Alicia. 35 anos. Economista. <\/p>\n
-Traballo unhas dez horas diarias. Hai un ano o meu m\u00e9dico dictaminoume un problema de hipertensi\u00f3n. Xa sabes, vida sedentaria, tensi\u00f3n, estr\u00e9s, que che vou contar. Tres d\u00edas \u00e1 semana entro no traballo \u00e1s nove da ma\u00f1\u00e1, baixo a comprar un kebab \u00e1 mediod\u00eda e remato \u00e1s nove menos vinte da noite. O m\u00e9dico d\u00edxome: \u201ctes que facer exercicio diario\u201d. Non me dixo nada novo. Eu rep\u00edtome t\u00f3dalas ma\u00f1\u00e1s: \u201cnena, est\u00e1s m\u00e1is fofa que un peluche\u201d. Pero \u00e1s nove da noite, se te\u00f1o que tirarme nunha colchoneta no ximnasio, coido que durmir\u00eda coma unha pedra. As\u00ed que atopei a f\u00f3rmula perfecta para conciliar vida laboral e vida persoal. Cando remato de traballar, no canto de ir ao ximnasio, vou ao Corte Ingl\u00e9s ou ao Alcampo. Collo un carro para facer a compra e l\u00e1nzome disparada polos corredores, correndo pero dun xeito que parece case discreto, como de persoa importante ou nai de familia apurada. Corro, corro, corro entre andeis mentres tiro do carro cheo. Calculo que lle fago, polo menos, quil\u00f3metro e medio ao supermercado. E cando te\u00f1o que comprar poucas cousas m\u00e1rcome un par de longos entre a zona de electrodom\u00e9sticos e a froiter\u00eda, indo por un corredor e vindo polo outro para disimular. Ao chegar a casa, t\u00edrome derreada no sof\u00e1. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Alicia. 35 anos. Economista. -Traballo unhas dez horas diarias. Hai un ano o meu m\u00e9dico…<\/p>\n