{"id":4024,"date":"2008-02-03T22:25:15","date_gmt":"2008-02-03T20:25:15","guid":{"rendered":"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/index.php\/2008\/02\/03\/restaurante-calderon-en-santiago-de-compostela\/"},"modified":"2008-02-03T22:35:50","modified_gmt":"2008-02-03T20:35:50","slug":"restaurante-calderon-en-santiago-de-compostela","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2008\/02\/03\/restaurante-calderon-en-santiago-de-compostela\/","title":{"rendered":"Restaurante Calder\u00f3n, en Santiago de Compostela: innovaci\u00f3n ao punto tradicional"},"content":{"rendered":"

Fal\u00e1ranme moito do Restaurante Calder\u00f3n, en Santiago de Compostela, un cl\u00e1sico lugar de encontro de pol\u00edticos e xornalistas na cidade. O Calder\u00f3n non \u00e9 un lugar famoso f\u00f3ra da cidade, un destes restaurantes de sona, malia aparecer nas mellores gu\u00edas. Se o googleas<\/em>, por exemplo, atopas ben pouca informaci\u00f3n que te poida orientar. De boca a boca, con todo, sempre me falaran de xeito moi positivo do lugar. As\u00ed que non quedaba m\u00e1is remedio que facer esta exploraci\u00f3n urbana. Ao entrarmos, dimos o nome da reserva e nos conduciron ata a mesa, no piso de arriba dunha casa burguesa da Carreira do Conde. Eu creo que deb\u00edn po\u00f1er unha cara de bastante sorpresa cando vin isto:<\/p>\n

\"calderon_2.jpg\"<\/p>\n

e ao virar a cabeza, vin estoutro:<\/p>\n

\"calderon_1.jpg\"
\nFotos: Sole<\/em><\/p>\n

Tremenda mesa para dous! Eu sei que todo restaurante con aspiraci\u00f3ns en Compostela debe contar cun ou dous reservados, cando menos: esas discretas habitaci\u00f3ns para un reducido n\u00famero de comensais onde poden atoparse con discreci\u00f3n pol\u00edticos, empresarios, xornalistas e poderes en xeral -e sobre todo en particular-, dedicados a outro tipo de coci\u00f1as<\/em> non gastron\u00f3micas. Os reservados compostelanos son toda unha teor\u00eda e unha pr\u00e1ctica da pol\u00edtica, e se as paredes falaran, neles estar\u00eda escrita a historia da Galicia democr\u00e1tica, as\u00ed como unha inxente colecci\u00f3n de conversas comprometidas e miles de vaguedades e lugares de conversa com\u00fan. Sen embargo, os do Calder\u00f3n non era exactamente coma o resto.<\/p>\n

<\/p>\n

Parec\u00eda un apartamento decorado por Marabillas ou calquera outra tenda de modernos<\/em>. Todo un exceso nos sobrios, apreixados restaurantes compostelanos, que alternan pedra vista con cadros de campos e cruceiros. E para d\u00faas persoas todo isto? <\/p>\n

Ao sentarmos na mesa con mantel de coiro negro e cadeiras de metacrilato, miramos ao redor, \u00e1s paredes decoradas con partituras musicais, \u00e1s cortinas de encaixe negro, aos enanos bronceados que fac\u00edan a sorte de mesa e ao radiador dourado e deunos a risa parva. “Pero onde nos metimos?”, dixemos. Ao pouco a porta abriuse e comezou o servizo. O Calder\u00f3n ofrece unha intelixente combinaci\u00f3n de coci\u00f1a creativa e tradicional, cunha carta na que alterna pratos que incorporan ingredientes pouco habituais con cl\u00e1sicos populares<\/em> de alta calidade. Pensamos no men\u00fa degustaci\u00f3n, que anda nos 40 euros. “\u00bfE que ten este men\u00fa?”, pregunteille ao xefe de sala. Fixose un silencio inc\u00f3modo. “Ummm…\u00e9 unha sorpresa”, contestounos fuxindo da pregunta, “pero mellor que non pidan vi\u00f1o polo de agora”. Tres camareiros marcharon, pecharon a porta e volvimos a ficar no m\u00e1is absoluto silencio. <\/p>\n

\"calderon_3.jpg\"
\nXeado de foie e figos cunha copa de Aureus de Sauternes e lubina con grelos<\/em><\/p>\n

Te\u00f1o que dicir que a situaci\u00f3n me resultou ben divertida. A\u00ednda que o men\u00fa desgustaci\u00f3n do Calder\u00f3n conta con cinco pratos e dous postres, non ti\u00f1amos nin idea do que pod\u00eda acontecer m\u00e1is al\u00e1 desa parca informaci\u00f3n. Tras un rico queixo en aceite de albahaca, apareceu a primeira sorpresa da noite e, sen d\u00fabida, o prato que m\u00e1is nos gustou: un xeado de foie e figos que a casa acompa\u00f1a expresamente cun Aureus de Sauternes 2005<\/a>, a creaci\u00f3n de Yvon Mau a partir destes vi\u00f1os feitos de podremia noble, absolutamente espectacular. <\/p>\n

Seguimos cunha sopa de setas, uns excelentes spaghetti de sepia e a\u00ednda m\u00e1is al\u00e1 unha magn\u00edfica lubina con grelos e un chulet\u00f3n de vaca vella de enorme cualidade. Rematamos con tres postres en formato chupito: maracuy\u00e1, toffe con chocolate e tarta de am\u00e9ndoas. Cun Maleolus -non me convenceu demasiado, era un puro homenaxe \u00e1 madeira-, a conta andivo nuns 70 euros por cabeza. Non \u00e9 para ir todas as semanas, desde logo. <\/p>\n

Iso si, sa\u00edmos cunha enorme sensaci\u00f3n de satisfacci\u00f3n, de ter ceado verdadeiramente ben. \u00c9 m\u00e1is, facendo uso do que nos permite a gram\u00e1tica galega, creo que comimos ben, ben<\/em>. Un servizo impec\u00e1bel, ingredientes de primeira e a certeza de co\u00f1ecer unha v\u00eda diferente nos restaurantes da capital: un equipo que parece estar ao tanto das innovaci\u00f3ns en ingredientes e t\u00e9cnicas de moda no Estado pero que os recicla, e combina, con intelixencia, nunha factura m\u00e1is tradicional co produto e a elaboraci\u00f3n tradicional como eixo. Gustoume a f\u00f3rmula. <\/p>\n

Restaurante Calder\u00f3n<\/strong>
\nRua Da Carreira Do Conde 8
\n15706 Santiago De Compostela
\n981 554 356<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Fal\u00e1ranme moito do Restaurante Calder\u00f3n, en Santiago de Compostela, un cl\u00e1sico lugar de encontro de<\/p>\n

Ler a historiaRestaurante Calder\u00f3n, en Santiago de Compostela: innovaci\u00f3n ao punto tradicional<\/span><\/a><\/div>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":4021,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2,7,8],"tags":[],"class_list":["post-4024","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-diario","category-paparotasco","category-roteiros","excerpt","zoom","full-without-featured","even","excerpt-0"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4024","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4024"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4024\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/4021"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4024"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4024"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4024"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}