<\/p>\n <\/p>\n
Un xigante aprende a escribir no fondo do embalse de Belesar. A herba que nace no fondo limoso, a\u00ednda que seco, \u00e9 feble e cativa. A seca, que deixa o embalse como un gran ermo cheo de caligraf\u00edas, d\u00e1lle ao campo unha triste cor parda que nada ten que ver coas cores do outono.<\/p>\n
Ao cami\u00f1armos polo monte, cae unha choiva de ourizos. Cos petos cheos de casta\u00f1as, cami\u00f1amos por unha paisaxe de enormes casti\u00f1eiros e carballeiras agachadas, beirando a ribeira do r\u00edo Loio<\/a>. As garzas ref\u00faxianse baixo a agachada Ponte da Retorta ao anoitecer e fuxen planeando entre as pesadas ponlas dos carballos cando pisas con forza a folla do chan. \u00c9 este un roteiro singular, sinalizado polo concello con cari\u00f1o e atenci\u00f3n. Pero \u00e9 especialmente singular porque nesta terra monta\u00f1osa, as pegadas do home desaparecen como castelos de area entre a silveira, a terra e a frouma. <\/p>\n –Pois ser\u00e1 cousa de ir marchando, tam\u00e9n<\/em> -parece dicirlle un vello, mentres soa os mocos, sentadi\u00f1o no luscofusco, ao Tempo que sentou ao seu car\u00f3n no seu cami\u00f1o cara o Atl\u00e1ntico.<\/p>\n Aqu\u00ed, no concello de Paradela<\/a>, remata a Ribeira Sacra no seu estremo norte. Dous min\u00fasculos prioratos ag\u00f3chanse nas voltas dos r\u00edos. O de San Facundo de Ribas do Mi\u00f1o<\/a>, restaurado hai pouco, aparece nunha deliciosa boca do r\u00edo, cun embarcadoiro e vi\u00f1edos. O de San Xo\u00e1n de Loio<\/a> merece un esforzo de exploraci\u00f3n e imaxinaci\u00f3n.<\/p>\n Agachado nunha volta deste r\u00edo, chegar a el significa interpretar a ladeira para descubrir o antigo sendeiro, esvarar por algunhas pedras. Un sabe que chega porque o granito est\u00e1 cortado, de s\u00fapeto, a machada, e nel rec\u00f3rtanse as pequenas pegadas de tellados que unha vez estiveron sostidos al\u00ed. Un sepulcro antropomorfo xorde entre o musgo, crebado. As fiadas de pedra que quedan parecen ondas conc\u00e9ntricas que van descendendo pola ladeira e pequenas sorpresas, como escadas, chemineas ou tella aspiran a desaparecer canto antes. <\/p>\n Seguimos cami\u00f1o polas Cortes de Loio. Ao chegar a estrada que une Portomar\u00edn con Paradela, despois de pasar a ponte do r\u00edo Loio, paramos a probar as angu\u00edas do Mi\u00f1o no Mes\u00f3n de Loio. Ao noso car\u00f3n, brasileiras e labregos comen un sinf\u00edn de chuletas. O sol marcha de Belesar e pega, ao final, nas almeas de Portomar\u00edn. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Un xigante aprende a escribir no fondo do embalse de Belesar. A herba que nace…<\/p>\n
<\/p>\n