Abastos 2.0: unha proposta de cociña miúda en Santiago de Compostela

O Abastos 2.0 ocupa varios espazos á entrada da praza de abastos. Pódese apreciar claramente o espazo de “barra” (esquerda) e na outra metade, en negro, o espazo de “cociña”. Fotos: Sole

Se algo caracteriza aos compostelanitas é a avidez coa que se entregan ás novidades gastronómicas. O Abastos 2.0 [T: 981.576.145 / localización] abriu o 31 de decembro, “case por principios”, como dixo Iago Pazos, un dos dous socios do localiño, despois dos típicos problemas de obras, permisos e licenzas para xuntar e acondicionar os cubículos que o forman, a partir de varias das pequenas tendiñas que están por fóra da Praza de Abastos de Compostela. Ese día pasamos por alí, como moita xente que superaba a friaxe para abastecerse para a cea de fin de ano, e tomámoslle un café. En só quince días a información comezou a circular por todas partes e esta semana, eu coido que cando menos cinco persoas distintas e algúns correos electrónicos me viñeron coa nova de que abriran un local novo, distinto, na Praza de Abastos.

¿Distinto? Pois si. O Abastos é un local diminuto, concebido en torno a dúas áreas: unha mesa de cristal retroiluminada e alongada, na que se dispoñen os clientes, e da outra banda unha cociña. A esquerda é o dominio de Iago Pazos, que é o taberneiro e ademáis da Pobra do Caramiñal (un punto a favor, como ben saben), e da outra de Marcos Cerqueiro, un cociñeiro que xa pasou por varios fogóns, entre eles os de Marcelo Tejedor. Aquí sírvese o que eles chaman cociña miúda. Medias racións, “formato menú degustación”, montadas esencialmente a partir da provisión de produto do privilexiado mercado local que está á volta da porta, e que cambian en función do que atopan alí dentro. A máis barata, euro e medio e a máis cara, cinco euros, por agora. E o que sirven son bonitos platos máis ou menos populares botando man das técnicas contemporáneas. Canda iso, unha escolla limitada de viños, das cinco denominacións galegas, que van rotando tanto coma os propios platos, na procura de adegas de pequena produción. Tamén hai cervexas, zumes naturais pero non refrescos: non vaian buscar cocacolas porque aquí non as hai. E no seu perfil de Facebook van informando das propostas diarias de cociña miúda no momento de que abren o servicio, un estilo realtime conforme ao momento actual que ocupa Internet nas nosas vidas.

En canto tivemos un minuto -escasísimos minutos os deste mes de tolos- achegámonos a probar o que daba de sí a cociña miúda esta. Veñan esas cinco racións do día. Un caldo de ghaliña e vaca para comezar, saboroso e lixeiro, seguido duns cachondos berberechos-exprés da parte de Noia. “Son unha homenaxe aos berberechos como se preparaban na rúa do Franco”, asegura Iago, “cando os facían directamente na cafeteira”. Dez segundos metidos no chorro de vapor e punto. Seguimos con algo de polbo, un ovo feito a baixa temperatura -chámanlle o 62.3 (patata, chourizo e pan)-, moi vizoso, e logo pasamos a un risotto de cogumelos e unhas Ca-rri-lle-ras (sic) cunha escuma de pataca nas que prestaban moito as espinafres salteadas que Marcos Cerqueiro lle incorporou.

Entre dúas persoas -e quedamos o que se di ceados-, con catro viños -cousas como Alanda, de Monterrei- saiunos en 23 euros por todo. Un prezo moi axeitado para os tempos que corren, mesmo nun local que se atreve a dictar as súas propias normas horarias, moi ao estilo europeo. Pechan ás tres da tarde, e pola noite abren de sete a dez. Iso si, despois desa hora podes pechar o local se reservas para un grupo (mínimo 5 e máximo 12 persoas), pactando con eles o prezo dun menú degustación que te comporán en función do que atopen no mercado. Como vedes, un lugar moi especial. Está comezando con moita ilusión e é toda unha refrescante opción na oferta compostelana. Hai que seguilos de preto.