Un hospital sempre \u00e9 algo triste. Un hospital de paredes suxas, vidros rotos, pintadas, reloxos parados, pegadas de mans graxentas nas portas, merda pendurada das redes das paredes exteriores, \u00e9 indignante. E iso p\u00e1salle ao Cristal Pi\u00f1or, o hospital provincial de Ourense. \u00c9 lament\u00e1bel que en Galicia sigan existindo instalaci\u00f3ns tan terceiromundistas. E a construci\u00f3n da nova ala non \u00e9 excusa para ter aos pacientes nun recinto como aquel. <\/p>\n
Acostumado a unha cidade que parece m\u00e1is viva durante a fin de semana que durante os d\u00edas labor\u00e1beis, chegar ao deserto ourens\u00e1n resulta sorprendente. Comemos na Porta da Aira, baixo recomendaci\u00f3n de Bob Oe, perto da catedral. Os seus ovos rachados, unha especie de revolto de escalfados, combinados con boa carne e chourizo asado, son un sabroso achado. <\/p>\n
\u00c1 volta, as nosas cabezas andan metidas a darlle voltas a miles de cousas. \u00c9 tempo. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Un hospital sempre \u00e9 algo triste. Un hospital de paredes suxas, vidros rotos, pintadas, reloxos…<\/p>\n