![\"castellarquato_1.jpg\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/castellarquato_1.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
![\"castellarquato_2.jpg\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/castellarquato_2.jpg\")
<\/p>\n
![\"castellarquato_3.jpg\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/castellarquato_3.jpg\")
<\/p>\n
![\"castellarquato_4.jpg\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/castellarquato_4.jpg\")
<\/p>\n
Se cadra o t\u00edtulo sexa un pouco esaxerado de m\u00e1is, pero cre\u00e9me: hai pasaxes, nesta vili\u00f1a medieval de Piacenza, f\u00f3ra dos circuitos tur\u00edsticos, nos que cami\u00f1as baixo a sombra de altos muros, e ao teu redor voan os xard\u00edns. En Castell’Arquato<\/a>, nas torres dos pazos medievais aperoucados ao redor da acr\u00f3pole, colgan xard\u00edns de flores, que se conectan con terrazas e terrazas das que aparecen ondas verdes e as flores dan todo o que poden dar de si, nun espect\u00e1culo a\u00e9reo. Castell’Arquato \u00e9 unha pequena marabilla cravada no tempo, al\u00ed onde a enorme chaira de Piacenza se enruga e aparecen as colli piacentini<\/em> que dar\u00e1n paso ao Val de Arda; as colli dan brancos e tintos frizzanti<\/em> por natureza, a\u00ednda quer os locais teiman en obter vi\u00f1os fermos<\/em>, brancos urtugos poderosos e tintos barbera de alto grado pero con matices complexos, torrefactos, que falan de sol castigador. <\/p>\n En Castell’Arquato respiras e acougas. N\u00f3s fix\u00e9molo na Locanda Sidoli<\/a>, nunha alde\u00ed\u00f1a preto do borgo. Que lugar m\u00e1is chulo. Un proxecto persoal dunha moci\u00f1a, Enrica, apoiada polos seus pais: ela teima en recuperar os sabores e a gastronom\u00eda da zona piacentina; como nos mellores sitios de comer en Italia, non hai nada que escoller, simplemente esperar. Nunha terraza silenciosa, entre botellas de Mo\u00ebt Chandon embadurnadas de chorros de cera das velas, van sa\u00eddo secretos en forma de plato. Sole reco\u00f1eceu de s\u00fapeto as tortas fritas, que en Uruguai se fan nos d\u00edas de chuvia e aqu\u00ed, na provincia de Piacenza, acompa\u00f1an aos antipasti. Logo vi\u00f1eron os anolinis, os chicche della nonna; qued\u00e1ronme ga\u00f1as de probar -pero non era pos\u00edbel- o cinghiale con polenta, o xabaril con polenta, un prato famoso desta Emilia Romagna rural, de granxas grandes, isoladas, e de anchos ventanales ruinosos. Non hai problema, farase nalg\u00fan momento: Castell’Arquato xa quedou gardado na nosa xeograf\u00eda vital. Fotos: Sole Se cadra o t\u00edtulo sexa un pouco esaxerado de m\u00e1is, pero cre\u00e9me: hai…<\/p>\n![\"castellarquato_5.jpg\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/castellarquato_5.jpg\")
\nFotos: Sole<\/em><\/p>\n
\n
\nCastell’Arquato en Cap\u00edtulo 0 Mapas<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"