Non sei por que estra\u00f1a tradici\u00f3n os actos culturais galegos pechan sempre con m\u00fasica cl\u00e1sica. Pero os uns non se entenden sen a outra. O mesmo acontece en Catalu\u00f1a, s\u00f3 que con jazz, e un saxo, que queda m\u00e1is urbano. O certo \u00e9 que, ao mesmo tempo, estas musiqui\u00f1as interpretadas en vivo provocan en min unha autom\u00e1tica reacci\u00f3n de recensionalas nesta bit\u00e1cora, eu que case non escoito m\u00fasica cl\u00e1sica. Ser\u00e1 para quedar de culto, ou algo as\u00ed -xa sei que sodes moi intelixentes e non vai colar. ;-) De todos os xeitos, unha explicaci\u00f3n desta adicci\u00f3n a rese\u00f1ar peci\u00f1as de remate de acto pode ser que os int\u00e9rpretes seleccionan obras curtas e de gusto moi persoal e \u00edntimo: para os profanos son descubertas \u00e1s que seguro que non chegariamos doutro xeito. <\/p>\n
O caso \u00e9 que o outro d\u00eda agasalleime na presentaci\u00f3n de Rinoceronte Editora<\/a>, un dos proxectos editoriais m\u00e1is refrescantes da tempada en Galicia. O m\u00fasico Xurxo Varela resucitou das notas dunha viola de gamba \u00e1 pantasma do Capit\u00e1n Tob\u00edas Hume<\/a>, un mercenario ingl\u00e9s do XVI-XVII, combatente \u00e1s ordes do Rei de Suecia, do Emperador de Rusia, martelo de independentistas irlandeses e primeiro compositor da viola de gamba (a orde destes m\u00e9ritos po\u00f1\u00e9dea v\u00f3s). Este home at\u00edpico asum\u00edu a m\u00fasica coa liberdade de ser dos poucos m\u00fasicos independentes, que non compu\u00f1an para vivir, coa independencia dun autodidacta e co morro dun tunante.<\/p>\n Di Stephanie Marshall:<\/p>\n Sus dos obras mayores fueron publicadas en Londres en 1605 (Musicall Humors o The First Part of Ayres, para viola de gamba sola) y en 1607 (Poeticall musicke). La primera es un manuscrito de un centenar de piezas a cu\u00e1l m\u00e1s extraordinaria, que tienen un car\u00e1cter autobiogr\u00e1fico evidente, algunas de las cuales est\u00e1n directamente ligadas a su carrera en la armada (A Souldiers Resolution, A Souldiers March, A Souldiers Gaillard\u2026). Hume utiliza todos los recursos del instrumento para producir los efectos sonoros originales (batallas, trompetas, tambores), si bien la mayor parte de sus composiciones est\u00e1n directamente ligadas al arte de la improvisaci\u00f3n.<\/p><\/blockquote>\n A bravura compositiva de Hume descr\u00e9bea el mesmo no prefacio \u00e1 impresi\u00f3n da s\u00faa Poeticall Musicke -adoro este ingl\u00e9s barroco-:<\/p>\n I Do not studie Eloquence, or professe Musicke, although J do loue Sence, and affect Harmony. My Profession being, as my Education hath beene, Armes, the onely effeminate part of mee, hath beene Musicke; which in me hath alwaies Generous, because neuer Mercenarie. To praise Musicke, were to say, the Sunne is bright. To extoll my selfe, would name my labours vaine-glorious. Onely this, my studies are farre from seruile imitations, I rob no others inuentions, I take no Jtalian Note to an English Dittie, or filch fragments of Songs to stuffe out my volumes. These are mine owne Phantasies expressed by my proper Genius,<\/p><\/blockquote>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Non sei por que estra\u00f1a tradici\u00f3n os actos culturais galegos pechan sempre con m\u00fasica cl\u00e1sica.…<\/p>\n