casa Grande de Xanceda pastan máis de 400 vacas frisonas que seguen un coidadoso proceso de selección e das que diariamente se toman lecturas informáticas sobre os seus desprazamentos, alimentación, nun proceso de liberdade moi controlada a todos os niveis. Os responsábeis teñen a idea de conseguir introducir nos vindeiros anos á rubia galega tamén no proceso de producir leite e derivados lácteos ecolóxicos. Hoxe en día véndenlle o leite a Président pero están lanzando unha liña bastante ampla de iogures. Probámolos. Están de carallo. Son cremosos, incorporando froita, desnatados, naturais e, ultimamente, os Junior, para nenos; nos vindeiros meses, tamén se meterán no difícil segmento do iogur líquido. A clave está en chegar a un mercado máis amplo para estes iogures ecolóxicos tralos que houbo un proceso de investigación coa Aula de Produtos Lácteos da USC e tentar penetrar no mercado dos colexios e das galescolas, o cal suporía un enorme apoio para o sector lácteo ecolóxico no país, aínda moi eficiente.

Paseamos polas instalacións. Son un cruce entre unha casa de turismo rural, con interiores de loft de deseñador catalán e procesos dunha factoría de alta tecnoloxía, con escrupulosos niveis de limpeza desde a sala de ordeño, as cortes ou a planta de fabricación de iogures. O propietario actual, Felipe Fernández Armesto, define a estes animais como “vacas felices”. Non sei en que medida unha vaca pode ser feliz, pero, nestas espaciosas pradeiras, se eu tivera rabo e ubres e me gustaran as ensaladas sen aceite nin aliño, tamén o sería. E Augusto Assía, que era un tipo moi moderno e intelixente, sorriría ao ver como medrou a explotación e se convertiu nun modelo pioneiro que concilia o mellor do mundo vello e o do moderno. Sen dúbida. Aquí, na Casa Grande, hai algo do que aínda adoece o rural galego: a vontade de creación dunha marca, dunha identidade comercial potente para competir nos duros e pouco piadosos andeis dos supermercados. E non nace do aire.

Fixen un pequeno vídeo sobre a Casa Grande no que Broder, o director comercial da Casa Grande de Xanceda, cóntanos a filosofía da agricultura ecolóxica e o por que do proxecto. Tamén podemos ver máis en detalle as instalacións e o futurista momento do ordeño.

Compartir

• Deadly Glasses
  - 7 estrañísimos modelos de copas de viño de certa inspiración gótica. Creo que non me gusta ningunha.
• Una galaxia que se apaga · ELPAÍS.com
  - El futuro parece ya demasiado cerca para imaginarlo. La literatura de ciencia-ficción pasa por una crisis achacable a los nuevos hábitos culturales
• Miguel Sen - LA DO CATALUNYA ORGANITZA EL I CONCURS DE BLOGS VITIVINíCOLES CATALANS
  - En Galicia non sería, polo de agora, factíbel (sería bastante ridículo premiarnos entre os poucos que somos) pero sen dúbida sería un modelo no que pensar para todo o blogomillo (Marcus andivera nalgo diso).

Compartir

Compartir

Todo ten sentido! A sardiña de Xoán, proposta por Iago Castrillón, o rapaz ao mando dos fogóns no Restaurante Acio, foi a gañadora absoluta do Santiago(é)tapas, o macroconcurso de tapeo que vivimos os compostelanitas nas últimas semanas. Pero é que hai máis, se miras o resto das tapas, hai unha tónica común, tanto entre as que votamos o xurado e as outras: son tremendamente sinxelas, básicas, tradicionais e de xantar rápido e de directo. Son a esencia do tapeo, vaia. No concurso gañaron os que tiñan claro o que era un modelo de tapa: algo rápido de servir, moi saboroso para diferenciarse nunha boca que vai catando todo tipo de sabores de bar en bar, a prezos asequíbeis. A sinxeleza triunfou na gala que se celebrou hoxe á tarde no Palacio do Carme, en Santiago.

Tiven a oportunidade de ser un dos dezaoito membros do xurado que nos estivemos metendo tapas entre peito e costas durante estas semanas. Non o tomen a coña, para un tipo que cea moi lixeiro coma min (haberá uns cantos que non o crean, pero é certo), un maratón de minipratos é unha auténtica costa enriba. O mellor: coñecer xente á que tiña gañas de coñecer, e descubrir sitios. Esa foi a clave.

Este tipo de certames danche, sobre todo, optimismo. En canto comezou a correr a voz do concurso, un montón de xente da cidade empezou a explorar, a probar. ¿Quen di que somos conservadores? É profundamente divertido ver como a xente quere atopar cousas novas, que está disposta a arriscar (na medida en que se pode arriscar para coñecer unha tapa) e que non dubida en irse a un barrio non habitual para probar a un sitio novo. Contáronnolo os hosteleiros que entraron no xogo: a xente que montou bares novos notou toda esa xente que viña co seu tapasporte nos petos disposta a gañarse un agasallo máis simbólico que outra cousa (billete de Air Berlín, TFT de 19”, cousas así, ben pero nada espectacular) entre pincho e pincho. A segunda lección é para a hostelería local, e é moi potente: é doado ter máis éxito se innovas, se te arriscas un anaco. Vai funcionar. A xente vaite acompañar, se o sabes vender. 20.000 tapas servidas nestes días aválano.

Diversión e creatividade nas cociñas compostelanitas xa!

Gañadores:

* PREMIO MELLOR TAPA’08:

“Sardiña de San Xoán”, ACIO.

* PREMIO GALICIA CALIDADE’08:

“Arroz de Verín”, CASAL DO CABILDO.

* PREMIO ESTRELLA GALICIA’08:

“Berberechos con patacas panadeira e cebola”, MESÓN DE LÁZARO.

* PREMIO TAPA TRADICIONAL’08:

“Cefalopodoespetada con alioli da súa tinta”, GARUM.

* PREMIO TAPA CREATIVA’08:

“Semáforo de verduriñas frías”, MADAM RAGÚ.

* PREMIO DO PÚBLICO’08:

“Solombo de porco con cebola caramelada”, BOKADOS TAPERÍA.

Compartir