Non hai sitio igual na contorna de Santiago, se buscas retroceder no tempo e volver aos platos de lume manso, baseados en salsas, guisos e moito tempo e coidado. Este \u00e9 un sitio para levar a amigos, non fallar, sorprender, e amosarlles un escaparate do que era a comida dos pazos, ou dos domingos con tempo, pota fumegante, chuvia nas fiestras e bra\u00f1as enchoupadas. <\/p>\n
Casa Ramallo, en Rois, \u00e9 un dos nosos grandes descubrimentos da tempada, descubrimento puramente persoal, xa que \u00e9 ben co\u00f1ecido polos amantes da boa mesa desde hai anos: cen, concretamente. Est\u00e1 na estrada que leva de Rois a Padr\u00f3n, beireando polo norte o val do Sar entre pazos e casas nobles. Por este local pasaron o poder, a cultura e a far\u00e1ndula deste pa\u00eds, que sempre se encontra a gusto xunta nas t\u00e1boas de xantar. A sala, atendida pola se\u00f1ora Milagros Ramallo, descendente dos fundadores, est\u00e1 sempre ateigada dun p\u00fablico que chega atra\u00eddo pola sona deste lugar ou que lle \u00e9 leal coma un sabueso. A min da Casa Ramallo g\u00fastanme os pratos de culler, os guisos, os preves espesados; acaban sendo absolutamente inolvid\u00e1beis no patrimonio gustativo que se nos vai quedando co tempo. A \u00faltima vez que estivemos foi absolutamente xenial. Un guiso de cariocas para comezar, seguido de lamprea con patacas e ch\u00edcharos (a mellor lamprea que com\u00edn na mi\u00f1a vida) e cap\u00f3n da casa cun estupendo preve de am\u00e9ndoas e ovos. Iso \u00e9 o que probamos, pero en Ramallo nunca se sabe: a tempada, o mercado, a caza (lembro un fais\u00e1n marabilloso). Para rematar, proba a pedir o seu m\u00edtico milfollas, se a\u00ednda lle queda, porque sempre hai unha competici\u00f3n entre os clientes por levarse o \u00faltimo anaco. Toda unha fotograf\u00eda da coci\u00f1a acomodada galega, co corpo que tomou desde mediados do s\u00e9culo XIX. <\/p>\n
Aqu\u00ed \u00c1lvaro Cunqueiro e o seu insepar\u00e1bel compadre Jos\u00e9 Mar\u00eda Castroviejo aplic\u00e1banse na arte do xantar. Imax\u00ednome a conversa mollada en tinto pa\u00eds:<\/p>\n
-Jos\u00e9 Mar\u00eda -dir\u00eda Cunqueiro mentres limpaba un osi\u00f1o cos seus reboludos dedos- estas perdices est\u00e1n tan tenras por seren arroladas a diario polas badaladas das camp\u00e1s de Bastavales, que est\u00e1n tan cerca. <\/p>\n
Propo\u00f1o que Casa Ramallo sexa declarada BIG<\/strong> (Ben de Interese Gastron\u00f3mico<\/em>) -antes haber\u00e1 que facer a lei, pero ese \u00e9 asunto que seguro que consigue consensos-. O restaurante \u00e9 case o \u00faltimo representante dunha comida cari\u00f1osa, ilustrada e caseira que queda nas inmediaci\u00f3ns da capital do pa\u00eds e que pouco a pouco se vai extinguindo mentres os ritmos do s\u00e9culo XXI nos arrebatan o tempo e, o que \u00e9 peor, a paciencia. Aqu\u00ed, nestes fog\u00f3ns de Rois, est\u00e1 o patrimonio de moitas horas de potas e chuvia de Galicia. <\/p>\n
\n
\nSobre 25 euros se non pides lamprea ou mariscos. Telf. 981 804 180. Reserva as fins de semana, que est\u00e1 a rebentar. Ver localizaci\u00f3n no interior do post<\/em> <\/p>\n