<\/p>\n<\/p>\n
Non son moi afeccionado a crer en prodixios, a\u00ednda que existen. A cada momento. En todo lugar. Son olladas perdidas demasiado tempo, caricias entre desco\u00f1ecidos que se vinculan intensamente durante media hora de autobus, comportamentos case humanos do noso animal de compa\u00f1\u00eda. Pero se andas algo duro de percepci\u00f3n, proba a ver como sucede un aut\u00e9ntico prodixio diante dos teus ollos, na pantalla. Ocorre na bel\u00edsima pel\u00edcula etnogr\u00e1fica A Historia do Camelo que chora<\/a>, dirixida a catro mans pola mongola Byambasurem Davaa e o italiano Luigi Faloni. Non che vou enganar: a peli finaliza exactamente co t\u00edtulo. \u00c9 un filme documental que recolle a vida tradicional dos n\u00f3madas da estepa mongola, imprim\u00edndolle un sentido narrativo de pel\u00edcula que me recordou aos inicios do x\u00e9nero, cando Robert Flaherty filmou a Nanook, o esquimal, en 1922. <\/p>\n Pero as cousas que pasan -os feitos que provocan que o camelo chore- son tan prodixiosas, tan reais e tan fermosas que provoca que quedes pampo diante da pantalla por minutos, convencido de que acabas de ter o privilexio de traspasar a fina li\u00f1a de frici\u00f3n que diferencia entre si \u00e1s especies do planeta. E precisamente pola li\u00f1a m\u00e1is \u00edntima, m\u00e1is vulner\u00e1bel, m\u00e1is intensa. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Non son moi afeccionado a crer en prodixios, a\u00ednda que existen. A cada momento. En…<\/p>\n