{"id":29462,"date":"2017-04-07T08:38:32","date_gmt":"2017-04-07T06:38:32","guid":{"rendered":"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/?p=29462"},"modified":"2017-04-07T08:42:18","modified_gmt":"2017-04-07T06:42:18","slug":"mama-lela-elegancia-montanesa","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2017\/04\/07\/mama-lela-elegancia-montanesa\/","title":{"rendered":"Mam\u00e1 Lela: elegancia monta\u00f1esa"},"content":{"rendered":"<p><em>Fotos: Sole<\/em><\/p>\n<p>Este lugar do que vou falar hoxe entra en d\u00faas categor\u00edas de restaurantes moi queridas neste blog: 1) &#8220;Vouche levar a un sitio&#8230;!&#8221;, e 2) por suposto, este \u00e9 un restaurante QP (Quinto Pi\u00f1eiro). Como sei que compartides comigo a afecci\u00f3n de buscar grandes refuxios gastron\u00f3micos en lugares insospeitados, Mam\u00e1 Lela aprox\u00edmase moito a iso. At\u00f3pase nunha fermosa aldea, Para\u00f1os, dun dos concellos m\u00e1is bonitos do interior da provincia de Pontevedra, Cotobade. A\u00ednda que subindo desde a capital de provincia non ser\u00e1n m\u00e1is de vinte vizosos minutos que dan oportunidade a parar, despois de Viasc\u00f3n, nun interesant\u00edsimo foxo do lobo. No caso de vir desde Compostela ou outro lugar, non fagades caso do GPS, que vos mandar\u00e1 pola AP9: ide con tempo, entrando pola Estrada, subindo ata lugares como Sabucedo, e logo adentrarse, polo alto das serras, disfrutando de lugares como Sabucedo, as eiras de h\u00f3rreos das aldeas de Terra de Montes. <\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/mamalela_2.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/mamalela_3.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p>Lugares dunha fermosura etnogr\u00e1fica, coas s\u00faas casas de finais do XIX feitas polos canteiros do lugar, e hoxe moitas delas ben coidadas, carballeiras, unha vizosa arqueolox\u00eda e unha paisaxe de apretados vales e monta\u00f1as espidas chegas de lendas. Al\u00ed, por exemplo, nese cami\u00f1o, est\u00e1 unha das escasas referencias topon\u00edmicas \u00e1s Fadas que eu te\u00f1o visto. Lembrade que en Galicia as mouras ocupan moito dese espazo do feminino m\u00e1xico. <\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/mamalela_4.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/mamalela_5.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p>Pois ben, ao chegar a Para\u00f1os, cabo da fonte, hai unha gran casa de pedra. Al\u00ed est\u00e1 Mam\u00e1 Lela. \u00c9 entrar, e rec\u00edbente sorrisos e un ins\u00f3lito ambiente c\u00e1lido, con chimeneas prendidas, luces baixas e unha fermosa decoraci\u00f3n. O comedor da zona superior sobrancea por detalles ata o m\u00e1is m\u00ednimo. Cada mesa ten vasos de cor diferente, ata o punto de que parece un comedor dun restaurante da campi\u00f1a francesa, cos seus manteis a cadros e as s\u00faas flores naturais en cada mesa (os que pertencedes \u00e1 hosteler\u00eda sabedes o traballazo que \u00e9 iso). <\/p>\n<p>Mam\u00e1 Lela \u00e9 un negocio constru\u00eddo a partir da crise econ\u00f3mica e a ca\u00edda da construci\u00f3n. Son duas parellas nas que as mulleres son irm\u00e1s, unha delas totalmente dedicada ao negocio e a outra e o seu home -que levan entre os dous a sala de maneira moi eficiente- ded\u00edcanse a outra cousa durante a semana. Porque Mam\u00e1 Lela s\u00f3 abre as fins de semana, de venres \u00e1 noite a domingo a mediod\u00eda (ollo, tampouco abre os festivos que non coincidan coa finde) e non \u00e9 nada f\u00e1cil conseguir mesa. Recomendo chamar con tempo. <\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/mamalela_6.jpg\" alt=\"\" \/><br \/>\n<em>Fabada<\/em><\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/mamalela_7.jpg\" alt=\"\" \/><br \/>\n<em>Fazulas<br \/>\n<\/em><br \/>\nA coci\u00f1a ser\u00eda unha interpretaci\u00f3n burguesa da coci\u00f1a tradicional galega. \u00c9 esta coci\u00f1a que unha coci\u00f1eira habilidosa \u00e9 capaz de facer para un d\u00eda de festa, con pratos honestos, xoguet\u00f3ns e sinceros que se sirven moi ben presentados e en cantidades adecuadas. Unha coci\u00f1a coidada que vai m\u00e1is al\u00e1 da sota, cabalo e rei dos restaurantes do rural galego e que \u00e9 capaz de harmonizar co gusto campestre-burgu\u00e9s da decoraci\u00f3n. A carta de vi\u00f1os, pequena como \u00e9 l\u00f3xico nun restaurante as\u00ed, est\u00e1 tam\u00e9n moi ben seleccionada. <\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/mamalela_8.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/mamalela_9.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p>O ambiente resultante \u00e9 tremendamente agradable, cunha gran sensaci\u00f3n de confianza, intimidade e, sobre todo, esa sensaci\u00f3n moitas veces ausente no restaurantes do rural: confort. Este \u00e9 un lugar no que durante d\u00faas horas est\u00e1s tremendamente a gusto, como se unha familia te abrira as portas da s\u00faa casa e dera o mellor que ten para honrarte. Un restaurante estupendo para ires coa t\u00faa parella ou amigos\/familiares moi pr\u00f3ximos. <\/p>\n<p>Con vi\u00f1o, a conta sae ao redor dos trinta euros por persoa. Tel\u00e9fono: 626 39 43 88<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Sorprendente coci\u00f1a de inspiraci\u00f3n burguesa nunha aldea dos montes de Cotobade<\/p>\n<div class=\"more-link-wrapper\"><a class=\"more-link\" href=\"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2017\/04\/07\/mama-lela-elegancia-montanesa\/\">Ler a historia<span class=\"screen-reader-text\">Mam\u00e1 Lela: elegancia monta\u00f1esa<\/span><\/a><\/div>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":29471,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[7,8],"tags":[],"class_list":["post-29462","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-paparotasco","category-roteiros","excerpt","zoom","full-without-featured","even","excerpt-0"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/29462","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=29462"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/29462\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":29478,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/29462\/revisions\/29478"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/29471"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=29462"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=29462"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=29462"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}