{"id":900,"date":"2006-02-09T19:33:44","date_gmt":"2006-02-09T17:33:44","guid":{"rendered":"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/?p=900"},"modified":"2006-02-09T21:34:04","modified_gmt":"2006-02-09T19:34:04","slug":"a-literatura-de-viaxes","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2006\/02\/09\/a-literatura-de-viaxes\/","title":{"rendered":"A literatura de viaxes"},"content":{"rendered":"<p>Consigo pechar <em>Coraz\u00f3n de Ulises, un viaje griego<\/em> de Javier Reverte, e sorprendido penso para min: oes, \u00e9 o primeiro libro que consegues rematar deste tipo. Antes tent\u00e1rao con <em>Vagabundo en \u00c1frica<\/em> e <em>O so\u00f1o de \u00c1frica<\/em>. Deix\u00e1roo por desleixo, por aburrimento. Unha sensaci\u00f3n extra\u00f1a pero que ten que ver co pavor que me inspira ler t\u00f3picos de m\u00e1is de trescentas p\u00e1xinas. <\/p>\n<p>O principal problema que lle vexo aos libros de Reverte radica en que son viaxes vagos \u2013palanqu\u00edns, dir\u00eda a mi\u00f1a avoa- por unha paisaxe imaxinaria, literaria. Ata a\u00ed non hai problema, por suposto. Pero claro, chea o momento de inserir esa literatura no mundo real que est\u00e1s a percorrer. De darlle carne de libro. E o escritor non se atreve a arriscar nin un dedo m\u00e1is que calquera turista vago que se conforma coa vista pasiva de monumentos que tampouco lle importan demasiado. A realidade, un aspecto inc\u00f3modo, se prefire interpretar a trav\u00e9s dos libros que se levan na maleta que, por riba, tam\u00e9n est\u00e1n escritos por outros estranxeiros. Aos seres humanos, eses obst\u00e1culos inevit\u00e1beis para a nosa paisaxe imaxinada, d\u00e9ixaos no c\u00f3modo armario da Historia. Nos libros de Reverte, a presenza humana actual a penas vai al\u00e9n do persoal de hosteler\u00eda local e fugaces aparici\u00f3ns de terceiras persoas. No prodixioso Mediterr\u00e1neo Oriental que percorre seguindo as pegadas da Odisea en <em>Coraz\u00f3n de Ulises<\/em>, Reverte non arrisca a co\u00f1ecer o mundo real polo que transita, non se atreve a interpretalo sentado ao car\u00f3n das persoas que o viven. O chanzo m\u00e1is moderno, tras Arist\u00f3teles e o Museo de Alexandr\u00eda \u00e9 Cavafis. Grecia, Turqu\u00eda, Creta te\u00f1en moito m\u00e1is (supo\u00f1o). Alb\u00edscanse t\u00edmidos intentos nos d\u00edas de lecer de Reverte en \u00cdtaca e as s\u00faas conversas cun gordo hostaleiro, e se cadra coas vellas damas de glamour de alcanfor de Alexandr\u00eda. Pouco m\u00e1is. <\/p>\n<p>G\u00fastanme os viaxes nos que un se mergulla na Historia. Pero a Historia, mesmo a m\u00e1is antiga, s\u00e9guese desenvolvendo no presente. Comparo a obra de Reverte coa de Kapuscinski ou Enzensberger. Estes dous xornalistas preparan a conciencia a s\u00faa chegada ao terreo, alternan as lecturas coa busca de fontes, de conversas m\u00e1is ou menos informais. Pouco a pouco vaise tecendo a madeixa de pasados e presentes que conforma a vida das xentes contempor\u00e1neas. As viaxes a lugares m\u00edticos deber\u00edan ser iso: unha gran ollada a trav\u00e9s de persoas e s\u00e9culos. Pero partindo de hoxe.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Consigo pechar Coraz\u00f3n de Ulises, un viaje griego de Javier Reverte, e sorprendido penso para&#8230;<\/p>\n<div class=\"more-link-wrapper\"><a class=\"more-link\" href=\"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2006\/02\/09\/a-literatura-de-viaxes\/\">Ler a historia<span class=\"screen-reader-text\">A literatura de viaxes<\/span><\/a><\/div>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2,5],"tags":[],"class_list":["post-900","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-diario","category-ligazons","excerpt","zoom","full-without-featured","even","excerpt-0"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/900","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=900"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/900\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=900"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=900"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=900"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}