![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/monsanto_1.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/monsanto_2.jpg\")
<\/p>\n
![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/monsanto_3.jpg\")
<\/p>\n
Creo que tivemos unha sorte enorme cando visitamos Monsanto, en Portugal. Porque todo estaba sepultado nunha br\u00e9tema espesa e a br\u00e9tema sempre cambia, transforma, a percepci\u00f3n dos lugares que visitas. \u00c9 nese momento cando entendes o papel m\u00e1xico deste fen\u00f3meno metereol\u00f3xico nas vellas literaturas m\u00edticas, cando a br\u00e9tema \u00e9 a que trae do al\u00e9n ex\u00e9rcitos ou seres. <\/p>\n
En Monsanto creo que foi unha aut\u00e9ntica beiz\u00f3n. Certo \u00e9 que perdimos unha das percepci\u00f3ns deste lugar: o de atalaia sobre a devesa do interior da Pen\u00ednsula, o de fronteira contra Espa\u00f1a, o de baluarte defensivo e arquitectura do medo; conforme subiamos o noso campo de visi\u00f3n se acurtaba, ata que nos acostumamos unicamente a distinguir esta prodixiosa combinaci\u00f3n de natureza e arquitectura. Esta illa de granito, unha sorte de pequeno Pindo no medio dunha deliciosa paisaxe de dehesa, foi habitada polos homes desde hai tempo. Estes non puideron\/quixeron (d\u00faas caras da mesma moeda) cargarse estas enormes fragas gran\u00edticas, as\u00ed que axeitaron as casas para que os batolitos de pedra se convertiran en parte colaborativa da arquitectura dom\u00e9stica e agraria. <\/p>\n
![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/monsanto_4.jpg\")
<\/p>\n
![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/monsanto_5.jpg\")
<\/p>\n
![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/monsanto_6.jpg\")
<\/p>\n
![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/monsanto_8.jpg\")
<\/p>\n
Eu non sei se Monsanto \u00e9 o pobo m\u00e1is portugu\u00e9s de Portugal, como lle deron de t\u00edtulo nos anos 20 e hoxe figura ao principio de calquera texto tur\u00edstico sobre a aldea. Eu apostar\u00eda que non, que non parece moi portugu\u00e9s, a\u00ednda que si ib\u00e9rico nun sentido amplo, ib\u00e9rico na vontade de integrarse na pedra. A aldea \u00e9 unha preciosidade: ben coidada, con a\u00ednda certa vida aut\u00e9ntica e un profundo orgullo vilego. Pero n\u00f3s fixemos un itinerario m\u00e1is bonito. <\/p>\n
![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/monsanto_9.jpg\")
<\/p>\n
![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/monsanto_10.jpg\")
<\/p>\n
![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/monsanto_11.jpg\")
<\/p>\n
![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/monsanto_12.jpg\")
<\/p>\n
![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/monsanto_13.jpg\")
<\/p>\n
N\u00f3s subimos pola casa que mercou o Zeca Afonso e non chegou a restaurar; fumos subindo por a\u00ed cara unha zona marxinal da vila e de s\u00fapeto xa estabamos no medio da n\u00e9boa e os batolitos aparec\u00edan como fantasmas por todas partes. A br\u00e9tema trae con ela o silencio, e o silencio trae con el a imaxinaci\u00f3n, e parec\u00eda que acababamos de deixar Monsanto para transitar polo Pindo. Chegamos ao vello poboado de San Miguel, coas s\u00faas murallas moi, moi parecidas \u00e1s da fortaleza da Moa, no Pindo, e enigm\u00e1ticas casas gorecidas entre o fragueiro. Non viamos alturas, nin percibiamos a nosa altura. Por al\u00ed fumos chegando primeiro ao petr\u00f3glifo das trece tixolas, e de a\u00ed acabamos subindo a unha das partes m\u00e1is espectaculares do conxunto: o coraz\u00f3n de aquel poboado abandonado, San Miguel, que deu orixe a Monsanto. E ese coraz\u00f3n era unha austera pero fermosa igrexa rom\u00e1nica en ru\u00ednas, rodeadas de penedos gran\u00edticos esculpidos para albergar a necr\u00f3pole medieval e todo tipo de estruturas dom\u00e9sticas desa aldea desaparecida. O campanario ergu\u00edase un pouco separado, no medio da br\u00e9tema, e mesmo desde al\u00ed non dabamos divisado o castelo templario, de impresionantes murallas, que estaba xusto por riba nosa. Ao final dimos entrado nel, naquel espazo maxestuoso, unha rexa fortificaci\u00f3n militar baleira no seu interior, testemu\u00f1a e c\u00f3mplice dunha fronteira. <\/p>\n
![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/monsanto_14.jpg\")
<\/p>\n
![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/monsanto_15.jpg\")
<\/p>\n
![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/monsanto_16.jpg\")
<\/p>\n
![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/monsanto_17.jpg\")
<\/p>\n
O descenso \u00e1 aldea foi unha gozada. Faise tam\u00e9n entrando polas periferias, e a\u00ed descubrimos as curiosas curripas dos porcos, onde aos animais se lles fac\u00edan unhas casi\u00f1as estilo castrexo para que se refuxiaran pola noite; m\u00e1is abaixo est\u00e1 a Taberna Lusitana, que non ten perda. Pr\u00f3benlle a tomar unha ca\u00f1a de hidromel, que paga a pena e refresca ben. <\/p>\n
Marchamos de Monsanto sorprendidos dun lugar que nos namorou; o ru\u00eddo tur\u00edstico de Internet fai dif\u00edcil investigar o moito que debe haber de aquel antiga vila abandonada de San Miguel, por riba da actual, que descubrimos fusionada, derretida, nun labirinto de xigantes gran\u00edticos; aqu\u00ed a arquitectura v\u00f3lvese eterna e radicalmente atemporal. Un lugar para volver. <\/p>\n
Fotos: Sole Felloza<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Unha aldea fronteiriza portuguesa, labirinto de granito e de historias. <\/p>\n