localizaci\u00f3n<\/a>]. O Coto \u00e9 un lugar moi querido por min. Est\u00e1 ubicado nun espol\u00f3n que se pendura desde os Chans, o alto da Serra do Barbanza, sobre a r\u00eda de Arousa. Tr\u00e1tase dun castro nun excepcional estado de conservaci\u00f3n. Para que vos fagades unha idea, cando non ten un enorme mato de toxo, p\u00f3dense apreciar a simple vista as casas circulares dos seus moradores nas diferentes terrazas da acr\u00f3pole. Unha boa muralla rodea o per\u00edmetro, e no seu interior mesmo hai un petr\u00f3glifo e unha curiosa cabana de pastores. O Coto \u00e9 un dos castros m\u00e1is interesantes do Barbanza.<\/p>\nCal ser\u00eda a nosa sorpresa cando, ao chegarmos al\u00ed, descubrimos unha nova pista forestal que arrasara parte do per\u00edmetro de protecci\u00f3n arqueol\u00f3xica e a antiga calzada -posiblemente de orixe prerromana- que sub\u00eda ata al\u00ed e, se cadra, parte dos vestixios superficiais da parte baixa da acr\u00f3pole. A pista estaba rec\u00e9n feita, e a\u00ednda na fase de desmonte. As m\u00e1quinas remexeran unha boa cantidade de terra e pedra e bot\u00e1rana a un car\u00f3n, pero a\u00ednda pod\u00edan facer m\u00e1is dano. Unha barbaridade.<\/p>\n
Con indignaci\u00f3n, chamei ao d\u00eda seguinte, domingo, nada m\u00e1is espertar, ao 082 (Garda Civil) para dar parte. “Ap\u00farense”, d\u00edxenlle, “non sei se as m\u00e1quinas volver\u00e1n o luns”. \u00c1s once xa hab\u00eda unha patrulla na zona \u00e1 que o meu irm\u00e1n guiou ata o castro. Tras facer as comprobaci\u00f3ns pertinentes, cham\u00e1ronme da Garda Civil de Boiro. “Si, o castro est\u00e1 protexido e parecen existir danos. Xa pode vostede facer a denuncia”, inform\u00e1ronme. Quedeime sorprendido. “Pero vostedes non van facer nada?”, preguntei. “Sen denuncia, non podemos”. Quedei estupefacto. \u00bfAs forzas do orde non deben actuar de oficio<\/em> en caso de delictos contra o Patrimonio? Non sei. Non ti\u00f1a tempo de pensalo. E tampouco posu\u00eda tempo material para achegarme ata Boiro.<\/p>\nHoxe pola ma\u00f1\u00e1 chamei \u00e1s 9:30 h. ao concello de Boiro para informar da agresi\u00f3n. Mentres, cursaba a denuncia na Polic\u00eda Nacional de Santiago pregando que axilizaran os tr\u00e1mites o m\u00e1ximo posible, xa que o xacemento se atopaba en perigo inminente e eu non me pod\u00eda desprazar en persoa a Boiro ata o cuartel da Guarda Civil a formalizar o aviso. “Poder\u00e1 tardar tres ou catro d\u00edas”, inform\u00e1ronme na Polic\u00eda, “mentres o xulgado de Santiago se inhibe e o enviamos a Boiro”. Sent\u00edn unha forte sensaci\u00f3n de indefensi\u00f3n. \u00bfEst\u00e1 o noso patrimonio cultural realmente tan desprotexido?\u00bfPode a burocracia policial e xudicial permitir que un xacemento se estrague, malia seren advertidos? Na mi\u00f1a denuncia, fago que conste un par\u00e1grafo que chama a atenci\u00f3n sobre a urxencia dos feitos.<\/p>\n
Sa\u00edn preocupado da Polic\u00eda Nacional e funme para o Mosteiro de Bonaval, onde est\u00e1 unha parte das oficinas da Direcci\u00f3n Xeral de Patrimonio. “Inspecci\u00f3n est\u00e1 en San Caetano”, inform\u00e1ronme, “isto \u00e9 Conservaci\u00f3n”. Merda. Afortunadamente, o xefe de servizo atendeume amablemente. Sacou do arquivo o expediente de catalogaci\u00f3n que a Xunta ten do Coto desde o ano 1984. Sobre el, indiqueille a zona afectada. Por tel\u00e9fono, o funcionario falou co xefe dos inspectores de Patrimonio. “Ac\u00e1banos de chegar unha notificaci\u00f3n”, informoume. Nese momento xusto cham\u00e1ronme do concello de Boiro. V\u00edctor Barbeito, arque\u00f3logo municipal, deume conta do que estaban facendo desde al\u00ed: “os feitos ocorreron hai un mes. Unha madeireira fixo esa pista forestal. Xa o notificamos a Patrimonio tras informar \u00e1 madeireira de que deb\u00eda deter a construci\u00f3n da pista”. En Bonaval, o xefe de servizo tranquilizoume: “imos mandar rapidamente este expediente arriba, ao servizo de inspectores”. Conf\u00edo na eficiencia dos funcionarios tanto municipais como auton\u00f3micos, que mantiveron un proceder impec\u00e1bel, pero non deixo de estar intranquilo polos prazos. <\/p>\n
![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/coto_amoreira_3.jpg\")
<\/p>\n
Mentres nos apuramos aqu\u00ed, as m\u00e1quinas, como amosa a foto de embaixo, seguen preto do castro, en tarefas de desmonte. <\/p>\n
Quen me mandar\u00e1 a min meterme nestes sarillos. Como cidad\u00e1n, te\u00f1o a conciencia tranquila, pero iso non me libera de estar inquedo de que se produza un atentado maior nos vindeiros d\u00edas. Aqu\u00ed, e na mi\u00f1a denuncia, queda constancia.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Unha pista c\u00e1rgase parte do per\u00edmetro arqueol\u00f3xico, unha calzada e unha posible estrutura defensiva do…<\/p>\n
Ler a historiaPerigosa agresi\u00f3n ao patrimonio cultural no Coto da Amoreira, en Boiro<\/span><\/a><\/div>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":6353,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2,8],"tags":[],"class_list":["post-6352","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-diario","category-roteiros","excerpt","zoom","full-without-featured","even","excerpt-0"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6352","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6352"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6352\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/6353"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6352"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6352"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6352"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/coto_amoreira_1.jpg\")
<\/p>\n![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/coto_amoreira_2.jpg\")