{"id":5311,"date":"2008-09-15T00:06:24","date_gmt":"2008-09-14T22:06:24","guid":{"rendered":"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/?p=5311"},"modified":"2008-09-16T23:07:31","modified_gmt":"2008-09-16T21:07:31","slug":"carros-e-abstinencias-na-eira-das-ermidas","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2008\/09\/15\/carros-e-abstinencias-na-eira-das-ermidas\/","title":{"rendered":"Carros e abstinencias na Eira da Ermida"},"content":{"rendered":"


\nFotos: Sole<\/em><\/p>\n

-Aqu\u00ed en Filgueira eramos corenta veci\u00f1os e hab\u00eda corenta e cinco h\u00f3rreos.<\/p>\n

A mellor hora para falar nas aldeas galegas \u00e9 nos ser\u00e1ns, nestes ser\u00e1ns de raios longos que xa van chamando polo outono, cando as vellas sentan nos bancos de pedra e non hai homes aos que atender ata a noiti\u00f1a.Aqu\u00ed na aldea de Filgueira, un remoto lugar do concello de Cerdedo, na mi\u00f1a querida Terra de Montes, as vellas rin e falan moito. <\/p>\n

\"\"<\/p>\n

A Eira da Ermida \u00e9 un lugar singular. Ao car\u00f3n dunha modesta capeli\u00f1a do s\u00e9culo XVIII, nun alti\u00f1o, conc\u00e9ntranse vintecinco h\u00f3rreos deses corenta e cinco dos que nos falaba a vella. O resultado \u00e9 como unha pequena aldea de cabazos<\/a>. Constru\u00edanos al\u00ed para evitar a humidade; o millo secaba antes porque os frescos ventos que baixaban do vento peg\u00e1banlles mellor. <\/p>\n

-E ese \u00e9 o val da Quireza -dime a vella amos\u00e1ndome unha fermosa extensi\u00f3n que baixa con bosques e prados, famoso acocho durante a Guerra da Independencia das partidas de resistentes e das hostes de Cachamu\u00ed\u00f1a. A vella recita: <\/p>\n

Lal\u00edn ten o Deza,
\nDespois est\u00e1 o Trasdeza,
\npero o mellor \u00e9
\no val da Quireza<\/em><\/p>\n

R\u00edmonos. <\/p>\n

-E ser\u00e1 -d\u00edgolle. <\/p>\n

Un home coa camisa aberta e pelo abundante cano sube ata o banqui\u00f1o de pedra. As vellas queren ilustrarnos coas glorias locais.<\/p>\n

-\u00a1M\u00e1goa que non vi\u00f1eran o domingo pasado! Ti\u00f1amos aqu\u00ed unha carreira moi principal!<\/p>\n

\u00c9 certo que non se lle pode negar a orixinalidade. O primeiro domingo de setembro na aldea de Figueira hai unha carreira de carros, pero como doutro xeito. Non tiran vacas nin bois deses vellos carros, reliquias dese pasado agrario gardadas nos alpendres para esta ocasi\u00f3n anual, sen\u00f3n homes, que remontan como vacas suorosas a costa da aldea ata os h\u00f3rreos. <\/p>\n

-Vostede a\u00ednda ten lombo para participar -dime unha das vellas cat\u00e1ndome as anchuras.
\n-Este ano s\u00f3 correron dous: un veci\u00f1o, o Avelino, e mailo cura, que \u00e9 un chavali\u00f1o de trinta anos-asegura a outra.
\n-Ga\u00f1ou o cura -puntualizou o home picar\u00f3n-, pero as\u00ed calquera. Para competir, o Avelino non fixo o amor coa muller en toda a semana, e as\u00ed chegar fresco \u00e1 carreira. Pero claro, o cura, como leva de abstinencia todo o ano, arrasou con el!
\n-Ei, se me deixan, ata ve\u00f1o o vindeiro ano a ga\u00f1arlle ao cura -d\u00edgolle eu. <\/p>\n

O vello ap\u00fantame co dedo.<\/p>\n

-Pois vaite po\u00f1endo a r\u00e9xime de mulleres. <\/p>\n

As vellas rinse. O vello rise. Sole rise e eu tam\u00e9n. <\/p>\n

<\/p>\n

Estou ben nesta aldea da Filgueira. Unha das mulleres lev\u00e1ntase e am\u00f3same Castro Diz, as casas dos mouros, dominando o vello e guerrilleiro val da Quireza. <\/p>\n

-Os homes trouxeron toda a pedra deses mouros para aqu\u00ed, cargando os carros, cantando, para fundaren as nosas casas.
\n-E os cazadores atoparon neses montes -e vese unha escura espesura de carballos e fragas- unha p\u00eda moi grande. <\/p>\n

D\u00faas murallas al\u00f3 no alto deb\u00faxanse por debaixo da capa de toxeira. <\/p>\n

Volveremos a Filgueira.<\/p>\n

Localizaci\u00f3n no interior do post
\n
\n