{"id":3743,"date":"2007-12-04T19:30:30","date_gmt":"2007-12-04T17:30:30","guid":{"rendered":"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/index.php\/2007\/12\/04\/descubrimentos-nos-novos-ribeiros\/"},"modified":"2007-12-05T09:34:29","modified_gmt":"2007-12-05T07:34:29","slug":"descubrimentos-nos-novos-ribeiros","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2007\/12\/04\/descubrimentos-nos-novos-ribeiros\/","title":{"rendered":"[lang_gl]Descubrimentos nos novos Ribeiros[\/lang_gl][lang_es]Descubrimientos en los nuevos Ribeiros[\/lang_es]"},"content":{"rendered":"<p><img decoding=\"async\" id=\"image3746\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/presentacion_ribeiro.jpg\" alt=\"presentacion_ribeiro.jpg\" \/><br \/>\n[lang_gl]<em>Presentaci\u00f3n de vi\u00f1os da Denominaci\u00f3n de Orixe Ribeiro no Convento de San Francisco de Santiago de Compostela<br \/>\n<\/em><\/p>\n<p>O Ribeiro \u00e9 a aut\u00e9ntica petrucia das denominaci\u00f3ns galegas. A falta de que algu\u00e9n escriba a s\u00faa longa historia vin\u00edcola en detalle, hoxe o Ribeiro busca converterse nun produto de alta calidade, tras d\u00e9cadas de sombra, de granel e produci\u00f3n masiva e indiscriminada. Qu\u00e9danlle pasos, sen d\u00fabida. Para comezar, a renovaci\u00f3n da anticuada imaxe corporativa da Denominaci\u00f3n, que xa comeza a ser urxente. E unha certa exploraci\u00f3n de novas posibilidades e expresi\u00f3ns deses vi\u00f1edos centenarios, mesmo milenarios. <\/p>\n<p>Por sorte, a\u00ednda parece existir a sensaci\u00f3n de que est\u00e1 todo por facer. \u00bfQue pode dar de si o tinto sous\u00f3n ou brancellao? \u00bfQue novos matices ofrecer\u00e1 a treixadura? Estiven na presentaci\u00f3n oficial de Vi\u00f1os do Ribeiro que organizou a Denominaci\u00f3n en Santiago de Compostela. A\u00ednda que non tiven moito tempo, dinme un paseo para probar cousas novas. Moi brevemente, anoto os tres vi\u00f1os que me resultaron interesantes dentro dun panorama xeral algo conservador:<\/p>\n<p>&#8211;<strong>Cu\u00f1as Davia 2006.<\/strong> Este vi\u00f1o producido polas <a href=\"http:\/\/www.adegasvaldavia.com\/\">adegas Valdavia<\/a>, en Cenlle, \u00e9 un <em>coupage<\/em> de treixadura (70%) e albari\u00f1o (20%), con pequenas achegas de loureiro, lado e torront\u00e9s. Son produci\u00f3ns moi limitadas: o Cu\u00f1as Davia, que eu probei, chega de m\u00e1ximo \u00e1s 12.000 botellas. \u00c9 un vi\u00f1o moi equilibrado, xeneroso en boca e moi persistente. Para ter en conta. Qued\u00e1ronme ga\u00f1as de probar o seu Cu\u00f1as Davia Barrica, pero coas pr\u00e9sas non tiven tempo a pararme. <\/p>\n<p>&#8211;<strong>Vi\u00f1o das Encostas de Xistos 2006.<\/strong> A nova produci\u00f3n da Adega Gomariz, unha das m\u00e1is din\u00e1micas e aventureiras no Ribeiro actual. Tr\u00e1tase dun vi\u00f1o, a ver como o digo, dun vi\u00f1o <em>frik\u00edsimo<\/em>. Coma o seu propio nome indica, est\u00e1 feito nunha pedrugallenta encosta de xisto e -creo lembrar- \u00e9 un monovarietal de albari\u00f1o. Pero nada que ver cos albari\u00f1os que te\u00f1ades tomado, case nada que ver cun branco galego. Moi poucos matices na fase olfativa, pero un estra\u00f1o, profundo sabor mineral e salino, derivado do dur\u00edsimo terreo no que medran estas cepas. Para que logo digan os americanos que o <em>terroir<\/em> non infl\u00fae. O falador xerente, Ricardo Carreiro, comentounos que esta primeira anada das Encostas sae con 3.000 botellas. A min gustoume moito, pero -agardemos que me trabuque- non ha de ter doado encaixe comercial.<\/p>\n<p>&#8211;<a href=\"http:\/\/www.terraminei.com\/\"><strong>Terra Minei 2006<\/strong><\/a>. O mellor dos que catei na sesi\u00f3n, con clara diferencia. Un monovarietal de treixadura, que reivindica as potencialidades sedosas e untuosas desta variedade que poucas veces os colleiteiros se atreven a cultivar soa. \u00c9 un vi\u00f1o longo, de intensos aromas, un padal de froitas brancas e cun corpo amplio que o fai axeitado tanto para actos sociais como para comidas de peso. Prest\u00e1delle atenci\u00f3n, porque dar\u00e1 moito que falar.[\/lang_gl]<\/p>\n<p>[lang_es]<em>Presentaci\u00f3n de vinos de la Denominaci\u00f3n de Origen Ribeiro en el Convento de San Francisco de Santiago de Compostela<\/em><\/p>\n<p>O Ribeiro es la aut\u00e9ntica patriarca de las denominaciones gallegas. A falta de que alguien escriba su larga historia vin\u00edcola en detalle, hoy el Ribeiro busca convertirse en un producto de alta calidad, tras d\u00e9cadas de sombra, de granel y producci\u00f3n masiva e indiscriminada. Le quedan pasos, sin duda. Para comenzar, la renovaci\u00f3n de la anticuada imagen corporativa de la Denominaci\u00f3n, que ya comienza a ser urgente. Y una cierta exploraci\u00f3n de nuevas posibilidades y expresiones de esos vi\u00f1edos centenarios, incluso milenarios.<\/p>\n<p>Por suerte, aun parece existir la sensaci\u00f3n de que est\u00e1 todo por hacer. \u00bfQue pode dar de s\u00ed el tinto sous\u00f3n o el brancellao? \u00bfQu\u00e9 nuevos matices ofrecer\u00e1 la treixadura? Estuve en la presentaci\u00f3n oficial de Vinos del Ribeiro que organiz\u00f3 la Denominaci\u00f3n en Santiago de Compostela. Aunque no tuve mucho tiempo, me di un paseo para probar cosas nuevas. Muy brevemente, anoto los tres vinos que me resultaron interesantes dentro de un panorama general algo conservador:<\/p>\n<p>&#8211;<strong>Cu\u00f1as Davia 2006.<\/strong> Este vino producido por las bodegas Valdavia, en Cenlle, es un <em>coupage<\/em> de treixadura (70%) y albari\u00f1o (20%), con peque\u00f1as aportaciones de laurel, lado y torront\u00e9s. Son producciones muy limitadas: el Cu\u00f1as Davia, que yo prob\u00e9, llega de m\u00e1ximo a las 12.000 botellas. Es un vino muy equilibrado, generoso en boca y muy persistente. Para tener en cuenta. Me quedaron ganas de probar su Cu\u00f1as Davia Barrica, pero con las prisas no tuve tiempo a pararme.<\/p>\n<p>&#8211; <strong>Vi\u00f1o das Encostas de Xistos 2006.<\/strong> La nueva producci\u00f3n de la Adega Gomariz, una de las m\u00e1s din\u00e1micas y aventureras en el Ribeiro actual. Se trata de un vino, a ver c\u00f3mo lo digo, de un vino <em>frik\u00edsimo<\/em>. Como su propio nombre indica, est\u00e1 hecho en una pedregosa ladera de xisto y -creo recordar- es un monovarietal de albari\u00f1o. Pero nada que ver con los albari\u00f1os que hay\u00e1is tomado, casi nada que ver con un blanco gallego. Muy pocos matices en la fase olfativa, pero un extra\u00f1o, profundo sabor mineral y salino, derivado del dur\u00edsimo terreno en el que crecen estas cepas. Para que luego digan los americanos que el <em>terroir<\/em> no influye. El hablador gerente, Ricardo Carreiro, nos coment\u00f3 que esta primera a\u00f1ada de las Encostas sale con 3.000 botellas. A m\u00ed me gust\u00f3 mucho, pero -esperemos que me confunda- no ha de tener f\u00e1cil encaje comercial.<\/p>\n<p>&#8211;<strong><a href=\"http:\/\/www.terraminei.com\/\">Terra Minei 2006.<\/a><\/strong> El mejor de los que cat\u00e9 en la sesi\u00f3n, con clara diferencia. Un monovarietal de treixadura, que reivindica las potencialidades sedosas y untuosas de esta variedad que pocas veces los cosecheros se atreven a cultivar sola. Es un vino largo, de intensos aromas, un paladar de frutas blancas y con un cuerpo amplio que lo hace adecuado tanto para actos sociales como para comidas de peso. Prestadle atenci\u00f3n, porque dar\u00e1 mucho que hablar. [\/lang_es]<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>[lang_gl]Presentaci\u00f3n de vi\u00f1os da Denominaci\u00f3n de Orixe Ribeiro no Convento de San Francisco de Santiago&#8230;<\/p>\n<div class=\"more-link-wrapper\"><a class=\"more-link\" href=\"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2007\/12\/04\/descubrimentos-nos-novos-ribeiros\/\">Ler a historia<span class=\"screen-reader-text\">[lang_gl]Descubrimentos nos novos Ribeiros[\/lang_gl][lang_es]Descubrimientos en los nuevos Ribeiros[\/lang_es]<\/span><\/a><\/div>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":3746,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2,7],"tags":[],"class_list":["post-3743","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-diario","category-paparotasco","excerpt","zoom","full-without-featured","even","excerpt-0"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3743","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3743"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3743\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3746"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3743"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3743"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3743"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}