{"id":972,"date":"2006-03-31T20:04:15","date_gmt":"2006-03-31T18:04:15","guid":{"rendered":"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/?p=972"},"modified":"2006-03-31T20:05:18","modified_gmt":"2006-03-31T18:05:18","slug":"o-after-hours-de-sarah-vaughan","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2006\/03\/31\/o-after-hours-de-sarah-vaughan\/","title":{"rendered":"O After Hours de Sarah Vaughan"},"content":{"rendered":"<p><img src='http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/imaxes\/notambulos.jpg' alt='' \/><br \/>\n\u00b4<br \/>\n\u00c1s d\u00faas e media da ma\u00f1\u00e1 dunha noite de 1958, Sarah Vaughan comezou a cantar na London House, un m\u00edtico clube after hours de Chicago. A audiencia comp\u00fa\u00f1ase dunha selecta recua de profesionais da noite -relaci\u00f3ns p\u00fablicas, gardacostas, buscavidas, m\u00fasicos e outras razas- e Sarah chegaba cansa tras outras d\u00faas actuaci\u00f3ns previas. Pero cantou. E vaia se cantou. Fixo un percorrido inusual polo seu repertorio de negra de soul, suado nos afumegados ambientes dos garitos da costa oeste. A voz de Sarah, quente por actuaci\u00f3ns precedentes, recr\u00e9ase nas s\u00faas m\u00e1is queridas canci\u00f3ns, preciosidades como My favourite things, e s\u00f3 flaquea extenuada ao final do repertorio. No directo esc\u00f3itase os ocos de espazo e o ambiente espeso nas palmadas dos aplausos. E a n\u00f3s quedounos <a href=\"http:\/\/www.amazon.com\/gp\/product\/B000005H8P\/qid=1143828189\/sr=1-1\/ref=sr_1_1\/002-8161888-9988063?s=music&#038;v=glance&#038;n=5174\">After Hours at London House<\/a>. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>\u00b4 \u00c1s d\u00faas e media da ma\u00f1\u00e1 dunha noite de 1958, Sarah Vaughan comezou a&#8230;<\/p>\n<div class=\"more-link-wrapper\"><a class=\"more-link\" href=\"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2006\/03\/31\/o-after-hours-de-sarah-vaughan\/\">Ler a historia<span class=\"screen-reader-text\">O After Hours de Sarah Vaughan<\/span><\/a><\/div>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2],"tags":[],"class_list":["post-972","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-diario","excerpt","zoom","full-without-featured","even","excerpt-0"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/972","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=972"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/972\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=972"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=972"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=972"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}