Os helic\u00f3pteros caen na ola da cidade vella a partir da nosa casa. Na ma\u00f1\u00e1 do 25 de xullo, o ceo de Santiago est\u00e1 cheo de zunidos de rotores que me espertan unha profunda aversi\u00f3n e incomodidade, que se meten sen permiso dentro desta casa mentres escribo. Hai m\u00e1is de mil anos, ergueuse a\u00ed abaixo unha catedral como s\u00edmbolo de poder de conquista; hoxe en d\u00eda, o control sobre espazo simb\u00f3lico segue a ter unha excesiva importancia m\u00edtica: compr\u00e9ndoa, t\u00e9\u00f1oa compartido, pero como t\u00f3dalas cerimonias colectivas, hoxe prov\u00f3came un excesivo pudor e timidez. Se houbera bo tempo, eu celebrar\u00eda o D\u00eda da Patria ba\u00f1\u00e1ndome nas augas da Praia da Balea e comendo unhas xoubas asadas, xogando cos dedos no argazo seco e escoitando o salto dos pulg\u00f3ns ao car\u00f3n da toalla. E beber\u00eda unha copa de vi\u00f1o \u00e1 sa\u00fade de t\u00f3dolos vivos que a\u00ednda pasar\u00e1n por este pa\u00eds.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Os helic\u00f3pteros caen na ola da cidade vella a partir da nosa casa. Na ma\u00f1\u00e1…<\/p>\n