• Deadly Glasses
  - 7 estrañísimos modelos de copas de viño de certa inspiración gótica. Creo que non me gusta ningunha.
• Una galaxia que se apaga · ELPAÍS.com
  - El futuro parece ya demasiado cerca para imaginarlo. La literatura de ciencia-ficción pasa por una crisis achacable a los nuevos hábitos culturales
• Miguel Sen - LA DO CATALUNYA ORGANITZA EL I CONCURS DE BLOGS VITIVINíCOLES CATALANS
  - En Galicia non sería, polo de agora, factíbel (sería bastante ridículo premiarnos entre os poucos que somos) pero sen dúbida sería un modelo no que pensar para todo o blogomillo (Marcus andivera nalgo diso).

Compartir

Compartir

Todo ten sentido! A sardiña de Xoán, proposta por Iago Castrillón, o rapaz ao mando dos fogóns no Restaurante Acio, foi a gañadora absoluta do Santiago(é)tapas, o macroconcurso de tapeo que vivimos os compostelanitas nas últimas semanas. Pero é que hai máis, se miras o resto das tapas, hai unha tónica común, tanto entre as que votamos o xurado e as outras: son tremendamente sinxelas, básicas, tradicionais e de xantar rápido e de directo. Son a esencia do tapeo, vaia. No concurso gañaron os que tiñan claro o que era un modelo de tapa: algo rápido de servir, moi saboroso para diferenciarse nunha boca que vai catando todo tipo de sabores de bar en bar, a prezos asequíbeis. A sinxeleza triunfou na gala que se celebrou hoxe á tarde no Palacio do Carme, en Santiago.

Tiven a oportunidade de ser un dos dezaoito membros do xurado que nos estivemos metendo tapas entre peito e costas durante estas semanas. Non o tomen a coña, para un tipo que cea moi lixeiro coma min (haberá uns cantos que non o crean, pero é certo), un maratón de minipratos é unha auténtica costa enriba. O mellor: coñecer xente á que tiña gañas de coñecer, e descubrir sitios. Esa foi a clave.

Este tipo de certames danche, sobre todo, optimismo. En canto comezou a correr a voz do concurso, un montón de xente da cidade empezou a explorar, a probar. ¿Quen di que somos conservadores? É profundamente divertido ver como a xente quere atopar cousas novas, que está disposta a arriscar (na medida en que se pode arriscar para coñecer unha tapa) e que non dubida en irse a un barrio non habitual para probar a un sitio novo. Contáronnolo os hosteleiros que entraron no xogo: a xente que montou bares novos notou toda esa xente que viña co seu tapasporte nos petos disposta a gañarse un agasallo máis simbólico que outra cousa (billete de Air Berlín, TFT de 19”, cousas así, ben pero nada espectacular) entre pincho e pincho. A segunda lección é para a hostelería local, e é moi potente: é doado ter máis éxito se innovas, se te arriscas un anaco. Vai funcionar. A xente vaite acompañar, se o sabes vender. 20.000 tapas servidas nestes días aválano.

Diversión e creatividade nas cociñas compostelanitas xa!

Gañadores:

* PREMIO MELLOR TAPA’08:

“Sardiña de San Xoán”, ACIO.

* PREMIO GALICIA CALIDADE’08:

“Arroz de Verín”, CASAL DO CABILDO.

* PREMIO ESTRELLA GALICIA’08:

“Berberechos con patacas panadeira e cebola”, MESÓN DE LÁZARO.

* PREMIO TAPA TRADICIONAL’08:

“Cefalopodoespetada con alioli da súa tinta”, GARUM.

* PREMIO TAPA CREATIVA’08:

“Semáforo de verduriñas frías”, MADAM RAGÚ.

* PREMIO DO PÚBLICO’08:

“Solombo de porco con cebola caramelada”, BOKADOS TAPERÍA.

Compartir

Pola mañá, imparto unha conferencia en Carballo, no curso de verán Traballando en Lingua: novas tecnoloxías e dinamización lingüística, que organiza o Servizo de Normalización Lingüística da Universidade da Coruña, sobre Contidos Dixitais en galego. Pola tarde, en Santiago participo nunha mesa redonda sobre Novas Estratexias na Sociedade da Información dentro do Curso de Verán organizado por da USC A canonización do mercado inmaterial: a mercantilización do coñecemento.

Compartir

Compartir

Compartir

• Lisbon comes alive - International Herald Tribune
  - After decades in the Continent's shadows, Western Europe's newest cultural capital is ready for the spotlight.
• Como contar estórias : Ponto Media
  -SÃO quatro vídeos de Ira Glass, um jornalista da National Public Radio, que vale mesmo a pena ver.
• “Los blogs se convierten ahora en una especie de medios de comunicación” - Sociedad y Cultura - Faro de Vigo
  - ¿Por que los blogs son importantes para Galicia?
  - Porque dan a Galicia, en la periferia, la posibilidad de una mayor visibilidad y de exportar proyectos, productos o cultura fuera.
• La barandilla sonora « No puedo creer que lo hayan inventado?
  - ¿Te imaginas estar en una ciudad con tanta historia como Dresden, Alemania, y poder recrear el sonido de los ataque aéreos que ocurrieron durante la Guerra Mundial?

  Pues usando la conductividad de los huesos han credo un curiosísimo sistema (…)

Compartir

• hijodelmedio: Google: de lo estúpido que nos hace a los medios
• Enotheque: Godello: More Please?
  - I would like to see more artisan Godello imported and available in the North American market. This brilliant viño galego white, while being delicious and predominantly planted in the Valdeorras and Bierzo (yes, León) …

Compartir

¿É un castro? De súpeto as murallas toman un ángulo brutal, xeométrico, daste conta de que é unha pranta de estrela…sen dúbida, seguindo a mesma e avanzada planta das fortificacións militares que estaba a deseñar neses momentos o enxeñeiro francés Vauban a varios miles de quilómetros. O Forte Santiago Carrillo xurdiu para enfrontarse e controlar a praza que o exército portugués gañara na ribeira galega, o forte de San Lourenzo e o Forte da Concepción, tomados tras unha acción heroica cruzando de noite o Miño polo seu paso máis estreito en Vilanova da Cerveira… Este foi un castelo de urxencia, levantado en a penas meses entre 1663 e 1664 por centos de traballadores, como un lugar de campaña destinado a controlar a eses portugueses de Goián e impedir o paso a Tui, chave estratéxica da zona. Teño visto moitos castelos do XVII, rexos edificios pétreos de bóvedas e garitas, pero nunca un, exactamente igual, cunha pranta militar, só de terra, devorado polo bosque, como unha trincheira…de dimensións colosais, desfacendo todo un outeiro que poucos anos despois volveu ser colonizado pola natureza.

No Forte Santiago Carrillo, que estivo en activo a penas unhas décadas, había capacidade para manter a cinco mil infantes e dúas mil cabalarías, e pertenceu ao Arcebispo de Santiago. As súas dimensións son enormes, acadando os cen mil metros cadrados; dan de abondo para que o seu patio de armas conteña hoxe unha enorme prantación de kiwis do Baixo Miño. Hai que dicir que o castelo está en fase de recuperación dentro do Plan Director de Fortalezas do Baixo Miño (compensa botarlle unha ollada ao PDF). Algunhas partes comezan a descubrir a forma orixinal: unha colosal construción provisional, un capítulo breve dun episodio bélico que case todo o mundo descoñece. (Grazas por descubrírnola, Xurxo!)

Excavación do castelo

Localización no interior do post

Visualizar o mapa ampliado

Compartir

• BibliOdyssey: Campus Life in 1600
  - Aqueles marabillosos anos…. a vida nos campus universitarios no ano 1600. Interesantes gravados!
• NOVA | scienceNOW | Bird Brains | PBS
  - Clues to the origins of human language are turning up in the brains of birds.
• Hector Milla: Ya tengo el iPhone 3G
  - Hector Milla contanos a experiencia de abrir un iPhone.

Compartir

• Piaggio X8
  - …por probar!
• Alborada Restaurante
  - É unha das sensacións coruñesas en gastronomía. Ubicado no paseo marítimo, cociña de elaboración sinxela e presentación sofisticada, de raíces galegas, unha boa carta de viños e unha especial atención aos viños doces. Quédome co seu carpaccio con millo tostado (creo).

Compartir

Mañá, un pequeno chimpo ao Mosteiro de Celanova para impartir a conferencia Blogosfera: un novo paradigma do consumo cultural, dentro do curso de verán da Fundación Carlos Casares Os sons e as imaxes da información. Radio, televisión e Internet (descargar PDF co programa).

Compartir

Compartir

1. Tapeo. Fun membro do xurado de Santiago(é)Tapas, o concurso de tapeo de Santiago de Compostela. Dúas intensas tardiñas cun estómago todoterreo, catando tapas por toda a cidade, nalgúns bares que nin sabía que existían, e iso que pensaba que estaba enterado. Un pouco de todo: clásicos e innovadores, estridentes e contidos, sabrosos e excéntricos, mediocres e excelentes. En xeral, un nivel máis que aceptábel, gañas de facer cousas e os compostelanitas, por todas partes, facendo rutas e enchendo tapasportes.

2. Subida aos montes de Sabucedo. Sábado que parece luns. O sábado comezou cun madrugoncísimo para subir aos montes de Sabucedo a coller as bestas e baixalas á vila. Bueno, a acompañar aos que o ían facer. Tras unha mañá ata enteira ata o Peón -ambientazo paisano no medio da nada, con empanadas, cervexas e moita cabalaría entre os toxos-, baixada a todo correr ata a aldea para coller o coche e…

Foto: Sole

3. Ledicia na Solaina de Piloño… facer o rally do viño tinto (é como lle chama meu pai cando vas con presa polas pistas do rural) para chegar a comer a unha hora decente á Solaina de Piloño, o centro de arte rural de Paco Lareo, convidados por Paco Penas de Dorvisou e o propio Paco Lareo para un xantar de amizade con outros blogueiros, como Martín Pawley, Dorfun, Mario Regueira ou Lorena Souto. Foi, para min, un xantar memorábel e divertido nun sitio que quero e no que me sinto cómodo, un ateneo do rural como deberan existir moitos por todo o país, cunha conversa intelixente e divertida ao redor da empanada de Vila de Cruces e o churrasco. (¡Moitas grazas polo convite, foi unha honra!)

4. No curro. Ao rematarmos, rally do viño tinto de volta para chegar a tempo a Sabucedo, a ver o espectáculo da Rapa. Sole aínda volveu e pasou todo o luns cos aloitadores. Teño pendente un texto e un vídeo do ciclo dos cabalos de Sabucedo (que dicir de novo, cando deste lugar xa escribiron tantos e tan ben!). Entrementres, aquí quedan os seus aloitadores, xente brava e valente, propietarios e promotores dun sofisticado e complexo ritual cultural de iniciación á vida e de irmandade. O luns, con dous curros xa ás costas, tabiques rotos, puntos na cabeza, costelas magoadas, pés dobrados, os aloitadores de Sabucedo, Raúl, Santy, Vicente, Roi, Michel, Henrique, Paula…e outros seguían domeñando cabalos bravos da serra como se niso fora toda a súa vida, cun orgullo cultural que pon os pelos de galiña.

Fotos: Sole

Compartir

Compartir