Por aí comézase a escoitar que a Cidade da Cultura leve o nome de Isaac Díaz Pardo. Eu creo que sería xusto se entendemos a cultura en maiúsculas, e de unha vez por todas se lle recoñezan as cousas a quen hai que recoñecelas, o resto non sei o que é.
Manuel Vázquez
5 / Xaneiro/ 2012
Cómpre honrar a súa memoria. A cultura pra quen a traballou.
Moi dacordo co comentario de Elixio.
Optimista
5 / Xaneiro/ 2012
Moi dacordo, só falta que lle poñan o nome de Fraga, aquel que tanto perseguiu o galego no franquismo.
A verdade é que si, paréceme unha idea fantástica, e ademáis encaixa á perfección nas ideas forza da CdC que se mantiveron ao longo dos diferentes gobernos: arte, empresa cultural, vínculos con América Latina, etc.
elixio
5 / Xaneiro/ 2012
A min persoalmente non me gustan os nomes propios para as Casas da Cultura e similares, son de todos, e préstame o nome seguido do Concello onde estean.Pero acaban poñéndollo. Se algunha vez a CdC de Galicia ten un nome propio, ninguén coma Isaac encaixa a perfección nesta idea como dixo antes M. Gago. É o pouco que nos deixan opinar e o único que podemos facer os abaixo firmante de case todo. Os medios e a sociedade civil debera facerse ecos de estas ideas espontáneas.
Giannini
6 / Xaneiro/ 2012
Tanto perseguiu Fraga ao galego no franquismo, que resulta que agora con galego no ensino, subvencións ás editoriais, á súa promoción, TVG, etcétera, xa molaría que houbera o volume de galego falantes que tiñamos co Caudillo.
Tampouco me gustan os nomes propios para centros culturais.
Antón Quintáns
6 / Xaneiro/ 2012
Daquela Giannini, podemos estar contentos, xa que visto o clima de acouso e marxinación actual da nosa cultura e a volta rampante a parametros e valores “caudilliles”; imos recuperar o número de galegofalantes daqueles molantes tempos para o galeguismo e a razón.
Giannini
6 / Xaneiro/ 2012
Penso que estamos entrando nun off topic e estamos de acordo en que Díaz Pardo non era un exaltado senón unha persoa razoable.
PS: Di Antón Quintáns: “visto o clima de acouso e marxinación actual da nosa cultura e a volta rampante a parametros e valores «caudilliles»” E digo eu que iso é unha afirmación extraordinaria que require probas fora do común ¿ou non?
Optimista
6 / Xaneiro/ 2012
Lembremos que cando se denunciou a marxinación do galego na Unesco, en 1954, Fraga era o embaixador do goberno franquista, e defendeu xusto o contrario. Por o nome de Fraga a cidade da cultura galega xa deebría quedar descartado por aquilo e por outras cousas.
Pedro Bravo
6 / Xaneiro/ 2012
O senhor Giannini introduz o assunto do galego e depois diz que se está a entrar num off topic. Ainda assim, teima NO MESMO ASSUNTO. Com efeito, ele introduz a figura de Diaz Pardo SÓ EM RELAÇÃO ao assunto do galego, pois passa sem mediação de sua peculiar visão da situação do galego (introduzida inopinadamente) a UMA ligação de UM artigo de Diaz Pardo em LVG [!] sobre o Paço de Meirás e, por elevação, sobre a memória histórica. De qual é o tópico concernido, nada nos diz com concretização o referido Giannini: só que Diaz Pardo era uma pessoa “razoável” [!!!]. Qualificação que volta a lembrar relacionando-a sem mediação (uma mera conjunção) com (a discussão de) o assunto do galego. Não sem acrescentar o sentido de “razoável” ao contrapô-lo a “exaltado”. Esta contraposição tem a virtude de desvirtuar o sentido de “razoável” aproximando-o ao de “manso” ou “submisso” (tanto fundamento lógico tem contrapor “razoável” e “exaltado” como “exaltado” a “manso”, não se passa o mesmo com o fundamento empírico). [Atenção ao termos da sua contraposição: UM exaltado / uma PESSOA razoável. No caso do exaltado, toda sua realidade se reduz a essa condição…]. Que entende ele por “razoável” (e “exaltado”) podemos-lo intuir com sua observação final: o extraordinário paradoxo que descreve no primeiro comentário não requer qualquer comentário (tratar-se-a de um factum brutum que não requer maior esclarecimento: trata-se da natureza das coisas? ou de que os exaltados se apoderaram do galego?). Porém, a afirmação QUE DESCREVE A NOSSA EXPERIÊNCIA DE TODOS OS DIAS é, segundo Giannini, uma “afirmação extraordinária” que requer “provas fora do comum”. É claro: o senhor Giannini entende por “razoável” ao acólito de LVG e Santiago Rei. Dai também a única pertinência da ligação: lembrar-nos qual é o púlpito do santo sentido comum.
Em quanto o nome: “Cidade da cultura” é pretensioso e reducionista. As mesma condições (e “caudilhismo” de pacotilha seria um descritor possível) que possibilitaram a sua construção podem conduzir a dar o nome do criminal (pace dom Isaac) Manuel Fraga Iribarne (um responsável, cúmplice e consentidor de graves crimes ainda não julgados). Evidentemente, a proposta não é para honrar a dom Isaac, senão ao próprio “complexo”. É o único modo de fazê-lo admissível para muitos galegos.
Em fim: houve e há imposição sistemática do castelhano da Galiza.
Pedro Bravo
6 / Xaneiro/ 2012
CORRIJO: do castelhano NA Galiza.
O “castelhano da Galiza” seria a marca da submetimento.
Pedro Bravo
6 / Xaneiro/ 2012
A propósito, se tão interessando está no galego, em dom Issac e nas ligações, pode conferir:
“[Esse discurso] seria verdadeiro se a loucura (mania) fosse apenas um mal, mas acontece que muitos dos nossos bens nascem da loucura inspirada pelos deuses”, εἰ μὲν γὰρ ἦν ἁπλοῦν τὸ μανίαν κακὸν εἶναι, καλῶς ἂν ἐλέγετο· νῦν δὲ τὰ μέγιστα τῶν ἀγαθῶν ἡμῖν γίγνεται διὰ μανίας, θείᾳ μέντοι δόσει διδομένης. Fedro 244a.
Giannini
7 / Xaneiro/ 2012
Insisto en que non teño intención de entrar en polémicas con posturas minoritarias e entendo que exaltadas ¿Estamos de acordo en que Díaz Pardo era un home razoable, de consenso, fora de posturas extremistas, exaltadas, estridencias e similares? Pois nesas me quedo. Descanse en paz.
Espero que o seu legado sexa posto en valor e os seus libros e papeis se poñan tamén ao servicio de Galicia.
PS: eu entendo que Fraga, coas súas eivas que ten calquera salvo nas haxiografías propias das ideoloxías totalitarias nas que a cultura e os seus persoeiros son tan so un medio para adoctrinar á sociedade, ten merecimentos dabondo para que o seu nome sexa lembrado sen que se lle dea a CdC. Entre eses merecementos, o maior seguramente é ter sido presidente de Galicia co apoio case que unánime do pobo galego sensato, que deu as costas precisamente aos que non acadaron ese apoio –entendo que polas súas evidentes insensateces– e están ben lonxe de acadar nas urnas o que el conqueriu. Ocorre que en España se pode dicir con frecuencia –lembro novas destes días dalguns ben coñecidos polas súas estridencias– aquelo de ¡¡corpo a terra que veñen os nosos!! Porque España é unha nación na que un esquío podería ir da Coruña a Gibraltar, sen pisar o chan, saltando de cabeza en cabeza de tontos de remate.
Golín
7 / Xaneiro/ 2012
Deixei de visitar varios blogues por culpa de xente como gianini, que se meten entre a xente normal e acusan de exaltados ós demáis, cando o único que insulta é el, e os nacionalistas son os demáis cando só da súa boca saiu a palabra nación.
Se non che gusta que subvencionen a lingua, a cultura, a televisión e as editoriais… pois a min tampouco (niso estamos dacordo), so que a ti te parece que Galicia ten moita sorte por estar “tan subvencionada” e a min me parece a peor das situacións posibles, froito de décadas de malas políticas.
Fraga e os seus levan governando desde os 50, cando chegaron aqui falaba galego ata o cura… algunha culpa terán da situación actual. ¿Estás sensatamente seguro de que ese señor merece recoñecimentos culturais? ¿Ou foi un simple funcionario que o fixo o mellor que pudo?
Non creo que Fraga teña un apoio tan unánime en Galicia como dis. Aquí só vota o 60% dos maiores de idade. E dos que votan, só pouco máis da metade o fixo por el. Suficiente para governar este Pais, efectivamente… pero non para recibir nada de nada.
Saca o esquio da cabeza…
Golín
7 / Xaneiro/ 2012
E falando do tema importante, o que trata deste señor do video, teño que dicir que non sei nada del, sintoo moito pero no cole nunca me mencionaron para nada o seu nome. Cando eu cursaba a ensinanza obrigatoria (nos 80), o único que se daba en relación con Galicia era Lingua Galega… coido que me ensinaron máis historia do “cuerno de Africa” que historia de galicia, asi que estou moi agradecido a tod@s os que aportades información construtiva a este blog. Seguide así :)
PD: a ver se teñen a ben subvencionar algún libro deste señor e podo ghastar algo dos meus cartos en aprender por min mesmo.
Saúdos!
Giannini
7 / Xaneiro/ 2012
En agosto de 2011 parece que se chegou a un acordo entre Díaz Pardo e a Xunta para conservar na CdC os seus fondos bibliográficos e documentais en réxime de comodato por 60 anos. Como non lembro ningunha nova na que se dixese que efectivamente habían ingresado no Arquivo e na Biblioteca de Galicia, non sei se os documentos están alí. De non estar, e lembrando o enfrontamento xurdido na familia, teño as miñas dúbidas de que cheguen a formar parte destas institucións. E o lamento porque se corre o risco de que se disperse o que está unido, que non sería a primeria vez.
PS: constato como dicía que España é unha nación na que un esquío podería ir da Coruña a Gibraltar, sen pisar o chan, saltando de cabeza en cabeza de tontos de remate.
Golín
7 / Xaneiro/ 2012
Por suposto, como aquí non hai ninguén que sexa tonto de remate, todos queremos que a súa obra se coñeza, ainda que a min personalmente nin me alegra nin me preocupa que a súa obra non vaia para o Gaiás. Non me fai falta ir a ningún lugar en particular para coñecelo a fondo. Gástase demasiado en museos, e desde casiña podo ata escoitar falar a ese Isaac Diaz Pardo por youtube.
Gracias Pedro Bravo por ese marabillosos enlaces, son como auga para a miña sede.
Giannini
7 / Xaneiro/ 2012
A min si que me preocupa que se manteña íntegro o conxunto, e en mans públicas o que supón que non se farán expurgos, que o conxunto manterá a súa integridade e riqueza a disposición de todos, e que non se venderán pezas, que mellor calar con isto. A CdC pode ser unha boa opción, moito mellor que unha fundación privada ¿ou non?
Golín
7 / Xaneiro/ 2012
Non sei en que departamento da Cidade da Cultura meteriamos a Moura da Pena Furada, o certo é que está a ser estudiada mediante acción de voluntarios, que non esperan nada da administración por que según esta “non hai cartos”… claro! é que a maior parte os come ese macromonumento. Non me extraña que a familia de Diaz Pardo estea dividida respecto a levar a súa obra ó Gaiás… vamos, non coñezo os seus motivos pero vendo o que hai, non me extrañaria nadiña estar no certo.
A auténtica cultura sigue soterrada no alto dos coutos e comida polo asfalto, e seguirá a caer a cachos, porque concentrar algo que ten como principal caracteríastica a dispersión (como todo neste Pais)… é moi artificial de “diola”, opino :)
Xerardo
7 / Xaneiro/ 2012
Shalom amigos e curioso pero certo Xeoane foi o que pintou os frescos do cine que fundara Isaac Fraga o famoso cine Fraga de Vigo na Rua Uruguay, Xeoane fora o que se embarcara na apasionante singladura da loja de Sargadelos xunto ao seu amigo Isaac Diaz pardo, foi todo un exito, agora parece ser que o Gaias que vai levar o seu legado pode compartir ao igual que no cine Fraga destinos da vida o nome dos promotores da obra co dun galego ilustre LEAL E FIEL A NOSA TERRA GALEGA, parabens e saudade, posda<ta os homes vanse os homes Bos e Xenerosos quedan na memoria dos tempos cos seu legados e as suas obras
Coñecín a Isaac no 2007 cando veu a Marín a clausurar as Xornadas “Blanco Freijeiro” de arte e historia. Deume a impresión de ser un petrucio moi velliño, sinxelo, humilde, retranqueiro, sabio, e cargado da amarga dignidade dos que acumulan moitas derrotas nas costas, pero sábense do lado da razón. En definitiva, parecía unha metáfora ambulante da propia cultura deste país.
Pedro Bravo
8 / Xaneiro/ 2012
Com a licença do proprietário do blogue e sustendo eu que dizer que o que é, é, e o que não é, não é, NUNCA está fora de lugar.
Observações sobre alguns comentários do Giannini (a ver que lhe parece o modo de razoar dos “tontos de remate”):
GIANNINI; Insisto en que non teño intención de entrar en polémicas con posturas minoritarias e entendo que exaltadas
1) Os “tontos de remate” não julgamos intenções quando podemos ater-nos às PALAVRAS, ao que estas dizem, ao que elas fazem.
2) Neste sentido tuas palavras são próprias dum “tonto de remate”… ou dum propagandista manipulador.
3) Uma discussão que se atém à lógica, aos factos e a um uso preciso das palavras e que pretende esclarecer a verdade não pode ser chamada de “polêmica”, mas de “diálogo”.
4) Desqualifica à posição contrária à sua como “minoritária” e “exaltada”: (1) Não está claro qual é a sua (este medo a formular com clareza e precisão a própria posição é traço característico do que não nada a dizer ou pretende enganar a outro). Talvez o “majoritário e sensato” seja logo a imprecisão… (2) Que uma posição seja minoritária não fala na sua contra (mais bem tudo o contrário: depende do universo de aplicação. Se calhar uma posição maioritária entre a gente sem estudos primários é francamente minoritária entre a gente com estudos universitários): mais bem parece uma apologia da força (e da violência) o que se agacha nessa desqualificação da minoria. Em qualquer caso, eu peço estar com a lógica, sejam poucos ou muitos os que partilhem desse desejo. Além disso, Isaac Díaz Pardo era tão minoritário que era um sozinho (ou acha o senhor que pensaria algo só por conformar-se com a maioria). Enfim: essa falácia ad hominem e ad populum (etc.) só indica uma coisa: o senhor Gianinni não tem muitas luzes ou é um obscurantista (é dessa carne que saem os torturadores: alguém acha que os torturadores de Abu Ghraib não eram gente de “maiorias” –e também “sensata”?). (3) A lógica (do pré-conceito) é: a posição contrária à minha (que não formulo com clareza etc.) é “exaltada” (i.e.: irracional, emotiva, passional, violenta, etc.). Trata-se de desqualificar gratuitamente. Naturalmente porque o cara está acostumado a isso. Naturalmente porque os médios de comunicação dominantes assim o favorecem e determinam. A gente rudimentar como Giannini até para faltar copiam do catecismo… Que sentido (real) pode ter “exaltado” se nada justifica tal qualificativo –e menos dum modo tão apriórico? Para o rebanho (onde não há razão ou se identifica arbitrariamente com a própria realidade), que alguém não se some ao grupo só pode dever-se a qualquer eiva emocional. Que não se conforme é sinal de desequilíbrio emocional. Que resista ao que um próprio se sabe vulnerável só pode dever-se à irracionalidade (o medo é tão racional nas suas inferências…). Melhor não falar com eles… Melhor o pau direto. Esse é o secreto de Giannini e do que ele representa. Desvendado o qual imos revelá-lo (em sentido fotográfico): “exaltado” é, na linguagem clara e precisa de que gostamos os exaltados, qualquer um QUE NÃO SE ARRASTE levado pela inércia do medo, o desleixo e a indiferença que nasce da ignorância.
5) O senhor quer dizer que entraria “em polêmica” com uma posição “minoritária” e também com uma posição “exaltada” mas não com uma posição “minoritária E exaltada”. A sua é uma posição ou “maioritária e pusilânime, perdão, sensata” ou “majoritária e exaltada” ou “minoritária e sensata”.
GIANNINI: ¿Estamos de acordo en que Díaz Pardo era un home razoable, de consenso, fora de posturas extremistas, exaltadas, estridencias e similares? Pois nesas me quedo. Descanse en paz.
1) Este Giannini confunde o pensamento, o discurso e a conduta. Acha que um pensamento radical tem que encarnar-se num discurso também radical (mas todo uso da linguagem envolve um contexto, uma situação concreta, o direito do outro a expor o seu ponto de vista) e também numa conduta extremista: a coisa não é assim. É claro que ao hipócrita não interessa falar da hipocrisia. Ou só da hipocrisia alheia: com efeito, quantas vezes limos em LVG –a folha paroquial de Giannini- que tal o qual partido de esquerda esconde avessas intenções (só há que lembrar as cartas ao diretor do ínclito Augusto Assía, até chegamos ao Roberto Blanco Valdés)? O Giannini não ousaria dizer o que diz com o seu nome: esse é seu único traço de “moderação” (pois é óbvio que “covardia” é a acepção mais acaida para sua “sensatez”).
2) De que “consenso” estás a falar? Pode-lo formular? Ou também aqui tens medo à luz?
3) A lógica tem de ser precisa, conseqüente, exata. Se o senhor confunde a coerência e a coragem com o extremismo e a estridência seria bom que o reconhecer.
GIANNINI: Ocorre que en España se pode dicir con frecuencia –lembro novas destes días dalguns ben coñecidos polas súas estridencias– aquelo de ¡¡corpo a terra que veñen os nosos!! Porque España é unha nación na que un esquío podería ir da Coruña a Gibraltar, sen pisar o chan, saltando de cabeza en cabeza de tontos de remate.
1) “Pode-se dizer com freqüência”??? Empregando sua linguagem, em nenhum lugar proíbem fazer o parvo.
2) Outra vez o recurso totalitário de acusar nas costas: quais “novas”, rapazinho.
3) Não se pode negar que o senhor é original, ou que a originalidade é a mais forte de suas virtudes: “cuerpo a tierra que vienen los nuestros”. Os que estão contentes com a Cidade da Cultura, os que estragam os montes e os rios, os que levantaram o Edifício Fenosa, etc., etc., não são dos meus.
4) Que estar a dizer? Que todos os parvos se puseram em fila ou que Espanha é uma país onde abundam os parvos (mesmo talvez para ser franca maioria)? Chamar de parvo aos outros, seica, é sinal de sensatez e espírito aberto.
5) Você não é radical nem exaltado: visto o “banho” que vem de receber haveria que falar de “gato ESCALDADO” http://2.bp.blogspot.com/_P0oKUoPK3bE/ScD64qQZUxI/AAAAAAAAC6A/-XadO2izr2c/s1600-h/banho.jpg, pois na Galiza os esquios são mais inteligentes. http://3.bp.blogspot.com/_3_0MYGeDvLY/SIYB52hzAkI/AAAAAAAACqY/SaLo2jm9RQo/s320/twiggy_media_player_twig.jpg . “Esquio escaldado” tem ao seu favor a aliteração, mas em contra seu significado, quando o adquire. http://www.urbandictionary.com/products.php?term=Wet%20Squirrel&defid=2140263
GIANNINI NOUTRO COMENTÁRIO: PS: constato como dicía que España é unha nación na que un esquío podería ir da Coruña a Gibraltar, sen pisar o chan, saltando de cabeza en cabeza de tontos de remate.
1) “Constato como dizia”??? Será volto a constatar, ou confirmo, ou ratifico-me, etc. Doutro modo estarias dizendo que antes dizias por dizer. Com efeito, se o dizer não tem que ater-se à razão e à realidade, pois é a maioria quem decide, o dizer se torna mera léria, ou franco instrumento do poder (para destruir a razão, obviamente).
2) De Gibraltar até a Crunha? é claro que encontrou um ático com açoteia.
Giannini
8 / Xaneiro/ 2012
Deixando aparte obsesións particulares, tal e como dicía Díaz Pardo no artigo que enlacei, el traballou nun taller de pintura no que se facían traballos similares aos que alude Xerardo do cine Fraga de Vigo. Aquí na Coruña tamén pintou non sei se unha pintura ou un fresco, no cine Goya, da empresa que competiu moitos anos con Fraga: a empresa Rey, propiedade de Emilio Rey Romero, pai de D. Santiago Rey-Fernández Latorre. O debuxo de grandes dimensións, pois ocupaba a parte superior da pantalla, era unha cara feminina cuns cabelos dos que saían uns rolos de película. Penso que a editorial Hércules cando mercou o solar do vello cine Goya, salvou a peza, aínda que non a volvín ver.
Por aí comézase a escoitar que a Cidade da Cultura leve o nome de Isaac Díaz Pardo. Eu creo que sería xusto se entendemos a cultura en maiúsculas, e de unha vez por todas se lle recoñezan as cousas a quen hai que recoñecelas, o resto non sei o que é.
Cómpre honrar a súa memoria. A cultura pra quen a traballou.
Moi dacordo co comentario de Elixio.
Moi dacordo, só falta que lle poñan o nome de Fraga, aquel que tanto perseguiu o galego no franquismo.
Uma boa proposta.
A verdade é que si, paréceme unha idea fantástica, e ademáis encaixa á perfección nas ideas forza da CdC que se mantiveron ao longo dos diferentes gobernos: arte, empresa cultural, vínculos con América Latina, etc.
A min persoalmente non me gustan os nomes propios para as Casas da Cultura e similares, son de todos, e préstame o nome seguido do Concello onde estean.Pero acaban poñéndollo. Se algunha vez a CdC de Galicia ten un nome propio, ninguén coma Isaac encaixa a perfección nesta idea como dixo antes M. Gago. É o pouco que nos deixan opinar e o único que podemos facer os abaixo firmante de case todo. Os medios e a sociedade civil debera facerse ecos de estas ideas espontáneas.
Tanto perseguiu Fraga ao galego no franquismo, que resulta que agora con galego no ensino, subvencións ás editoriais, á súa promoción, TVG, etcétera, xa molaría que houbera o volume de galego falantes que tiñamos co Caudillo.
Díaz Pardo eran unha persoa razoable:
http://www.lavozdegalicia.es/opinion/2007/11/28/0003_6356842.htm
Tampouco me gustan os nomes propios para centros culturais.
Daquela Giannini, podemos estar contentos, xa que visto o clima de acouso e marxinación actual da nosa cultura e a volta rampante a parametros e valores “caudilliles”; imos recuperar o número de galegofalantes daqueles molantes tempos para o galeguismo e a razón.
Penso que estamos entrando nun off topic e estamos de acordo en que Díaz Pardo non era un exaltado senón unha persoa razoable.
PS: Di Antón Quintáns: “visto o clima de acouso e marxinación actual da nosa cultura e a volta rampante a parametros e valores «caudilliles»” E digo eu que iso é unha afirmación extraordinaria que require probas fora do común ¿ou non?
Lembremos que cando se denunciou a marxinación do galego na Unesco, en 1954, Fraga era o embaixador do goberno franquista, e defendeu xusto o contrario. Por o nome de Fraga a cidade da cultura galega xa deebría quedar descartado por aquilo e por outras cousas.
O senhor Giannini introduz o assunto do galego e depois diz que se está a entrar num off topic. Ainda assim, teima NO MESMO ASSUNTO. Com efeito, ele introduz a figura de Diaz Pardo SÓ EM RELAÇÃO ao assunto do galego, pois passa sem mediação de sua peculiar visão da situação do galego (introduzida inopinadamente) a UMA ligação de UM artigo de Diaz Pardo em LVG [!] sobre o Paço de Meirás e, por elevação, sobre a memória histórica. De qual é o tópico concernido, nada nos diz com concretização o referido Giannini: só que Diaz Pardo era uma pessoa “razoável” [!!!]. Qualificação que volta a lembrar relacionando-a sem mediação (uma mera conjunção) com (a discussão de) o assunto do galego. Não sem acrescentar o sentido de “razoável” ao contrapô-lo a “exaltado”. Esta contraposição tem a virtude de desvirtuar o sentido de “razoável” aproximando-o ao de “manso” ou “submisso” (tanto fundamento lógico tem contrapor “razoável” e “exaltado” como “exaltado” a “manso”, não se passa o mesmo com o fundamento empírico). [Atenção ao termos da sua contraposição: UM exaltado / uma PESSOA razoável. No caso do exaltado, toda sua realidade se reduz a essa condição…]. Que entende ele por “razoável” (e “exaltado”) podemos-lo intuir com sua observação final: o extraordinário paradoxo que descreve no primeiro comentário não requer qualquer comentário (tratar-se-a de um factum brutum que não requer maior esclarecimento: trata-se da natureza das coisas? ou de que os exaltados se apoderaram do galego?). Porém, a afirmação QUE DESCREVE A NOSSA EXPERIÊNCIA DE TODOS OS DIAS é, segundo Giannini, uma “afirmação extraordinária” que requer “provas fora do comum”. É claro: o senhor Giannini entende por “razoável” ao acólito de LVG e Santiago Rei. Dai também a única pertinência da ligação: lembrar-nos qual é o púlpito do santo sentido comum.
Em quanto o nome: “Cidade da cultura” é pretensioso e reducionista. As mesma condições (e “caudilhismo” de pacotilha seria um descritor possível) que possibilitaram a sua construção podem conduzir a dar o nome do criminal (pace dom Isaac) Manuel Fraga Iribarne (um responsável, cúmplice e consentidor de graves crimes ainda não julgados). Evidentemente, a proposta não é para honrar a dom Isaac, senão ao próprio “complexo”. É o único modo de fazê-lo admissível para muitos galegos.
Em fim: houve e há imposição sistemática do castelhano da Galiza.
CORRIJO: do castelhano NA Galiza.
O “castelhano da Galiza” seria a marca da submetimento.
A propósito, se tão interessando está no galego, em dom Issac e nas ligações, pode conferir:
http://www.pglingua.org/noticias/canal-aberto/4699-o-galego-e-o-portugues
http://www.pglingua.org/agal/info-agal/4692-agal-lamenta-o-falecimento-de-isaac-diaz-pardo-e-chama-a-se-inspirar-no-seu-compromisso
http://www.pglingua.org/noticias/canal-aberto/4698-a-nossa-lingua-vista-por-isaac-diaz-pardo
http://www.pglingua.org/opiniom/4697-isaac-diaz-pardo-um-dos-bons-e-generosos-devidamente-acreditado
http://www.pglingua.org/opiniom/4696-carta-a-isaac-diaz-pardo
“[Esse discurso] seria verdadeiro se a loucura (mania) fosse apenas um mal, mas acontece que muitos dos nossos bens nascem da loucura inspirada pelos deuses”, εἰ μὲν γὰρ ἦν ἁπλοῦν τὸ μανίαν κακὸν εἶναι, καλῶς ἂν ἐλέγετο· νῦν δὲ τὰ μέγιστα τῶν ἀγαθῶν ἡμῖν γίγνεται διὰ μανίας, θείᾳ μέντοι δόσει διδομένης. Fedro 244a.
Insisto en que non teño intención de entrar en polémicas con posturas minoritarias e entendo que exaltadas ¿Estamos de acordo en que Díaz Pardo era un home razoable, de consenso, fora de posturas extremistas, exaltadas, estridencias e similares? Pois nesas me quedo. Descanse en paz.
Espero que o seu legado sexa posto en valor e os seus libros e papeis se poñan tamén ao servicio de Galicia.
PS: eu entendo que Fraga, coas súas eivas que ten calquera salvo nas haxiografías propias das ideoloxías totalitarias nas que a cultura e os seus persoeiros son tan so un medio para adoctrinar á sociedade, ten merecimentos dabondo para que o seu nome sexa lembrado sen que se lle dea a CdC. Entre eses merecementos, o maior seguramente é ter sido presidente de Galicia co apoio case que unánime do pobo galego sensato, que deu as costas precisamente aos que non acadaron ese apoio –entendo que polas súas evidentes insensateces– e están ben lonxe de acadar nas urnas o que el conqueriu. Ocorre que en España se pode dicir con frecuencia –lembro novas destes días dalguns ben coñecidos polas súas estridencias– aquelo de ¡¡corpo a terra que veñen os nosos!! Porque España é unha nación na que un esquío podería ir da Coruña a Gibraltar, sen pisar o chan, saltando de cabeza en cabeza de tontos de remate.
Deixei de visitar varios blogues por culpa de xente como gianini, que se meten entre a xente normal e acusan de exaltados ós demáis, cando o único que insulta é el, e os nacionalistas son os demáis cando só da súa boca saiu a palabra nación.
Se non che gusta que subvencionen a lingua, a cultura, a televisión e as editoriais… pois a min tampouco (niso estamos dacordo), so que a ti te parece que Galicia ten moita sorte por estar “tan subvencionada” e a min me parece a peor das situacións posibles, froito de décadas de malas políticas.
Fraga e os seus levan governando desde os 50, cando chegaron aqui falaba galego ata o cura… algunha culpa terán da situación actual. ¿Estás sensatamente seguro de que ese señor merece recoñecimentos culturais? ¿Ou foi un simple funcionario que o fixo o mellor que pudo?
Non creo que Fraga teña un apoio tan unánime en Galicia como dis. Aquí só vota o 60% dos maiores de idade. E dos que votan, só pouco máis da metade o fixo por el. Suficiente para governar este Pais, efectivamente… pero non para recibir nada de nada.
Saca o esquio da cabeza…
E falando do tema importante, o que trata deste señor do video, teño que dicir que non sei nada del, sintoo moito pero no cole nunca me mencionaron para nada o seu nome. Cando eu cursaba a ensinanza obrigatoria (nos 80), o único que se daba en relación con Galicia era Lingua Galega… coido que me ensinaron máis historia do “cuerno de Africa” que historia de galicia, asi que estou moi agradecido a tod@s os que aportades información construtiva a este blog. Seguide así :)
PD: a ver se teñen a ben subvencionar algún libro deste señor e podo ghastar algo dos meus cartos en aprender por min mesmo.
Saúdos!
En agosto de 2011 parece que se chegou a un acordo entre Díaz Pardo e a Xunta para conservar na CdC os seus fondos bibliográficos e documentais en réxime de comodato por 60 anos. Como non lembro ningunha nova na que se dixese que efectivamente habían ingresado no Arquivo e na Biblioteca de Galicia, non sei se os documentos están alí. De non estar, e lembrando o enfrontamento xurdido na familia, teño as miñas dúbidas de que cheguen a formar parte destas institucións. E o lamento porque se corre o risco de que se disperse o que está unido, que non sería a primeria vez.
PS: constato como dicía que España é unha nación na que un esquío podería ir da Coruña a Gibraltar, sen pisar o chan, saltando de cabeza en cabeza de tontos de remate.
Por suposto, como aquí non hai ninguén que sexa tonto de remate, todos queremos que a súa obra se coñeza, ainda que a min personalmente nin me alegra nin me preocupa que a súa obra non vaia para o Gaiás. Non me fai falta ir a ningún lugar en particular para coñecelo a fondo. Gástase demasiado en museos, e desde casiña podo ata escoitar falar a ese Isaac Diaz Pardo por youtube.
Gracias Pedro Bravo por ese marabillosos enlaces, son como auga para a miña sede.
A min si que me preocupa que se manteña íntegro o conxunto, e en mans públicas o que supón que non se farán expurgos, que o conxunto manterá a súa integridade e riqueza a disposición de todos, e que non se venderán pezas, que mellor calar con isto. A CdC pode ser unha boa opción, moito mellor que unha fundación privada ¿ou non?
Non sei en que departamento da Cidade da Cultura meteriamos a Moura da Pena Furada, o certo é que está a ser estudiada mediante acción de voluntarios, que non esperan nada da administración por que según esta “non hai cartos”… claro! é que a maior parte os come ese macromonumento. Non me extraña que a familia de Diaz Pardo estea dividida respecto a levar a súa obra ó Gaiás… vamos, non coñezo os seus motivos pero vendo o que hai, non me extrañaria nadiña estar no certo.
A auténtica cultura sigue soterrada no alto dos coutos e comida polo asfalto, e seguirá a caer a cachos, porque concentrar algo que ten como principal caracteríastica a dispersión (como todo neste Pais)… é moi artificial de “diola”, opino :)
Shalom amigos e curioso pero certo Xeoane foi o que pintou os frescos do cine que fundara Isaac Fraga o famoso cine Fraga de Vigo na Rua Uruguay, Xeoane fora o que se embarcara na apasionante singladura da loja de Sargadelos xunto ao seu amigo Isaac Diaz pardo, foi todo un exito, agora parece ser que o Gaias que vai levar o seu legado pode compartir ao igual que no cine Fraga destinos da vida o nome dos promotores da obra co dun galego ilustre LEAL E FIEL A NOSA TERRA GALEGA, parabens e saudade, posda<ta os homes vanse os homes Bos e Xenerosos quedan na memoria dos tempos cos seu legados e as suas obras
Coñecín a Isaac no 2007 cando veu a Marín a clausurar as Xornadas “Blanco Freijeiro” de arte e historia. Deume a impresión de ser un petrucio moi velliño, sinxelo, humilde, retranqueiro, sabio, e cargado da amarga dignidade dos que acumulan moitas derrotas nas costas, pero sábense do lado da razón. En definitiva, parecía unha metáfora ambulante da propia cultura deste país.
Com a licença do proprietário do blogue e sustendo eu que dizer que o que é, é, e o que não é, não é, NUNCA está fora de lugar.
Observações sobre alguns comentários do Giannini (a ver que lhe parece o modo de razoar dos “tontos de remate”):
GIANNINI; Insisto en que non teño intención de entrar en polémicas con posturas minoritarias e entendo que exaltadas
1) Os “tontos de remate” não julgamos intenções quando podemos ater-nos às PALAVRAS, ao que estas dizem, ao que elas fazem.
2) Neste sentido tuas palavras são próprias dum “tonto de remate”… ou dum propagandista manipulador.
3) Uma discussão que se atém à lógica, aos factos e a um uso preciso das palavras e que pretende esclarecer a verdade não pode ser chamada de “polêmica”, mas de “diálogo”.
4) Desqualifica à posição contrária à sua como “minoritária” e “exaltada”: (1) Não está claro qual é a sua (este medo a formular com clareza e precisão a própria posição é traço característico do que não nada a dizer ou pretende enganar a outro). Talvez o “majoritário e sensato” seja logo a imprecisão… (2) Que uma posição seja minoritária não fala na sua contra (mais bem tudo o contrário: depende do universo de aplicação. Se calhar uma posição maioritária entre a gente sem estudos primários é francamente minoritária entre a gente com estudos universitários): mais bem parece uma apologia da força (e da violência) o que se agacha nessa desqualificação da minoria. Em qualquer caso, eu peço estar com a lógica, sejam poucos ou muitos os que partilhem desse desejo. Além disso, Isaac Díaz Pardo era tão minoritário que era um sozinho (ou acha o senhor que pensaria algo só por conformar-se com a maioria). Enfim: essa falácia ad hominem e ad populum (etc.) só indica uma coisa: o senhor Gianinni não tem muitas luzes ou é um obscurantista (é dessa carne que saem os torturadores: alguém acha que os torturadores de Abu Ghraib não eram gente de “maiorias” –e também “sensata”?). (3) A lógica (do pré-conceito) é: a posição contrária à minha (que não formulo com clareza etc.) é “exaltada” (i.e.: irracional, emotiva, passional, violenta, etc.). Trata-se de desqualificar gratuitamente. Naturalmente porque o cara está acostumado a isso. Naturalmente porque os médios de comunicação dominantes assim o favorecem e determinam. A gente rudimentar como Giannini até para faltar copiam do catecismo… Que sentido (real) pode ter “exaltado” se nada justifica tal qualificativo –e menos dum modo tão apriórico? Para o rebanho (onde não há razão ou se identifica arbitrariamente com a própria realidade), que alguém não se some ao grupo só pode dever-se a qualquer eiva emocional. Que não se conforme é sinal de desequilíbrio emocional. Que resista ao que um próprio se sabe vulnerável só pode dever-se à irracionalidade (o medo é tão racional nas suas inferências…). Melhor não falar com eles… Melhor o pau direto. Esse é o secreto de Giannini e do que ele representa. Desvendado o qual imos revelá-lo (em sentido fotográfico): “exaltado” é, na linguagem clara e precisa de que gostamos os exaltados, qualquer um QUE NÃO SE ARRASTE levado pela inércia do medo, o desleixo e a indiferença que nasce da ignorância.
5) O senhor quer dizer que entraria “em polêmica” com uma posição “minoritária” e também com uma posição “exaltada” mas não com uma posição “minoritária E exaltada”. A sua é uma posição ou “maioritária e pusilânime, perdão, sensata” ou “majoritária e exaltada” ou “minoritária e sensata”.
GIANNINI: ¿Estamos de acordo en que Díaz Pardo era un home razoable, de consenso, fora de posturas extremistas, exaltadas, estridencias e similares? Pois nesas me quedo. Descanse en paz.
1) Este Giannini confunde o pensamento, o discurso e a conduta. Acha que um pensamento radical tem que encarnar-se num discurso também radical (mas todo uso da linguagem envolve um contexto, uma situação concreta, o direito do outro a expor o seu ponto de vista) e também numa conduta extremista: a coisa não é assim. É claro que ao hipócrita não interessa falar da hipocrisia. Ou só da hipocrisia alheia: com efeito, quantas vezes limos em LVG –a folha paroquial de Giannini- que tal o qual partido de esquerda esconde avessas intenções (só há que lembrar as cartas ao diretor do ínclito Augusto Assía, até chegamos ao Roberto Blanco Valdés)? O Giannini não ousaria dizer o que diz com o seu nome: esse é seu único traço de “moderação” (pois é óbvio que “covardia” é a acepção mais acaida para sua “sensatez”).
2) De que “consenso” estás a falar? Pode-lo formular? Ou também aqui tens medo à luz?
3) A lógica tem de ser precisa, conseqüente, exata. Se o senhor confunde a coerência e a coragem com o extremismo e a estridência seria bom que o reconhecer.
GIANNINI: Ocorre que en España se pode dicir con frecuencia –lembro novas destes días dalguns ben coñecidos polas súas estridencias– aquelo de ¡¡corpo a terra que veñen os nosos!! Porque España é unha nación na que un esquío podería ir da Coruña a Gibraltar, sen pisar o chan, saltando de cabeza en cabeza de tontos de remate.
1) “Pode-se dizer com freqüência”??? Empregando sua linguagem, em nenhum lugar proíbem fazer o parvo.
2) Outra vez o recurso totalitário de acusar nas costas: quais “novas”, rapazinho.
3) Não se pode negar que o senhor é original, ou que a originalidade é a mais forte de suas virtudes: “cuerpo a tierra que vienen los nuestros”. Os que estão contentes com a Cidade da Cultura, os que estragam os montes e os rios, os que levantaram o Edifício Fenosa, etc., etc., não são dos meus.
4) Que estar a dizer? Que todos os parvos se puseram em fila ou que Espanha é uma país onde abundam os parvos (mesmo talvez para ser franca maioria)? Chamar de parvo aos outros, seica, é sinal de sensatez e espírito aberto.
5) Você não é radical nem exaltado: visto o “banho” que vem de receber haveria que falar de “gato ESCALDADO” http://2.bp.blogspot.com/_P0oKUoPK3bE/ScD64qQZUxI/AAAAAAAAC6A/-XadO2izr2c/s1600-h/banho.jpg, pois na Galiza os esquios são mais inteligentes. http://3.bp.blogspot.com/_3_0MYGeDvLY/SIYB52hzAkI/AAAAAAAACqY/SaLo2jm9RQo/s320/twiggy_media_player_twig.jpg . “Esquio escaldado” tem ao seu favor a aliteração, mas em contra seu significado, quando o adquire. http://www.urbandictionary.com/products.php?term=Wet%20Squirrel&defid=2140263
GIANNINI NOUTRO COMENTÁRIO: PS: constato como dicía que España é unha nación na que un esquío podería ir da Coruña a Gibraltar, sen pisar o chan, saltando de cabeza en cabeza de tontos de remate.
1) “Constato como dizia”??? Será volto a constatar, ou confirmo, ou ratifico-me, etc. Doutro modo estarias dizendo que antes dizias por dizer. Com efeito, se o dizer não tem que ater-se à razão e à realidade, pois é a maioria quem decide, o dizer se torna mera léria, ou franco instrumento do poder (para destruir a razão, obviamente).
2) De Gibraltar até a Crunha? é claro que encontrou um ático com açoteia.
Deixando aparte obsesións particulares, tal e como dicía Díaz Pardo no artigo que enlacei, el traballou nun taller de pintura no que se facían traballos similares aos que alude Xerardo do cine Fraga de Vigo. Aquí na Coruña tamén pintou non sei se unha pintura ou un fresco, no cine Goya, da empresa que competiu moitos anos con Fraga: a empresa Rey, propiedade de Emilio Rey Romero, pai de D. Santiago Rey-Fernández Latorre. O debuxo de grandes dimensións, pois ocupaba a parte superior da pantalla, era unha cara feminina cuns cabelos dos que saían uns rolos de película. Penso que a editorial Hércules cando mercou o solar do vello cine Goya, salvou a peza, aínda que non a volvín ver.