<\/p>\n<\/p>\n
Se o centro de M\u00e9xico \u00e9 un lugar estremo e duro, o pr\u00f3ximo barrio de Coyoac\u00e1n \u00e9 un remanso de tranquilidade. Neste rueiro hist\u00f3rico de clase media-alta, con recoletas casi\u00f1as agachadas tralos muros, amplas sombras hai alg\u00fans tesouros imprescind\u00edbeis: al\u00ed est\u00e1n as casas de Trotsky e de Frida Kahlo. A casa de Trotsky, reconvertida polo ruso en b\u00fanker, est\u00e1 tal e como a deixaron despois do asasinato do revolucionario, con balazos incrustados na parede, mesas para alimentar a moreas de colaboradores e dict\u00e1fonos propios do doutor Bacterio. Os gu\u00edas falan baixi\u00f1o, como no querendo crebar o certo aire sacro que al\u00ed existe, entre fouces e martelos, entre sombras, disparos, traiz\u00f3ns. <\/p>\n
A poucas maz\u00e1s de distancia est\u00e1 a Casa Azul, a casa familiar de Frida Kahlo. Lugar m\u00e1xico, cheo de cor, cami\u00f1as polas s\u00faas estancias \u00e9 fascinante: faise lendo unha a unha as cartas que a artista lle escrib\u00eda ao seu amigo m\u00e9dico Leo Eloesser. \u00c9 a voz da autora a que fala en todo o momento, e suc\u00e9dense cadros e cors\u00e9s ortop\u00e9dicos, pernas decoradas e apostas entre amigos escritas en arroutada na coci\u00f1a. Sobre a cabeceira da cama de Frida aparece o retablo cos seus santos preferidos: Marx, Lenin, Stalin, Mao. Na escaleira, aparecen exvotos, pequenas ofrendas pict\u00f3ricas nos que xente humilde ofrece a s\u00faa historia, debuxada, aos santos. En cada esquina, apropi\u00e1ndose das iconas desta cultura mexicana, esqueletes de papel, de escaiola. No belo xard\u00edn, estatu\u00ed\u00f1as xoguetonas precolombinas. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Se o centro de M\u00e9xico \u00e9 un lugar estremo e duro, o pr\u00f3ximo barrio de…<\/p>\n