{"id":29304,"date":"2017-02-04T20:16:37","date_gmt":"2017-02-04T18:16:37","guid":{"rendered":"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/?p=29304"},"modified":"2017-02-04T21:06:53","modified_gmt":"2017-02-04T19:06:53","slug":"idanha-a-velha-entre-roma-e-os-reis-godos","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2017\/02\/04\/idanha-a-velha-entre-roma-e-os-reis-godos\/","title":{"rendered":"Idanha-a-Velha, entre Roma e os reis godos"},"content":{"rendered":"<p>Que sorpresa m\u00e1is grande levei cando visitamos Idanha-a-Velha, moi preto de Monsanto, en Portugal. Un chega a este lugar a trav\u00e9s de pequenas e apacibles estradas que nos conducen ata un emprazamento tipicamente romano. Moi poucas veces, repito, moi poucas veces un ten a oportunidade de observar un lugar as\u00ed. Idanha-a-Velha \u00e9 como a orixe de moitas das cidades m\u00e1is grandes da Pen\u00ednsula: unha cidade romana despois convertida en n\u00facleo de poder durante a \u00e9poca xerm\u00e1nica, tanto civil como sobre todo relixioso, cun de aqueles numerosos bispados de \u00e9poca tardorromana, que, pouco a pouco, vai callando en \u00e9poca medieval, ampli\u00e1ndose e ga\u00f1ando cotas de poder ata rematar como capital de Deputaci\u00f3n ou similar. <\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/idanha_2.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/idanha_3.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/idanha_4.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/idanha_5.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p>Pero iso non pasou en Idanha-a-Vella. Digamos que a cidade ficou interrumpida en \u00e9poca suevo-visig\u00f3tica. Non se espandiu, simplemente se foi reconstru\u00edndo no seu interior pero sen grandes riquezas, en pequeni\u00f1as casas de labregos. Hoxend\u00eda, a cousa m\u00e1is tenra que sorprende da visita\u00e9 que, como na nosa querida <a href=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/index.php\/2010\/04\/15\/brandomil-a-aldea-fundida\/\">Brandomil<\/a>, os 79 vetustos habitantes de Idanha, cando vai chegando a primavera e o ver\u00e1n, cando chega a tardi\u00f1a, pousan as s\u00faas venerables e labregas n\u00e1degas sobre nobles capiteis cl\u00e1sicos da vella cidade. Non hai casa en Idanha-a-Velha que non te\u00f1a capiteis corintios, d\u00f3ricos ou x\u00f3nicos de \u00e9poca romana na porta da casa para tomar o fresco sobre eles, moitas veces atados con cadeas ou cemento para evitar o latrocinio. \u00c9 absolutamente sorprendente e marabilloso.<\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/idanha_6.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/idanha_7.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/idanha_8.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/idanha_9.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/idanha_10.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p>Este lugar da vella Iberia cham\u00e1base Egitania. A cidade romana, como moitas do noroeste da pen\u00ednsula, fortificouse no s\u00e9culo IV ante o clima de conflitividade da \u00e9poca. Cons\u00e9rvanse uns impresionantes lenzos da muralla que contin\u00faan a envolver esta pequena poboaci\u00f3n. Un millonario a principios do s\u00e9culo XX construiu unha serie de almac\u00e9ns industriais e unha quinta espectacular (que ficou inacabada) e que se debeu papar unha terceira parte das ru\u00ednas de vella Ida\u00f1a, pero cami\u00f1ar polo sitio a\u00ednda \u00e9 marabilloso. Existe un sentido de lugar que nos leva a ese mundo cl\u00e1sico e tardorromano. Aqu\u00ed disque naceu o rei Wamba, e o papa D\u00e1maso, e que o rei Roderico tam\u00e9n visigodo, est\u00e1 soterrado aqu\u00ed. Nun estremo est\u00e1n dous dos lugares m\u00e1is impresionantes: unha &#8220;catedral&#8221;, posiblemente unha das igrexas m\u00e1is antigas de Iberia, cunha estrutura basilical e rodeada das ru\u00ednas do pazo episcopal de \u00e9poca visigoda e de dous marabillosos baptisterios de diferentes \u00e9pocas, creo que dos s\u00e9culos V e VI. Al\u00ed ao car\u00f3n est\u00e1 tam\u00e9n, repartida no interior e no exterior, unha das colecci\u00f3ns de epigraf\u00eda romana m\u00e1is espectaculares que te\u00f1o visto na pen\u00ednsula. \u00c9 marabilloso seguir a corda destas inscrici\u00f3ns e ver a\u00ednda como os ind\u00edxenas, como na Gallaecia -\u00e1 fin e ao cabo, estamos nunha zona culturalmente similar en moitas cousas \u00e1 Gallaecia do momento- asocian os s\u00edmbolos astrais nas s\u00faas l\u00e1pidas e, dous mil anos despois, sabes identificalos mesmo antes de ler os seus nomes. <\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/idanha_11.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/idanha_12.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/idanha_13.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p>E outra das cousas sorprendentes \u00e9 a conversi\u00f3n dun templo romano nunha torre de homenaxe templaria. Na mi\u00f1a vida tal vin. Nun estremo da vila estaba a fortificaci\u00f3n templaria. Estes cabaleiros foron se\u00f1ores de Idanha. Pero cando a miras ben, f\u00edxaste en que no canto de ter uns rexos soportes, aquelo est\u00e1 moi ben traballado. \u00c9 a base dun templo! <\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/idanha_14.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/idanha_15.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/idanha_16.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p>Idanha-a-Velha debera ser un must para estudantes de Arqueolox\u00eda e de arquitectura, porque en si mesma \u00e9 unha enorme lecci\u00f3n de como os paramentos de diferentes \u00e9pocas se poden distinguir, integrar, fusionar e dar lugar a realidades novas. Esta paisaxe, preservada de maneira extraordinaria desde \u00e9poca romana, parece que ao redor nos leva de volta a ese mundo. Un lugar tan desco\u00f1ecido como indispensable nese Portugal que non est\u00e1 nos itinerarios tur\u00edsticos tradicionais. <\/p>\n<p><em>Fotos: Sole Felloza<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Unha pequena aldea portuguesa que se preservou no mesmo tama\u00f1o e configuraci\u00f3n desde o final do Imperio. <\/p>\n<div class=\"more-link-wrapper\"><a class=\"more-link\" href=\"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2017\/02\/04\/idanha-a-velha-entre-roma-e-os-reis-godos\/\">Ler a historia<span class=\"screen-reader-text\">Idanha-a-Velha, entre Roma e os reis godos<\/span><\/a><\/div>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":29322,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[73,8],"tags":[],"class_list":["post-29304","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-portugal","category-roteiros","excerpt","zoom","full-without-featured","even","excerpt-0"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/29304","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=29304"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/29304\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":29325,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/29304\/revisions\/29325"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/29322"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=29304"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=29304"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=29304"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}