Patrimonio cultural galego: unha interpretación aberta (1)

21 / December/ 2008

in Diario

Débolle a Xurxo Ayán a definición destas curiosas estruturas como “modelos de interpretación aberta de xacementos arqueolóxicos”. Os concellos galegos instálanas nas proximidades dos monumentos máis significativos do seu territorio para que os visitantes poidan discutiren entre eles, luciren os seus coñecementos históricos ou artísticos e poder así, establecer unha conversa intelectual que non se instale na cómoda ortodoxia dun texto fixado. ¿Para que dar todo por feito? En Galicia nos gusta presumir de cultos coñecedores do noso país, que non precisan que ninguén lles explique nada a priori. E é máis: obsérvese que os monumentos e obras de arte máis visitados do mundo son tamén os máis controvertidos: ¿foi a pirámide de Keops construída por extraterrestres?¿De que se ri a Mona Lisa?. Abramos a porta á imaxinación co noso patrimonio cultural!

Neste caso hai que felicitar á alcaldesa de Silleda, Paula Fernández Pena, polo feliz mantemento desta instalación de discusión e especulación, ubicada nas proximidades da Ponte Taboada.

{ 2 trackbacks }

Patrimonio cultural galego: unha interpretación aberta (2) | Capítulo 0
26 / December/ 2008 o 9:04 pm
Patrimonio cultural galego: unha interpretación aberta (3) | Capítulo 0
17 / January/ 2009 o 8:55 pm

{ 3 comments… read them below or add one }

An 21 / December/ 2008 at 1:07 pm

XA che diga, e cando o home desapareza, vira unha cultura extraterrestre e divagara sobor do tema, esto eran templo, que va home, eran lugares de reunión de entes superiores…upssss que mal estou a golpe de Domingo. Saúdos

Alex 22 / December/ 2008 at 1:33 pm

De aí a idea da campaña Mira por el, cos marcos pendurados. Tamén se pode ver algo semellante nos paneis publicitarios dunha constructora no entorno do Sarela, na Pontepedriña de Abaixo. Envíoche unha foto.

magago 22 / December/ 2008 at 9:51 pm

Grazas, Álex, publicareina estes días. Paréceme boísima.

Deixa un comentario

Previous post: Tirar zapatos, versión occidental

Next post: Deixa que o viño fale: porque a lingua tamén é terroir