![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/patriculturabarb.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
Convidado pola Marea de Ribeira, este venres te\u00f1o a inmensa honra de dar a mi\u00f1a primeira charla p\u00fablica no lugar no que pasei os meus tres primeiros anos de vida e terra do meu pai: a fermosa Palmeira, no concello de Ribeira. Logo meus pais ir\u00edan vivir para a veci\u00f1a Pobra do Carami\u00f1al, que \u00e9 tam\u00e9n parte de min, como Palmeira. A conferencia tit\u00falase: “A outra xente de Palmeira: mitolox\u00eda dunha parroquia mari\u00f1eira”, e impartireina na Sala de Usos M\u00faltiples do Polideportivo de Palmeira \u00e1s 20 horas este venres 9 de xu\u00f1o<\/strong>. <\/p>\n Para min \u00e9 unha conferencia moi especial polo seu contido. Cando eu era un rapaz de 16 ou 17 anos, despois de quedar fascinado pola descuberta da antropolox\u00eda galega a partir das lecturas \u00e1s que acced\u00eda na biblioteca da Pobra, onde estaban todos os grandes da antropolox\u00eda do noso pa\u00eds, armeime de gravadora e bloc de notas e dediquei un ver\u00e1n a recoller os contos, as tradici\u00f3ns e os mitos de Palmeira. Coll\u00eda a bicicleta ou o Sarasquete e al\u00e1 marchaba todo o d\u00eda, de casa en casa, axudado pola boa sona da mi\u00f1a li\u00f1axe carreirana. De alg\u00fan xeito, as antigas tradici\u00f3ns, lendas e contos conserv\u00e1banse moito mellor en Palmeira que na Pobra do Carami\u00f1al, na que o ambiente vilego xa fixera, en certo xeito, desaparecer moitas destas historias. Palmeira ti\u00f1a a inmensa sorte, naquel momento, de conservar a\u00ednda unha impresionante -e mirado con anos e con tantas viaxes e experiencias non perdeu para min nada daquela impresi\u00f3n- caudal de historias sobrenaturais que, como \u00e9 habitual en Galicia, mestur\u00e1banse sen medo co humor. Foi o meu primeiro traballo de recollida sistem\u00e1tico, pero tam\u00e9n a mi\u00f1a primeira inmersi\u00f3n total nun mundo que desafiaba as fronteiras do meu co\u00f1ecemento. <\/p>\n Cando xa levaba d\u00faas ou tres semanas escoitando de casa en casa todas aquelas historias incribles de mari\u00f1eiros afogados e cabalos voadores, un d\u00eda fun cun amigo a unha festa en Les\u00f3n, na Pobra do Carami\u00f1al. Ao volver, ben na noite, fumos atallando por corredoiras e cami\u00f1os de monte, igual que se contaba nas vellas historias, e eu aquela noite, e xuro que non era o alcol, prometo que crin ver de todo. Detr\u00e1s dos loureiros parec\u00eda que hab\u00eda un ex\u00e9rcito de sombras esperando a manifestarse. Cheguei a casa cagado de medo e intrigado polo que acababa de pasar, pero o d\u00eda seguinte, ao espertar, decateime e d\u00edxenme: “estes cabr\u00f3ns estanme aculturando!”. Foi a\u00ed cando entend\u00edn o poder dos relatos, e das estra\u00f1as fronteiras entre a realidade e a imaxinaci\u00f3n. Eran aqueles relatos, narrados de aquela maneira e con aquelas formas, os que transformaran, a\u00ednda que fora momentaneamente, a realidade. Dinme conta, ent\u00f3n, de algo que aprendera con Marcial Gondar ou Gonz\u00e1lez Reboredo: os relatos son educaci\u00f3n, a palabra moldea o mundo. <\/p>\n Nunca publiquei ese traballo. Aos amigos si que lle contei moitas veces moitas das historias, que est\u00e1n labradas a lume na mi\u00f1a cabeza. Aquel traballo de campo transformoume, ensinoume a escoitar, demostroume que al\u00e9n da maxia e o ultramundo estaban escondidas preocupaci\u00f3ns, teimas e medos persoais, aprend\u00edn a falar e a contar con aquelas mulleres dignas de ser escoitadas no m\u00e1is selecto dos teatros rom\u00e1nticos, e tam\u00e9n ensinoume, a\u00ednda que de aquela non sab\u00eda definilo, que os libros tam\u00e9n te\u00f1en visi\u00f3ns estreitas da realidade, que a condici\u00f3n, o x\u00e9nero e a procedencia condicionan os relatos coma hoxe o noso historial de busca condiciona o que Amazon nos amosa. Os relatos am\u00f3ldanse flexiblemente ao que quere escoitar. E os libros s\u00f3 contan o que o seu escritor quere ver: al\u00e9n deles, al\u00e9n das preguntas non feitas, hai moita, moita m\u00e1is tradici\u00f3n oral agardando polas preguntas axeitadas, coma nos vellos contos de fadas. <\/p>\n As\u00ed que a conferencia deste venres permitirame po\u00f1er sobre o papel tantas cousas sentidas naqueles d\u00edas de formaci\u00f3n. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Convidado pola Marea de Ribeira, este venres te\u00f1o a inmensa honra de dar a mi\u00f1a…<\/p>\n