{"id":28798,"date":"2016-03-28T21:02:42","date_gmt":"2016-03-28T19:02:42","guid":{"rendered":"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/?p=28798"},"modified":"2016-03-28T21:02:42","modified_gmt":"2016-03-28T19:02:42","slug":"cocido-epico-en-casa-guillermo-a-fonsagrada","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2016\/03\/28\/cocido-epico-en-casa-guillermo-a-fonsagrada\/","title":{"rendered":"Cocido \u00e9pico en Casa Guillermo (A Fonsagrada)"},"content":{"rendered":"<p>Si, vaia por diante que xa estou canso de ver a cara de compaix\u00f3n dos meus amigos da monta\u00f1a cando lles falo de que na costa tam\u00e9n comemos cocido. O certo \u00e9 que nas R\u00edas Baixas non temos nada que facer fronte aos cocidos que se manexan nalg\u00fans interiores. Este s\u00e1bado pasado desped\u00edn a mi\u00f1a tempada cocideira polo grande, na Molinera de Lal\u00edn, pero debo deixar aqu\u00ed constancia dunha probable c\u00faspide dos cocidos do pa\u00eds, o de Casa Guillermo, na Fonsagrada. <\/p>\n<p>Xa deixara aqu\u00ed anotado en datas anteriores o outro <a href=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/index.php\/2012\/04\/30\/o-cocidazo-de-casa-villar-na-fonsagrada\/\">gran cocidazo fonsagradino<\/a> que probei, o de Casa Villar, en Parada Vella. Anotei de aquela que estabamos ante un dos grandes cocidos de Galicia. Reaf\u00edrmome naquela afirmaci\u00f3n, pero hai que facerlle un oco nese amplo pedestal para o cocido de Casa Guillermo. Do m\u00e1is marabilloso que te\u00f1o probado, e iso que a estas alturas poucas cousas me impresionan. Xustifica unha peregrinaci\u00f3n de amigos (estes cocidos deben xuntar un grupo de persoal). <\/p>\n<p>Casa Guillermo at\u00f3pase en San Andr\u00e9s de Logares, nunha fermosa aldea a uns vinte ou vintecinco minutos da capital municipal que xa d\u00e1 fame s\u00f3 de vela. O casal, no alto, preto da igrexa (e a igrexa dentro dun vello castro), est\u00e1 especializado na caza, e al\u00ed danse cita os cazadores para degustar as que deben ser unhas excelentes fabas con xabar\u00edn. Desta vez non puido ser (a\u00ednda que xa estamos planificando outra escapada) porque tocaba cocido. <\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/cocido_guillermo_2.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p>Este \u00e9 un cocido serio. Nin polo, nin carnes accesorias de vaca, nin leches. Directamente aos cortes estrela: cacheira criminal, xam\u00f3n enteiro, botelo, acompa\u00f1amentos, e a comer ata fartar. Estamos falando dun produto de primeir\u00edsima clase no que produtos delicados como o botelo reciben un tratamento moi axeitado: punto xusto de pement\u00f3n e picante, produto fresco&#8230;permite un gran disfrute dun embutido que doutro xeito sempre hai que tomar con suma precauci\u00f3n. <\/p>\n<p>Mentres comiamos, ao car\u00f3n vi\u00f1a unha peza que eu nunca vin servida as\u00ed: unha so\u00e1 ao forno, para outra mesa. Merece tam\u00e9n outro d\u00eda espec\u00edfico para catar tan interesante patrimonio gastrocultural, adem\u00e1is desas fabas con xabar\u00edn. A monta\u00f1a garda enormes sorpresas. <\/p>\n<p>Hai que chamar para reservar, sempre, porque o sitio \u00e9 pequeno e traballan por encargo. Como punto feble, a oferta de vi\u00f1os \u00e9 moi limitada. \u00c9 unha aut\u00e9ntica m\u00e1goa, porque unha m\u00ednima pero boa selecci\u00f3n de vi\u00f1os lucir\u00eda esta marabilla da coci\u00f1a caseira de monta\u00f1a. As\u00ed que se te gusta disfrutar tam\u00e9n do vi\u00f1o eu negociar\u00eda con elas traer as botellas e pagar o descorche, ou algo similar. <\/p>\n<p><em>Fotos: Sole Felloza<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Despois de numerosas experiencias, queda confirmado: para cocidos, os da Fonsagrada<\/p>\n<div class=\"more-link-wrapper\"><a class=\"more-link\" href=\"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2016\/03\/28\/cocido-epico-en-casa-guillermo-a-fonsagrada\/\">Ler a historia<span class=\"screen-reader-text\">Cocido \u00e9pico en Casa Guillermo (A Fonsagrada)<\/span><\/a><\/div>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":28800,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[7,8],"tags":[],"class_list":["post-28798","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-paparotasco","category-roteiros","excerpt","zoom","full-without-featured","even","excerpt-0"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/28798","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=28798"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/28798\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":28801,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/28798\/revisions\/28801"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/28800"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=28798"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=28798"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=28798"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}