{"id":916,"date":"2006-02-23T21:30:17","date_gmt":"2006-02-23T19:30:17","guid":{"rendered":"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/?p=916"},"modified":"2006-02-23T21:36:38","modified_gmt":"2006-02-23T19:36:38","slug":"reconstruir-imaxinarios","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2006\/02\/23\/reconstruir-imaxinarios\/","title":{"rendered":"Imaxinarios honor\u00e1beis"},"content":{"rendered":"

Na Casa das Culturas do Mundo<\/a>, en Par\u00eds, faise t\u00f3dolos anos un Festival de Imaxinarios<\/a>. Patrick Labesse, xornalista de Le Monde, pregunta<\/a> a Ch\u00e9rif Khaznadar, director do festival, sobre o risco de descontextualizar a experiencia da tradici\u00f3n oral e convertela nunha caricatura:<\/p>\n

C’est un danger qu’il ne faut jamais minimiser. Nous en avons toujours \u00e9t\u00e9 conscients. Il faut sans arr\u00eat r\u00e9fl\u00e9chir aux moyens de “limiter la casse”. Par exemple les accompagner de films, d’explications donn\u00e9es par des sp\u00e9cialistes. (…) A partir du moment o\u00f9 l’on sort une forme de son contexte, on la d\u00e9nature et on prend des risques. Le tout \u00e9tant d’\u00e9valuer si le risque pris ainsi est plus grave que celui de la laisser peut-\u00eatre dispara\u00eetre en ne la sortant pas. Le fait de mettre ces expressions en \u00e9vidence \u00e0 l’ext\u00e9rieur leur a permis parfois de retrouver une certaine “honorabilit\u00e9” dans leur pays d’origine. De m\u00eame des artistes marginalis\u00e9s ont pu ainsi reprendre leur place dans la vie culturelle locale.<\/em><\/p>\n

\u00c9 o problema da reconversi\u00f3n da tradici\u00f3n. Moitos antrop\u00f3logos saben da renuencia para obter rexistros da tradici\u00f3n oral entre os habitantes dun lugar. Moitos motivos explican este silenzo: dende reparo cara o estra\u00f1o ata unha gran desvalorizaci\u00f3n das historias de seu, confinadas sempre a un \u00e1mbito dom\u00e9stico, transmitido como xogo, como entretemento, non relevante para a supervivencia. <\/p>\n

Lembro a cara de estupor dalgunha informante cando a gravaba en video nalgunhas veces que te\u00f1o traballado de campo. <\/p>\n

-\u00bfE con isto ga\u00f1as cartos?
\n-Non.
\n-\u00bfEnt\u00f3n para que queres saber sobre isto? -dic\u00eda a informante realmente intrigada. <\/p>\n

Nos \u00faltimos anos, merc\u00e9 a Luar, \u00e1s veces, a cousa cambia. Porque, como dic\u00eda Khaznadar, moitos paisanos viron reconvertida a experiencia tradicional nun espect\u00e1culo televisivo e iso incrementa a s\u00faa honorabilidade<\/em>. Hai unha frase que define a nova situaci\u00f3n desta tradici\u00f3n:<\/p>\n

-Onte pola noite estiven vendo as ghalleghas<\/em> en Luar. <\/p>\n

As ghalleghas<\/em> xa son algo diferente \u00e1 experiencia cultural do mundo tradicional. Como se falaran dunha nova identidade diferente a eles. Sorprendente. <\/p>\n

-Se\u00f1ora, quen viv\u00edan al\u00f3 no alto do castro.
\n-Non che sei, meu fillo, pero a min cant\u00e1banme isto:<\/p>\n

Carballeira de San Xusto,
\nCarballeira de Ramada,
\nnaquela carballeiri\u00f1a
\nperd\u00edn a mi\u00f1a navallaaaaaa….<\/em><\/p>\n

-Ah, que curioso, se\u00f1ora, pero…<\/p>\n

-E tam\u00e9n isto:<\/p>\n

Arros con ch\u00edcharos, patacas novas…<\/em> \u00bfes da televisi\u00f3n?
\n-Um, pois non…<\/p>\n

Co\u00f1ezo bastante aos \u00faltimos artes\u00e1ns das dornas que quedan no mundo. A xente que se achega ata o seu obradoiro de Agui\u00f1o obs\u00e9rvaos con estupor e con respecto. C\u00e1maras. Americanos e loiros europeos. Eles d\u00e9ixanse mirar. O seu status social na vila cambiou: agora hai un respecto cara o seu traballo. E ao mesmo tempo, convert\u00e9ronse en atracci\u00f3n tur\u00edstica. A dorna como obxecto de luxo. E a tradici\u00f3n como unha nova honorabilidade. Agora fan dornas para que compitan deportistas de oficina en torneos sociais de s\u00e1bado pola tarde. E deixaron de ser estritamente artes\u00e1ns.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Na Casa das Culturas do Mundo, en Par\u00eds, faise t\u00f3dolos anos un Festival de Imaxinarios.…<\/p>\n

Ler a historiaImaxinarios honor\u00e1beis<\/span><\/a><\/div>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2],"tags":[],"class_list":["post-916","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-diario","excerpt","zoom","full-without-featured","even","excerpt-0"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/916","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=916"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/916\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=916"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=916"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=916"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}