![\"\"](\"http:\/\/www.aragonpress.com\/not\/2006\/3\/3\/img\/img948402S.jpg\")
Pero a realidade nin era tan profesional nin estaba tan comprometida coa calidade do texto. Andy Young, un dos membros de verificaci\u00f3n de The New Yorker, desvelou o motivo real: liberar \u00e1 revista de pos\u00edbeis litixios. No pa\u00eds das continuas demandas legais por danos e prexu\u00edzos, o verificador \u00e9 algu\u00e9n que non se f\u00eda do xornalista e contrasta de novo coas fontes o dito por estas ao redactor. O xornalista, d\u00e1 igual a sona que te\u00f1a, desvela as s\u00faas fontes privadas, d\u00e1 os n\u00fameros de tel\u00e9fono e agarda o veredicto da verificaci\u00f3n. Por exemplo: o redactor elabora un perfil sobre un ditador africano que cont\u00e9n declaraci\u00f3ns sobre os peculiares m\u00e9todos did\u00e1cticos do gobernante sobre o seu pobo. Se no departamento de control non se f\u00edan, o verificador ponse en contacto directamente co ditador:<\/p>\n
-Bos d\u00edas, se\u00f1or ditador. \u00bfNon me poder\u00e1 vostede atender un segundo? A existencia desta profesi\u00f3n \u00e9 desacougante e, persoalmente, par\u00e9ceme algo tenebrosa. Aqu\u00ed a voz de Andy Young: Outra volta \u00e9 a s\u00faa necesidade: para comprendelo prec\u00edsase situarse na realidade norteamericana e nos reiterados esc\u00e1ndalos de falsificacion xornal\u00edstica dos \u00faltimos anos. <\/p>\n Foto: Arag\u00f3n Digital<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" A primeira vez que soubemos que, dentro do xornalismo exist\u00eda unha profesi\u00f3n chamada \u201cverificador de…<\/p>\n
\n-Si, por suposto, d\u00edgame.
\n-Mire, quer\u00eda saber se son certos alg\u00fans datos… \u00bf\u00c9 certo que vostede afirmou ao noso xornalista que “destripo habitualmente aos membros da oposici\u00f3n abr\u00edndoos en canle cun coitelo de matadoiro”<\/em>?
\n-Si, por suposto, d\u00edxenlle exactamente iso. \u00bfNecesita algunha precisi\u00f3n a maiores?
\n-Non. Moitas grazas, se\u00f1or. S\u00edntoo ter molestado, pero son as nosas normas editoriais. Moitas grazas, de novo.
\n-Mire, eu si que lle ti\u00f1a que facer unha pregunta.
\n-Por suposto.
\n-Estou preocupado porque te\u00f1o a sensaci\u00f3n de que o seu xornalista me vai definir como “caudillo”.Sen d\u00fabida, isto \u00e9 unha incorrecci\u00f3n e unha burla ao proceso democr\u00e1tico electoral do meu pa\u00eds. Reclamo que se me denomine como “presidente”.
\n-Verei o que podo facer, se\u00f1or. Moitas grazas.<\/p>\n
\nA cousa m\u00e1is vergo\u00f1enta que me pasou no traballo da revista foi cando estaba corrixindo o artigo sobre Gabriel Garc\u00eda M\u00e1rquez que redactara John Lee Anderson. A Gabo non lle gustou o artigo, porque fac\u00eda referencia a todas as s\u00faas casas e \u00e1 s\u00faa vida de jet set. Correron os rumores que Gabo morrera, e o editor xefe pediume que chamara \u00e1 s\u00faa muller para contrastar esta informaci\u00f3n antes de publicar. A s\u00faa muller afectoulle moito: ela mesma non sab\u00eda se o rumor era certo ou non. <\/em><\/p>\n