{"id":3476,"date":"2007-10-22T23:15:54","date_gmt":"2007-10-22T21:15:54","guid":{"rendered":"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/index.php\/2007\/10\/22\/bos-dias\/"},"modified":"2007-10-22T23:25:31","modified_gmt":"2007-10-22T21:25:31","slug":"bos-dias","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2007\/10\/22\/bos-dias\/","title":{"rendered":"[lang_gl]Bos d\u00edas[\/lang_gl][lang_es]Buenos d\u00edas[\/lang_es]"},"content":{"rendered":"<p>[lang_gl]Ti\u00f1a un compa\u00f1eiro de traballo que defend\u00eda o \u201chorario natural\u201d. El cr\u00eda que cada persoa ten un horario de espertar e de actividade vital b\u00e1sica, e que se deber\u00eda acudir ao traballo en funci\u00f3n destes biorritmos. Se ti es dos que \u00e1s sete e media da ma\u00f1\u00e1 te sentes xa tan greludo coma un butaneiro arxentino, pois a entrar na oficina cos radiopredicadores de primeira hora. Se, pola conta, es dos que te erguer\u00edas con facilidade \u00e1s nove e media ou dez, e tiveras que entrar no traballo \u00e1s once e media, pois tam\u00e9n aceptado. Simplemente ser\u00eda cuesti\u00f3n de marcarse horas de sa\u00edda proporcionais a esa de entrada. <\/p>\n<p>Digo isto porque eu creo que un d\u00eda cambia de forma not\u00e1bel en funci\u00f3n de c\u00f3mo sa\u00fades e sexas saudado no inicio da ma\u00f1\u00e1. Para ir traballar, no par de quil\u00f3metros de andar vespertino que fago a diario, reparto e recibo \u201cbos d\u00edas\u201d como se foran luzadas de metralleta. E te\u00f1o a sensaci\u00f3n de que ese sa\u00fado \u00e9 case como unha necesidade vital: cantos mais lanzo e recibo, con m\u00e1is \u00e1nimo e forza afronto as fat\u00eddicas primeiras d\u00faas horas da ma\u00f1\u00e1. \u00c9 como esa pintoresca hora de ximnasia e motivaci\u00f3n persoal que se d\u00e1 a primeira hora da ma\u00f1\u00e1 nalgunhas empresas xaponesas.  Te\u00f1o as mi\u00f1as preferencias e odios, por suposto. Non me gusta o ret\u00f3rico e coc\u00f3n do veci\u00f1o que entra no ascensor, que o pronuncia coma boa semipechada e mirando para o chan, pero si me gustan os que se cruzan os rapaces que van para o instituto na boca grande da mi\u00f1a r\u00faa, e tam\u00e9n o relaxado, con sorriso panor\u00e1mico, desa profesora de F\u00edsica que sempre baixa como se o asfalto do sur da cidade fose un xard\u00edn bot\u00e1nico cheo de colibr\u00eds.<\/p>\n<p>G\u00fastanme os bos d\u00edas en forma de claxon discreto dalg\u00fan co\u00f1ecido que remonta a cidade, os bos d\u00edas dos m\u00e9dicos que entran a primeira hora na r\u00faa da Rosa, os fumegantes pitillos apurados, antes de entrar na oficina, dos interventores de banco, acompa\u00f1ados dun cort\u00e9s sa\u00fado. Fanme graza aqueles, algo despistados, dunha borrokilla galega que unha vez veu a unha charla que din, e que deixa os seus uniformados irm\u00e1ns pequenos no veci\u00f1o colexio das monxas.  En Montero R\u00edos, os sa\u00fados van desde o cansino da quiosqueira, o sibilante arxentino do camareiro do Maycar, os inesperados e prolongados dos borrachos de venres pola ma\u00f1\u00e1. E logo est\u00e1n os bos d\u00edas da prensa gratu\u00edta, na Praza de Galicia. Sincero e optimista o da rapaza do Metro, formal e ben entrenado o da que reparte o 20 minutos. Despistados e obrigados o dos dous colegas que pasan con desgana o De Luns a Venres e o ADN. No conxelador da r\u00faa do Franco, son os sacos de patacas da Limia os que ofrecen os sa\u00fados matinais. Aqu\u00ed xa nos co\u00f1ecemos case todos, e se cadra esas mozas das tendas de cacharrada tur\u00edstica barata dar\u00edan sa\u00fados de bos d\u00edas se alg\u00fan d\u00eda nos tiveramos presentado. Preto da cafeter\u00eda Dakar est\u00e1n bos d\u00edas m\u00e1is prolongados, en forma de compa\u00f1eiros que por aqu\u00ed apuran os seus almorzos de caf\u00e9 e prensa. E, ao entrar no Pazo de Raxoi, polic\u00edas, bedeis e administrativos nos cruzamos con Bos D\u00edas un tanto m\u00e1is serios e respectuosos,  coma o propio edificio \u00e9. Aqu\u00ed, entre estas pedras,  est\u00e1 o sa\u00fado m\u00e1is enerx\u00e9tico da xornada. Unha enorme administrativa municipal que reparte o correo, e con voz de soprano  ofrece un bos d\u00edas tan solemnes e serios, ecoantes nos arcos que soste\u00f1en o pazo arcebispal, que un se sinte afectado coa enorme responsabilidade do funcionario p\u00fablico. Un suspira. Xa est\u00e1 aqu\u00ed o d\u00eda.<br \/>\n[\/lang_gl]<\/p>\n<p>[lang_es]<br \/>\nTen\u00eda un compa\u00f1ero de trabajo que defend\u00eda el &#8220;horario natural&#8221;. \u00c9l cre\u00eda que cada persona tiene un horario de despertar y de actividad vital b\u00e1sica, y que se deber\u00eda acudir al trabajo en funci\u00f3n de estos biorritmos. Si t\u00fa eres de los que a las siete y medio de la ma\u00f1ana te sientes ya tan espabilado como un butanero argentino, pues a entrar en la oficina con los radiopredicadores de primera hora. Si, por ejemplo, eres de los que te levantar\u00edas con facilidad a las nueve y media o diez, y hab\u00edas tenido que entrar en el trabajo a las once y media, pues tambi\u00e9n aceptado. Simplemente ser\u00eda cuesti\u00f3n de marcarse horas de salida proporcionales a esa de entrada.<\/p>\n<p>Digo esto porque yo creo que un d\u00eda cambia de forma notable en funci\u00f3n de c\u00f3mo saludes y seas saludado en el inicio de la ma\u00f1ana. Para ir a trabajar, en el par de kil\u00f3metros de andar vespertino que hago a diario, reparto y recibo &#8220;buenos d\u00edas&#8221; c\u00f3mo se tiran r\u00e1fagas de metralleta. Y tengo la sensaci\u00f3n de que ese saludo es casi como una necesidad vital: cuantos m\u00e1s lanzo y recibo, con m\u00e1s \u00e1nimo y fuerza afronto las fat\u00eddicas primeras dos horas de la ma\u00f1ana. Es como esa pintoresca hora de gimnasia y motivaci\u00f3n personal que se da la primera hora de la ma\u00f1ana en algunas empresas japonesas. Tengo mis preferencias y odios, por supuesto. No me gusta el ret\u00f3rico y remilgado del vecino que entra en el ascensor, que lo pronuncia con la boca semicerrada y mirando para el suelo, pero s\u00ed me gustan los que se cruzan los chavales que entran al instituto por la boca grande de mi calle, y tambi\u00e9n el relajado, con sonrisa panor\u00e1mica, de esa profesora de F\u00edsica que siempre baja como si el asfalto del sur de la ciudad fuese un jard\u00edn bot\u00e1nico lleno de colibr\u00eds.<\/p>\n<p>Me gustan los buenos d\u00edas en forma de claxon discreto de alg\u00fan conocido que remonta la ciudad, los buenos d\u00edas de los m\u00e9dicos que entran la primera hora en la calle de la Rosa, los humeantes pitillos apurados, antes de entrar en la oficina, de los interventores de banco, acompa\u00f1ados de un cort\u00e9s saludo. Me hacen gracia aquellos, algo despistados, de una <em>borrokilla<\/em> gallega que una vez vino a una charla que di, y que deja a sus uniformados hermanos peque\u00f1os en el vecino colegio de las monjas. En Montero R\u00edos, los saludos van desde el cansino de la quiosquera, el sibilante argentino del camarero del Maycar, los inesperados y prolongados de los borrachos de viernes por la ma\u00f1ana. Y luego est\u00e1n los buenos d\u00edas de la prensa gratuita, en la Plaza de Galicia. Sincero y optimista los de la chica del Metro, formal y bien entrenado el de la que reparte el 20 minutos. Despistados y obligados lo de los dos colegas que pasan con desgana lo De Luns a Venres y el ADN. En el congelador de la calle del Franco, son los sacos de patatas de la Limia los que ofrecen los saludos matinales. Aqu\u00ed ya nos conocemos casi todos, y a lo mejor esas j\u00f3venes de las tiendas de cacharrada tur\u00edstica barata dar\u00edan saludos de buenos d\u00edas se alg\u00fan d\u00eda nos hubi\u00e9ramos presentado. Cerca de la cafeter\u00eda Dakar est\u00e1n buenos d\u00edas m\u00e1s prolongados, en forma de compa\u00f1eros que por aqu\u00ed apuran sus desayunos de caf\u00e9 y prensa. Y, al entrar en el Pazo de Raxoi, polic\u00edas, bedeis y administrativos nos cruzamos con Buenos D\u00edas un tanto m\u00e1s serios y respetuosos, como el propio edificio es. Aqu\u00ed, entre estas piedras, est\u00e1 el saludo m\u00e1s energ\u00e9tico de la jornada. Una enorme administrativa municipal que reparte el correo, y con voz de soprano ofrece un buenos d\u00edas tan solemnes y serios, acrecentados por el eco de los arcos que sostienen el palacio arzobispal, que uno se siente afectado con la enorme responsabilidad del funcionario p\u00fablico. Uno suspira. Ya est\u00e1 aqu\u00ed el d\u00eda. [\/lang_es]<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>[lang_gl]Ti\u00f1a un compa\u00f1eiro de traballo que defend\u00eda o \u201chorario natural\u201d. El cr\u00eda que cada persoa&#8230;<\/p>\n<div class=\"more-link-wrapper\"><a class=\"more-link\" href=\"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2007\/10\/22\/bos-dias\/\">Ler a historia<span class=\"screen-reader-text\">[lang_gl]Bos d\u00edas[\/lang_gl][lang_es]Buenos d\u00edas[\/lang_es]<\/span><\/a><\/div>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2],"tags":[],"class_list":["post-3476","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-diario","excerpt","zoom","full-without-featured","even","excerpt-0"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3476","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3476"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3476\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3476"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3476"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3476"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}