<\/p>\n <\/p>\n
Entre os efectos secundarios das viaxes est\u00e1 a sabrosa deslocalizaci\u00f3n. Dise da tendencia a estar entre d\u00faas augas ao pouco do retorno, comparando o propio co alleo rec\u00e9n visitado. P\u00e9nsoo mentres dilapido Salto Mortal<\/a>, de Kenzaburo O\u00e9<\/a>, as\u00ed entre a area, e decido abandonalo \u00e1s poucas p\u00e1xinas ante a perspectiva de ter que loitar m\u00e1is coa infame traduci\u00f3n que coa propia narraci\u00f3n. Ergo os ollos e vexo as monta\u00f1as do Barbanza. Dous d\u00edas antes, estaba nun sitio moi similar, pero moi lonxe. <\/p>\n Xa \u00e9 tarde. Deit\u00e1monos nas cadeiras do aeroporto secundario Glasgow Prestwick e entre as mi\u00f1as mans vou rematando Sushi para principiantes<\/a>, de Marian Keyes. Acabamos de saudar a Salman Rushdie. Si, Rushdie. Aparece cargado de maletas, un neno pequeno, disciplinado e espelido e un certo aire de desprotecci\u00f3n \u00edntima. Lembro a Rushdie nas fotos de revistas de sociedade, sempre rodeado de mulleres nas fotograf\u00edas, sometido eternamente ao abeiro maternal. Agora sorr\u00ed cortesmente, pensando que somos fans. Xa non parece quedar rastro da s\u00faa famosa escolta anti fatwa<\/em>. <\/p>\n O sushi est\u00e1 m\u00e1is saboroso do que me tem\u00edn ao principio, agardando que fose unha secuela de Bridget coma quen sospeita o derrube inmediato dun edificio: certa iron\u00eda s\u00e1lvao da queima e faino interesante, a pesar do aceno de noxo que poidan p\u00f3r alg\u00fans arredor desta subliteratura de x\u00e9nero (???). Acompa\u00f1oume ao longo de pequenos minutos consumidos en diferentes recantos dos youth hostels de Escocia. Agora, co cansazo e a ro\u00f1a da final da viaxe, adaptando as costelas \u00e1s cadeiras do aeroporto, conv\u00e9nzome de que esta viaxe entroume de xeito intenso para dentro. Hai viaxes que che enchen os ollos; outras o bandullo; as mellores est\u00e1n nas que che cambian en algo; pero est\u00e1n tam\u00e9n aquelas nas que percibes que empatas cun lugar, que nun momento determinado bailas o mesmo paso na pista. E a\u00ed estamos, ghast\u00e1ndolle pista a este pa\u00eds.<\/p>\n Vaiamos atr\u00e1s. Estamos en Armadale, ao sur da illa de Skye, ao Oeste do pa\u00eds. Este territorio insular ao oeste de Escocia est\u00e1 metido entre a br\u00e9tema. Hai un porto de cemento e unha pizarri\u00f1a na que se anotan os avistamentos de mam\u00edferos mari\u00f1os coma quen escribe as apostas dunha porra da ofici\u00f1a. Focas, marsopas, golfi\u00f1os e baleas viven nesta costa. O orzamento da viaxe non permitiu subir \u00e1s lanchas e sa\u00edr a mar aberto a ver de preto as baleas, pero o territorio \u00e1brese como un p\u00e1ramo cheo de paisaxes. En Skye, os membros do clan McLeod ergu\u00edan na torre do castelo de Dunvegan<\/a> a Fairy Flag para convocar \u00e1 asemblea de trasnos do clan. O p\u00e1ramo \u00e9 enorme e desolado: aqu\u00ed tam\u00e9n aparece o toxo, casi\u00f1as diminutas encaladas como unha vez tam\u00e9n o estiveron as galegas da costa. As peludas vacas rubias das Highlands m\u00f3vense entre o vapor e a humidade. <\/p>\n