Ao sa\u00edr do traballo, distra\u00eddo, desv\u00edome en direcci\u00f3n contraria durante cinco minutos.<\/p>\n
Minto: en realidade, a inercia cerebral levoume polo cami\u00f1o da mi\u00f1a casa vella<\/em>, na que viv\u00edn ata hai un mes. Aquel cami\u00f1o de 9 minutos contados (sen inclu\u00edr o tempo do caf\u00e9) estaba cheo de pequenos rituais. Cando volv\u00eda \u00e1 casa, \u00e1 mediod\u00eda, cruz\u00e1bame cunha xerente de trinta e tantos que mesmo nos d\u00edas m\u00e1is escuros do inverno levaba gafas de sol e un reprodutor MP3 a todo volume cos 40 principais. Cami\u00f1aba morta de medo e agorafobia ata o refuxio escuro dun baixo de xestor\u00eda. Eu med\u00eda o meu retraso polo seu mundo puntual e exacto. Ao sa\u00edr da casa, pola ma\u00f1\u00e1, viv\u00eda unha escena como de peli independente americana: nunha volta de r\u00faa chea de fr\u00edo e vento, unha dona cl\u00e1sica de barrio, co seu delantal, marabill\u00e1base a diario de como se ali\u00f1aban as pombas en perfecta cadr\u00edcula nas paredes dunha casa ruinosa. “Que fermosura”, dic\u00edame todos os d\u00edas. Ti\u00f1ades que ver como sorr\u00eda: todos deberiamos fascinarnos as\u00ed polas pequenas cousas. <\/p>\n Ao baixar, as gaivotas chiaban no alto, e eu, que viv\u00edn fronte o mar toda a infancia, non pod\u00eda menos que desexar ver o porto cheo de barcos \u00e1 volta de San Roque. Un vello xen\u00f3fobo, cando volv\u00eda, recib\u00edame sentado \u00e1 porta do seu antigo comercio, nunha t\u00e9trica pasaxe, desexando que eu -ou calquera- fose un ladr\u00f3n que lle roubara a tenda e as\u00ed poder confirmar a s\u00faa versi\u00f3n dom\u00e9stica do fascismo e morrer en paz. Nunca lle din o pracer, non hab\u00eda nada de interese nesas estanter\u00edas de salsa de tomate caducado \u00e1 espera do incauto ou un resacoso de s\u00e1bado a mediod\u00eda. <\/p>\n No recanto da mi\u00f1a r\u00faa medraban cogumelos xigantes, gatos de cores impos\u00edbeis, reis de ouros e estarcidos pararevolucionarios en a penas dous metros cadrados. Cando as monxas la\u00f1aron -ilegalmente e baixo a anuencia xeral- unha porta na parte de atr\u00e1s da muralla, a horta de tralos muros mudou de imaxinaci\u00f3n morbosa enpura prosa, pero gust\u00e1bame entrar e ver como eran aquelas hedras de cabaza. Dende f\u00f3ra, no alto do muro alt\u00edsimo, aparec\u00edan bulbos verdes de cabelo de anxo. <\/p>\n M\u00e1is abaixo, hab\u00eda prazas, luces, e na Algalia de arriba, na esquina m\u00e1is estreita, era sempre estresante escoitar os pasos -como soan obscenos e enormes os pasos no medio da Algalia- de alg\u00fan oficinista que chega tarde \u00e1 s\u00faa lectura matinal de xornal.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Ao sa\u00edr do traballo, distra\u00eddo, desv\u00edome en direcci\u00f3n contraria durante cinco minutos. Minto: en realidade,…<\/p>\n