![\"patagonia.jpg\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/patagonia.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
Hai anos -cito de memoria unha d\u00e9cada atr\u00e1s-, lembro ler un texto de Otero Pedrayo no que falaba dos programas de lectura persoal. Don Ram\u00f3n explicaba que nun tempo da s\u00faa vida -esas angueiras sempre ocorren cando es universitario, \u00a1bendito tempo libre!- lera de xeito sistematizado importantes movementos literarios. Por exemplo, empezabas en maio co romantismo franc\u00e9s en Rousseau e abrindo o primeiro tomo de Chateaubriand e a finais de agosto, na galer\u00eda do Pazo de Trasalba, ao ser\u00e1n, pechabas a \u00faltima p\u00e1xina de A nosa se\u00f1ora de Par\u00eds<\/em>, de V\u00edctor Hugo, deixando tras de ti un ronsel de cad\u00e1veres literarios. As\u00ed estabas listo para enfiar, en setembro, co inicio do curso, a exploraci\u00f3n dos principais autores do naturalismo franc\u00e9s ou do realismo ruso. Tremendo home, non dubido de que o fixera as\u00ed. O certo \u00e9 que nunca ser\u00eda quen de emular esa disciplina oteriana nas mi\u00f1as lecturas de lecer, e de feito, te\u00f1o ata certa renuencia a ler d\u00faas obras do mesmo autor seguidas, na confianza de deixarme levar polo caos da lectura repousada. Ata dar con Bruce Chatwin. Faleiche del hai pouco, no seu magn\u00edfico libro Os trazos da canci\u00f3n<\/em>. A estra\u00f1a e brillante personalidade viaxeira de Chatwin, a an\u00e1rquica redacci\u00f3n de Os trazos da canci\u00f3n<\/em> f\u00edxome pensar se o libro era parte do seu estilo, ou o seu aparente zigzag, o non prop\u00f3sito, respond\u00eda a algunha cuesti\u00f3n coxuntural, en plan cansei de escribir \u00e1 metade do volume. <\/p>\n O certo \u00e9 que agora rematei Na Patagonia<\/em> e acabei fascinado. Nestoutro libro, o primeiro que publicou, Chatwin viaxa \u00e1 estrema austral de Am\u00e9rica cun motivo absurdo: saber algo m\u00e1is da horrenda pel de milodonte que ti\u00f1an uns familiares seus na casa. Pero a narraci\u00f3n s\u00f3 recupera o milodonte cara o final. No medio, estamos falando de historias de colonos europeos nesta zona estrema, de bandidos norteamericanos fuxidos do Oeste, de relatos in\u00e9ditos de mari\u00f1eiros que enf\u00edan o Cabo de Hornos, de ind\u00edxenas (sempre vistos desde unha estra\u00f1a distancia) extinguidos polas epidemias tra\u00eddas polo home branco. Chatwin volve a non ter un aparente destino no libro, a ser puro erratismo. E ese \u00e9 o seu destino. O errar. Non creo que sexa un libro que lle guste a quen espere que o final te\u00f1a conclusi\u00f3n ou moralexa, ou un peche que recolla e dea sentido \u00e1s m\u00faltiples direcci\u00f3ns que tomou o texto interior. Ao escritor ingl\u00e9s deb\u00edanlle resultar cansados os finais, porque \u00e9 como se a ponte se cortara a metade do cami\u00f1o. A min, persoalmente, enc\u00e1ntame estes libros que son como pegadas na beirarr\u00faa, que est\u00e1n no medio por vocaci\u00f3n, e que son, basicamente, unha porta cara outro lugar. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Hai anos -cito de memoria unha d\u00e9cada atr\u00e1s-, lembro ler un texto de Otero Pedrayo…<\/p>\n