To\u00f1i Vicente<\/a> \u00e9 unha muller lexendaria. E non me refiro \u00e1 s\u00faa dimensi\u00f3n p\u00fablica maior ou menor, sen\u00f3n a que sobre ela levo escoitando lendas urbanas, contos, invenci\u00f3ns e an\u00e9cdotas pouco veraces desde hai moitos anos. A maior parte delas, tremendas chorradas que resultaban incr\u00edbeis que unha persoa con dous dedos de fronte crera. Pero a\u00ed estaban, e as cr\u00edan. A To\u00f1i Vicente moitos pres\u00e9ntana como o paradigma da coci\u00f1a contempor\u00e1nea, cando quer\u00edan contrapo\u00f1ela negativamente \u00e1 contundencia dunha mariscada ou un chulet\u00f3n. Da coci\u00f1a que non quer\u00edan. Da que nunca apoiar\u00edan. Dos que cr\u00edan e cren que a coci\u00f1a galega debe quedar estancada, petrificada tal e como a que recibimos dos nosos av\u00f3s, e que non se pararon a pensar que a nosa gastronom\u00eda nacional leva s\u00e9culos de evoluci\u00f3n constante.<\/p>\n-To\u00f1i Vicente pinta os pratos antes de combinar os ingredientes.
\n-Moita conta e moita fame, tam\u00e9n.
\n-Imos a To\u00f1i Vicente por apoiar<\/em> -dic\u00edanme no gabinete dun pol\u00edtico hai anos. <\/p>\nPor apoiar<\/em>. O peor que che pod\u00edan dicir. Hai uns meses visitamos To\u00f1i Vicente para comprobar canto hab\u00eda de certo ou non neste rosario de condescendencias. A\u00ednda a semana anterior, nun prestixioso restaurante tradicional de Santiago escoitaramos unha monserga similar: os camareiros r\u00edanse da coidada presentaci\u00f3n dos pratos. Manda truco, pensei, a principios do s\u00e9culo XXI, e a estes rancios a\u00ednda lles parece mal que algu\u00e9n lles preocupe polos aspectos visuais do empratado. Eu ti\u00f1a a sospeita de que detr\u00e1s desta visi\u00f3n o que hab\u00eda eran reacci\u00f3ns bastante primarias: un machismo barato que concede \u00e1s mulleres a coci\u00f1a das casas pero non a elegancia das mellores salas de restauraci\u00f3n, adobiado cunha ignoracia gastron\u00f3mica teimuda en comparar lac\u00f3n con grelos e o ravioli salteado de pataca, vieira e salteado de verdura ao cilantro<\/em>. Moitos non aceptar\u00e1n nunca o cami\u00f1o da coci\u00f1eira, primeira e intocada estrela Michel\u00edn do pa\u00eds, primeiro no seu restaurante S\u00edbaris de Vigo e logo xa no To\u00f1i Vicente de Santiago. Lendo comentarios en blogs existe, adem\u00e1is, unha certa condescendencia sobre a s\u00faa figura. Agora est\u00e1 en decadencia.<\/p>\n-Xa non \u00e9 o que era. Est\u00e1 estancada -din alg\u00fans se\u00f1orones baixo ep\u00edgrafes an\u00f3nimos. <\/p>\n
\u00bfNon \u00e9 o que era? Estivemos no local de To\u00f1i Vicente hai uns meses e si vimos o que \u00e9: unha personal\u00edsima coci\u00f1a de excepcional altura t\u00e9cnica para o que estamos acostumados a ver por aqu\u00ed. En Galicia non se parece a ningunha outra. Se algu\u00e9n quere explorar os cami\u00f1os da modernidade gastron\u00f3mica en Galicia, deber\u00eda visitar aos mellores do Grupo Nove, pero To\u00f1i \u00e9 irrenunci\u00e1bel se se disp\u00f3n de orzamento. \u00bfPor que? Porque \u00e9 outra v\u00eda, totalmente individual. \u00c9 certo que \u00e9 unha coci\u00f1a de muller. Ela o reivindica, adem\u00e1is. Unha coci\u00f1a vexetal, de entrantes e de peixes, de postres, a\u00ednda que a coci\u00f1eira tam\u00e9n se manexa ben coas carnes, e baseada na limpeza dos pratos e nunha potente influencia asi\u00e1tica, que percorre o tratamento de verduras, de ensaladas, de aceites e preves. Comprend\u00edn a que se refer\u00edan os lampant\u00edns que pasaban fame en To\u00f1i Vicente: a\u00ednda que a suma de comida nas raci\u00f3ns \u00e9 axeitada, a coci\u00f1a vai preparada de xeito tan lixeiro que os pratos non resultan tan agresivos no est\u00f3mago, son tremendamente saudables. A sensaci\u00f3n final, por suposto, cando te p\u00f3s de novo a chaqueta e saes \u00e1 r\u00faa Rosal\u00eda de Castro, \u00e9 satisfactoria para calquera. S\u00f3 fun a To\u00f1i Vicente unha vez, e foi neste ano. \u00bfEstancada? Se cadra estancada vinte anos por diante<\/em> de boa parte dos restaurantes galegos. <\/p>\nO principal problema de To\u00f1i Vicente son os prezos. Conta con carta e dous men\u00fas degustaci\u00f3n (un executivo, de 50 euros, s\u00f3 \u00e1s mediod\u00edas) e outro m\u00e1is longo, de 85 euros (m\u00e1is bebidas, vi\u00f1o como m\u00ednimo a trinta euros) que con toda l\u00f3xica pode botar para atr\u00e1s a moitos nun pa\u00eds que non ten econom\u00edas tan fastuosas. \u00c9 triste, desde logo, disfrutar dunha fant\u00e1stica comida nun comedor case baleiro. Unha m\u00e1goa, porque esa conta \u00e9 un freo para que m\u00e1is xente non poida co\u00f1ecer a casa desta Gran Dama da coci\u00f1a galega e se desmonten eses mitos que, agora xa o sei, prove\u00f1en da ignorancia e do prexu\u00edzo.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
To\u00f1i Vicente \u00e9 unha muller lexendaria. E non me refiro \u00e1 s\u00faa dimensi\u00f3n p\u00fablica maior…<\/p>\n
Ler a historiaTo\u00f1i Vicente: desmontado mitos sobre a gran dama da coci\u00f1a galega<\/span><\/a><\/div>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":3858,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2,7],"tags":[],"class_list":["post-3859","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-diario","category-paparotasco","excerpt","zoom","full-without-featured","even","excerpt-0"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3859","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3859"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3859\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3858"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3859"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3859"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3859"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
![\"tonhi.jpg\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/tonhi.jpg\")
<\/p>\n