![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/quito1.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
A<\/span> mi\u00f1a primeira vista, nada m\u00e1is levantarme, \u00e9 un volc\u00e1n vivo, o Pichincha. Os serranos -as\u00ed se co\u00f1ece \u00e1 xente de Quito- ollan de reollo este volc\u00e1n en activo que xa se ten levado algunha alcald\u00eda por diante. A vista, desde o pr\u00f3ximo Pichincha, sobre o que gabean as casas, est\u00e9ndese por unha orograf\u00eda alucinante, a 2800 metros de altitude, no medio da cordilleira andina. \u00c1 noite, esta cidade ofrece unha visi\u00f3n alucinante ou mesmo alucinada. Descubrino onte, no descenso do avi\u00f3n. A br\u00e9tema enganch\u00e1base nas casi\u00f1as do norte da cidade, e a luz, mortecina e amarela, unha luz como de posguerra, que alumeaba as r\u00faas, pintaba as nubes dun laranxa p\u00e1lido que parec\u00eda cuspido mesmamente polo volc\u00e1n Pichincha. <\/p>\n Hoxe, \u00f3 volver a mergullarnos na noite quite\u00f1a, xa sei que esa p\u00e1lida, laranxa e durmi\u00f1enta \u00e9 a luz da cidade. Desde o central outeiro de Itchimb\u00eda, hoxe chamado Panecillo, a cidade noturna conv\u00e9rtese nun animal m\u00edtico durmido, que se esparce estreita entre elevadas monta\u00f1as, al\u00ed onde pode. E a cidade vella amosa, coma nos raios X, o esqueleto regular da s\u00faa traza, sobre a que Eisenmann representar\u00eda edificios org\u00e1nicos, sen d\u00fabida. Cando a traza colonial remata, a cidade desb\u00f3case, e no caos de luces non percibes ningunha arteria principal. Un incauto nunca dar\u00eda atravesado, polo centro, esta cidade de trazado minoico. Abandonar\u00edase renegado e sepultar\u00edase nalg\u00fan destes mosteiros barrocos. <\/p>\n Ecuador enteiro vive \u00e1s expensas da choiva e dunha presa. A dos apag\u00f3ns graduais dos barrios enteiros. Cada d\u00eda, entre as d\u00faas e as seis, a cidade perde a luz por barrios. O r\u00edo vai moi baixo e non d\u00e1 producido os kilowatios precisos. A poboaci\u00f3n, con resignaci\u00f3n, afronta esta econom\u00eda de guerra clim\u00e1tica. Non hai luz para tel\u00e9fonos e Internet. A inestabilidade do servizo converte as conferencias p\u00fablicas e actividades nunha loter\u00eda de fogonazos e cortes de rede. O parpadeo irregular dos ne\u00f3ns av\u00edsate uns segundos antes de que Ecuador est\u00e1 a piques de desenchufarse de novo, e pumba, reinicio de router. Se os barrios son pobres, na vista noturna, observas como de s\u00fapeto un anaco da cidade desaparece na penumbra, fagocitado nas tebras urbanas. <\/p>\n O percorrido pola antiga cidade colonial, primeira urbe patrimonio da Humanidade, por diante de Roma, non defrauda. E abr\u00e1iame. Entramos no Quito antigo cando os autobuses devolven centos de nenos de uniforme \u00e1s s\u00faas casas. As r\u00faas das antigas casas coloniais \u00e9nchense de xente que volve de escolas e traballos. Lonxe das momias perfumadas que son os nosos cascos hist\u00f3ricos europeos, a cidade colonial de Quito est\u00e1 vivamente habitada por nenos, vellos e traballadores que volven a casa con uniformes de primeiros de s\u00e9culo. Nos baixos das casas sobrevive a econom\u00eda das tendi\u00f1as de pequena escala, mantidas por ind\u00edxenas, esas tendi\u00f1as que son salvavidas da dignidade humana, pequenos combates diarios contra a indixencia. E outras casas, coas portas abertas, parecen asomar grandes escaleiras vidas a menos. E os mosteiros. Pablo c\u00f3ntame que na Quito hist\u00f3rica, o 80% dos habitantes eran cregos. Nunca vin tanto convento xunto na mi\u00f1a vida. Edificios enormes, de traza regular, encalada, e suntuosas igrexas. Alg\u00fans, coma o impresionante complexo dos xesu\u00edtas, ata con 11 claustros. Os mosteiros est\u00e1n pechados, pero as r\u00faas, as xentes, non. E eses nenos na parte de atr\u00e1s das furgonetas, abraz\u00e1ndose entre os tombos da furgoneta no adoqu\u00edn furado. E os indios e mestizos de humilde condici\u00f3n, percorrendo sen parar esta topograf\u00eda irregular que, xa sei a palabra, \u00e9 unha topograf\u00eda on\u00edrica, con veas de luz. <\/p>\n S\u00edntoo, pero non podo evitar xogar un pouco cos filtros para amosar diferentes versi\u00f3ns destas veas topogr\u00e1ficas da cidade vella:<\/p>\n A mi\u00f1a primeira vista, nada m\u00e1is levantarme, \u00e9 un volc\u00e1n vivo, o Pichincha. Os serranos…<\/p>\n![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/quito_veas_1.jpg\")
<\/p>\n![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/quito_veas_2.jpg\")
<\/p>\n![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/quito_veas_3.jpg\")
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"