{"id":7042,"date":"2009-06-27T00:39:46","date_gmt":"2009-06-26T22:39:46","guid":{"rendered":"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/?p=7042"},"modified":"2009-06-27T01:05:18","modified_gmt":"2009-06-26T23:05:18","slug":"culler-de-pau-mans-xaponesas-para-crear-elegancia-galega-no-grove","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2009\/06\/27\/culler-de-pau-mans-xaponesas-para-crear-elegancia-galega-no-grove\/","title":{"rendered":"Restaurante Culler de Pau: mans galegas e xaponesas para crear elegancia gastron\u00f3mica no Grove"},"content":{"rendered":"

\"\"
\nFotos: Sole<\/em><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

C<\/span>on s\u00f3 dous meses de vida, o restaurante Culler de Pau<\/a>, en Reboredo (O Grove) [T: 986732275 \/ localizaci\u00f3n<\/a>] \u00e9, sen d\u00fabida, unha das m\u00e1is agrad\u00e1beis sorpresas da tempada gastron\u00f3mica en Galicia. Galegos e xaponeses est\u00e1n a emprender unha elegante nova aventura culinaria que c\u00f3mpre seguir con atenci\u00f3n. S\u00f3 oito mesas nun edificio vangardista e moi minimalista, que combina un luminoso -case cegador- branco, a madeira e o cristal, a trav\u00e9s de enormes fiestras que se abren \u00e1 boca da r\u00eda de Arousa, permitindo distinguir os illotes de Noro e Vionta, Ribeira e a orixinal perspectiva da serra do Barbanza que ofrece o Grove. Aqu\u00ed se serve un men\u00fa contempor\u00e1neo, sinxelo, cunha coci\u00f1a e sala sorprendentemente rodadas a s\u00f3 dous meses da inauguraci\u00f3n. Tempos, temperaturas, servizo ax\u00fastase como nun restaurante de anos de experiencia. Algo inusual. <\/p>\n

Entra o sol por este edificio case transl\u00facido, e os pratos resultan belos, harmoniosos, decorados coas pranti\u00f1as dos campos da redonda, cunha montaxe dos pratos din\u00e1mica, con preves e escumas que conducen visualmente en li\u00f1as ata o ingrediente principal. <\/p>\n

A historia deste restaurante \u00e9 ben curiosa. Dirixido por dous mozos, a parella formada por Javier Olleros -que exerce na coci\u00f1a- e Amaranta Rodr\u00edguez -na sala e recepci\u00f3n. Olleros pertence a unha familia de tradici\u00f3n hosteleira no Grove, propietarios do Hotel Mar Atl\u00e1ntico. Durante os catro meses que pechaba o hotel, Javier aproveitaba para facer stages en coci\u00f1as de aqu\u00ed e acol\u00e1. Estivo en Solla, en To\u00f1i Vicente, con Cannas no Pepe Vieira, con Arola en La Broche (Madrid), con Seiji Yamamoto en Tokio e con Mart\u00edn Berasategui. Olleros levaba catro anos procurando facer algo, pero atopou aos compa\u00f1eiros de aventura en Berasategui: a s\u00faa “man dereita, man esquerda, todo”, o xapon\u00e9s Takahide Tanaka, xunto con outro cidad\u00e1n do Sol nacente, Hakio. O t\u00e1ndem Olleros-Tanaka na coci\u00f1a, xunto con Hakio, conforman esta coci\u00f1a. “\u00bfQue tal a confrontaci\u00f3n cultural”, preg\u00fantolle a Olleros. “Non hai tal”, cont\u00e9stame entre risos, “son moi parecidos a n\u00f3s, te\u00f1en un concepto do peixe e do marisco moi similar, a\u00ednda que eles son capaces de aproveitar todo, practicamente todo de peixes coma o rape. Aproveitamos as s\u00faas mans pero tam\u00e9n os seus co\u00f1ecementos”. <\/p>\n

O resultado \u00e9 unha coci\u00f1a de sinxelas ra\u00edces galegas pero con influencias e precisi\u00f3n nipona, e en xeral, segundo Olleros, de todas as coci\u00f1as polas que ten pasado de stage<\/em>. Para co\u00f1ecela, n\u00f3s optamos polo men\u00fa degustaci\u00f3n. <\/p>\n

\"\"<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Tras un par de aperitivos, un de foie con maz\u00e1<\/em> e outro magnifico, este bocadi\u00f1o de chocos, pasamos ao men\u00fa en si mesmo. Navallas con prebe de cebola torrada, lamina fina de aceituna e pur\u00e9 de aceituna<\/em>, seguimos cun ovo “da casa” \u00e1 carbonara de queixo San Sim\u00f3n e pan de tomillo<\/em>, unha interesante e suave versi\u00f3n destes ovos feitos a baixa temperatura. Tras un prato t\u00e9pedo de verduri\u00f1as e “roastbeef” de vitela, vinagreta de mostaza<\/em> (excelente), chegou unha pescada como unha caldeirada con p\u00e9rolas de tapioca e allada<\/em> co peixe inusualmente m\u00e1is feito do que \u00e9 habitual na nova coci\u00f1a galega.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

No cap\u00edtulo de postres, tras un prato de queixos ofrec\u00e9usenos unha remolacha xeada con froitos vermellos<\/em> e un postre de caf\u00e9, leite e cacao<\/em> -un homenaxe aos almorzos de infancia, que era puros bocados de infancia antes de ir coller o bus para o colexio. <\/p>\n

O men\u00fa degustaci\u00f3n custa 36 euros e, sen d\u00fabida, \u00e9 unha das mellores ofertas en relaci\u00f3n calidade-prezo dos restaurantes de nova coci\u00f1a de Galicia. Tam\u00e9n se pode pedir \u00e1 carta. A adega \u00e9 bastante curti\u00f1a, con referencias galegas e espa\u00f1olas. N\u00f3s optamos por un Louro do Bolo 07. Culler de Pau arrinca sorprendentemente desde moi arriba, cun nivel inusual; o seu traballo est\u00e1 cheo de referencias a unha boa parte da nova coci\u00f1a que se realiza en Galicia, pero seguro que ser\u00e1 interesante ver como atopa o seu propio cami\u00f1o gastron\u00f3mico nun contorno tan privilexiado para excelentes produtos mari\u00f1os coma o Grove. E para os afeccionados \u00e1 gastronom\u00eda \u00e9nos unha bonita mostra de optimismo: de como se pode facer alta gastronom\u00eda en tempos aparentemente duros para aventuras hosteleiras. Unha nova xeraci\u00f3n de coci\u00f1eiros de alta factura t\u00e9cnica e conciencia das s\u00faas ra\u00edces est\u00e1 a acceder aos seus propios negocios e favorecendo a diversidade gastron\u00f3mica do pa\u00eds.<\/p>\n

Presten atenci\u00f3n \u00e1 xente de Culler de Pau. Dar\u00e1n que falar. A min xa me ga\u00f1aron como cliente. <\/p>\n

O men\u00fa degustaci\u00f3n, o Louro do Bolo e os caf\u00e9s sa\u00edron a 45 euros por cabeza. <\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Fotos: Sole Con s\u00f3 dous meses de vida, o restaurante Culler de Pau, en Reboredo…<\/p>\n

Ler a historiaRestaurante Culler de Pau: mans galegas e xaponesas para crear elegancia gastron\u00f3mica no Grove<\/span><\/a><\/div>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":7043,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2,7,8],"tags":[],"class_list":["post-7042","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-diario","category-paparotasco","category-roteiros","excerpt","zoom","full-without-featured","even","excerpt-0"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7042","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7042"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7042\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/7043"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7042"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7042"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7042"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}