[lang_gl]A Solaina de Piloño: un Aleph cultural no medio rural[/lang_gl][lang_es]A Solaina de Piloño: un Aleph cultural en el medio rural[/lang_es]

21 / October/ 2007

in Diario, Roteiros

solaina_1.jpg

solaina_2.jpg

solaina_3.jpg

solaina_4.jpg
Fotos: Sole
[lang_gl]
Pasamos dúas horas fantásticas falando co artista Paco Lareo, o alma mater da Solaina de Piloño, na aldea do mesmo nome en Vila de Cruces. A Solaina reúne hoxe o conxunto de alpendres e edificios da vella casa familiar de ferreiros que tiñan o obradoiro na aldea de Piloño, e Paco transformouna nalgo moi diferente, nun centro cultural e artístico pensado desde o rural e para o rural; aquí séntese unha sensación de liberdade caótica, apetécete ir buscar ferralla e tentar contar algo con ela, observar sen moverse como se vai oxidando ao longo das estacións. Eu non sei canto hai de efémero e canto de duradeiro nas pezas de arte que ducias de artistas van deixando nas súas estadías nesta pequena finca, pero teño a sensación de que lle outorgaron a duración que decida dar o propio tempo, as propias estacións.

Con Lareo falamos de linguaxe, e levo desde onte dándolle voltas a esta conversación. Porque esta arte, esta idea, parece nacer desde embaixo, encanada directamente coa arte popular. Non, non quero dicir que alguén con formación urbanita decidira facer algo que parecera que xurdira desde embaixo. Non. Refírome a que efectivamente, nesta historia da Solaina de Piloño, a visión moderna da arte, e dos materiais, é totalmente coherente cos canteiros, cos ferreiros, cos carpinteiros e labregas. Ten un sentido, unha lóxica, unha linguaxe compartida. E unha tolerancia, esa tolerancia respectuosa que ás veces sobresae nas aldeas coa que se asumen proxectos un tanto excéntricos para a sociedade tradicional como A Solaina, pero no que se identifican. Nalgunhas comarcas galegas, hai outros Alephs coma este, con guías como Paco Lareo. Abres unha cancela e se desencadea, sen medo e anárquica, a interacción entre a creatividade individual e sincera, a arte popular e a creación contemporánea.

-Somos millóns de labregos na Península Ibérica que non queremos renunciar a vivir coa Natureza e os seus ritmos -asegura Paco- Pero iso non quita que non teñamos dereito a máis.

Falamos con Paco de lingua e de códigos, dicía. De como os escritores contemporáneos de sona en Galicia son incapaces de comunicarse cos labregos nas tertulias destes centros do rural. De como estes mundos están distanciados. E vendo as obras, escoitando, lendo neses carteis, observo outra linguaxe para a creación contemporánea, a dos modernos rurais. Unha linguaxe sen esdrúxulas, con sinxeleza e rotundidade campesiñas. Sen medo á repercusión mediática. E silenciosa e humilde, coma os tempos do mundo. E é curioso, porque editando as fotos do post, dinme conta de como pervirto a lóxica na que todas estas pezas de arte foron colocadas na Solaina: xuntas forman un caos barroco e popular, sen ordenación aparente. Na miña edición das fotografías, tento individualizalas, separalas, para tentar comunicalas e transmitilas. Sabede que non é así: que en realidade, na Solaina, todo isto está relacionado sen explicación aparente, coma no patio traseiro das casas dos nosos amigos na aldea: máquinas, prantas, refugallo melancólico, obxectos fermosos, metal e vida. [/lang_gl]

[lang_es]Pasamos dos horas fantásticas hablando con el artista Paco Lareo, el alma mater de la Solaina de Piloño, en la aldea del mismo nombre en Vila de Cruces. A Solaina reúne hoy el conjunto de alpendres y edificios de la vieja casa familiar de herreros que tenían el obradoiro en la aldea de Piloño, y Paco la transformó en algo muy diferente, en un centro cultural y artístico pensado desde lo rural y para lo rural; aquí se siente una sensación de libertad caótica, te apetece ir a buscar ferralla e intentar contar algo con ella, observar sin moverse cómo se va oxidando al largo de las estaciones. Yo no sé cuánto hay de efímero y cuánto de duradero en las piezas de arte que docenas de artistas van dejando en sus estadías en esta pequeña finca, pero tengo la sensación de que le otorgaron la duración que decida dar el propio tiempo, las propias estaciones.

Con Lareo hablamos de lenguaje, y llevo desde ayer dándole vueltas a esta conversación. Porque este arte, esta idea, parece nacer desde abajo, vinculada directamente con el arte popular. No, no quiero decir que alguien con formación urbanita había decidido hacer algo que diese la impresión de que había surgido desde abajo. No. Me refiero la que efectivamente, en esta historia de la Solaina de Piloño, la visión moderna del arte, y de los materiales, es totalmente coherente con los canteros, con los herreros, con los carpinteros y labradoras. Tiene un sentido, una lógica, un lenguaje compartido. Y una tolerancia, esa tolerancia respetuosa que a veces sobresale en las aldeas con la que se asumen proyectos un tanto excéntricos para la sociedad tradicional como A Solaina, pero en el que se identifican. En algunas comarcas gallegas, hay otros Alephs como este, con guías como Paco Lareo. Abres una verja y se desencadena, sin miedo y anárquica, la interacción entre la creatividad individual y sincera, el arte popular y la creación contemporánea.

-Somos millones de labradores en la Península Ibérica que no queremos renunciar a vivir con la Naturaleza y sus ritmos -asegura Paco- Pero eso no quita que no tengamos derecho a más.

Hablamos con Paco de lengua y de códigos, decía. De como los escritores contemporáneos de fama en Galicia son incapaces de comunicarse con los labradores en las tertulias de estos centros del rural. De como estos mundos están distanciados. Y viendo las obras, escuchando, leyendo en esos carteles, observo otro lenguaje para la creación contemporánea, la de los modernos rurales. Un lenguaje sin esdrújulas, con sencillez y rotundidad campesinas. Sin miedo a la repercusión mediática. Y silenciosa y humilde, como los tiempos del mundo. Y es curioso, porque editando las fotos del post, me di cuenta de cómo pervirto la lógica en la que todas estas piezas de arte fueron colocadas en la Solaina: juntas forman un caos barroco y popular, sin ordenación aparente. En mi edición de las fotografías, intento individualizarlas, separarlas, para lograr comunicarlas y transmitirlas. Sabed que no es así: que en realidad, en la Solaina, todo esto está relacionado sin explicación aparente, como en el patio trasero de las casas de nuestros amigos en la aldea: máquinas, plantas, desecho melancólico, objetos hermosos, metal y vida. [/lang_es]

solaina_5.jpg

solaina_6.jpg

solaina_7.jpg

solaina_8.jpg

solaina_9.jpg

solaina_10.jpg

solaina_11.jpg

A Solaina de Piloño en Capítulo 0 Mapas

{ 3 comments… read them below or add one }

Xavier 24 / October/ 2007 at 8:32 am

Dubido que moitos dises escritores contemporaneos poderan facer un libro de viaxes pola Galicia rural. Haberia un abismo entre o ” peazo” intelectual e os labregos… Ganhando en cultura os labregos , home claro!

Paco Penas 25 / October/ 2007 at 1:02 pm

?Poderías maxinarte cantas Solainas de Piloño se poderían levantar cos cartos da cidade da cultura no monte Gaiás?
Pero claro, estas cousas non dependen dos cartos, só fai falla homes altruistas como o amigo Paco , autenticos filántropos da vida que renunciaron a vivir según os cánones da sociedade para entregarse os mandamentos do corazón. ¡E todo para seguir loitando e soñando cunha GALIZA RURAL E CULTA ao mesmo tempo, Casi ná…!
¡Longa vida a Solaina e a todos os seus amigos!

Chelo 3 / May/ 2008 at 6:02 pm

Soy de Piloño, y me alegra encontraros aqui, gracias por vuestra dedicacion, ¿Hay documentacion sobre el Santuario de nuestra Señora de Hoy-Vas, hoy es su fiesta y os recuerdo a todos y os pongo bajo su protección, Graciñas desde Pamplona Chelo Penas Varela

Deixa un comentario

Previous post: [lang_gl]Protestantes que protestan[/lang_gl][lang_es]Protestantes que protestan[/lang_es]

Next post: Google como oráculo