Nestes días de discusións libanesas non tomaremos tintos do Chateau Kefraya -unha das clásicas casas do val da Bekaa- para falar do terror civil, da enésima desfeita dun país con potencialidade para moderar a zona, da imprudencia diplomática, das pusilánimes xestións do noso goberno continental. Farémolo, máis ben, a ritmo de brancos, de brancos excelentes que conseguen darlle unha volta máis ao albariño e levaranche moito máis alá do seu sabor tradicional. E permíteme que mesture viño e política: en realidade, nunca andiveron moi separados. Pero ao noso.

Non deixes de probar o Nora 2005: este sofisticado albariño viñificado por Alistair Gardner nas Neves presenta un padal máis tostado, acidez moi lene e un sobresaínte aroma a pexego que vai sorprender e volverte a preguntar que tipo de viño estás a beber. A sorpresa é normal, porque este enólogo neozelandés adaptou o viño a un gusto máis internacional pensado para un público de exportación. De aí tamén a certa excentricidade da súa etiqueta.

Outro branco albariño -do Rosal- de etiqueta negra é o Don Pedro de Soutomaior Neve Carbónica. Dirás: ¿pero que raio lle fan estes tipos ao viño? Pois máis ou menos o de sempre, pero máis tecnoloxizado. A maceración carbónica é a técnica máis antiga de fabricación de viño: directamente a uva sen rachar, depositada nun lagar durante un tempo determinado. O que fai a xente de Galiciano con Don Pedro é engadirlle xeo seco a -40º que queima o pelexo da uva para así obter aromas máis profundos. Deste xeito, o Don Pedro revélase como un viño branco complexo, con sabores a frutas exóticas e, sobre todo, moi maduras que pode ser autenticamente delicioso.