![\"geres.jpg\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/geres.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
Ei, sei que non debera ser as\u00ed. Son do Barbanza. As mi\u00f1as primeiras (e as segundas) botas de monta\u00f1a queim\u00e1ronse baixo mares inmensos de toxo no alto da serra, nos que sobresa\u00edan como cons mari\u00f1os as pened\u00edas gran\u00edticas -algunhas a\u00ednda gardan abrigos e restos de habitaci\u00f3n humana-. Son do h\u00famido deserto de bra\u00f1as, paisaxes illadas, fr\u00edo e ventisca \u00e1 noite. A mi\u00f1a educaci\u00f3n visual est\u00e1, primeiro, nas peladas li\u00f1as amplas de horizontes monta\u00f1osos que agora as e\u00f3licas nos romperon por todo o pa\u00eds. <\/p>\n
-Isto \u00e9 unha cartograf\u00eda do \u00e1nimo -dix\u00e9rame un amigo, nun arrebato de inspiraci\u00f3n, despois dunha longa xornada atravesando os dous, en soedade absoluta durante todo o d\u00eda, o que quedaba do cami\u00f1o real que atravesaba os Chans do Barbanza<\/p>\n
Pero vou polo Ger\u00eas e nin o reco\u00f1ezo, nin me reco\u00f1ezo. Este \u00e9 o \u00fanico Parque Nacional de Portugal. Atrav\u00e9sao unha calzada romana que cruzaba estas soedades monta\u00f1esas desde a veci\u00f1a Braga e entra na actual Galicia polo corni\u00f1o do sur do noso mapa pol\u00edtico, na Portela do Home entre Entrimo e Lobios. O parque def\u00ednese pola densidade p\u00e9trea, puras b\u00f3las de granito, aqu\u00ed chamadas fragas<\/em>: este falso amigo ling\u00fc\u00edstico resulta sobre todo paradoxal. Un mira os mapas dos sendeiros, cheos de referencias a fragas de fermosos nomes, e imax\u00ednase espesura verde, pero erro<\/em>: as fragas son pedras prominentes, dentro de p\u00e1ramos p\u00e9treos. A soa perspectiva de facer quil\u00f3metros baixo un solleiro, co \u00fanico acompa\u00f1amento do granito e do toxo, res\u00faltame hoxe escasa, ou insuficiente, porque poucas cousas hai que me chamen a atenci\u00f3n no cami\u00f1o que fagamos. Se cadra, tralo inverno, os ollos pediran unha fauna ou flora m\u00e1is rica, unha abundancia visual. Adem\u00e1is, voume cargando unha certa carraxe interna: como o parque nacional est\u00e1 anegado por embalses, barragems<\/em>, incorporados \u00e1 oferta tur\u00edstica coma se foran lagos su\u00edzos, pistas inaxeitadas, alg\u00fans roteiros enferruxados, desdebuxados, os incendios que abrasan a carqueixa que sobrevive nestas alturas, os 75 euros por noite que pagamos por unha x\u00e9lida habitaci\u00f3n con vistas a un tellado e unha exasperante lentitude no servizo. <\/p>\n Eu son desta paisaxe ampla e pobre. Crieime nela. Pero o corpo ped\u00edanos moitas cores. Nas viaxes, hai lugares que representan o teu estado de \u00e1nimo, que son como dic\u00eda o meu amigo, unha cartograf\u00eda. Para outros, pola contra, sabes que non \u00e9 o momento. E que non est\u00e1s no lugar.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Ei, sei que non debera ser as\u00ed. Son do Barbanza. As mi\u00f1as primeiras (e as…<\/p>\n